Mentionsy

Gucio zaczarowany.

I wybiegła na drogę, a za nią pan H., Helusia, Gucio, panna Anna i służba.

Gucio znał od matki historię wszystkich tych pamiątek dziadka i uważał go za niedościgłego niemal bohatera.

Gucio oblał się cały purpurą.

Mateczka wiedziała dobrze, jaką przykrość zrobiły Guciowi słowa dziadka.

I włożył Guciowi w ręce mały srebrny zegarek z łańcuszkiem misternie wyrobionym z tego samego kruszcu.

Wydzierali go sobie z rąk, aż Gucio wołał, żeby mu nie rozerwali łańcuszka.

Łódką jeździć, ryby łapać, w to graj Guciowi.

I Gucio jeździł po niej kiedyś łódką, a nawet zdawało mu się, że umie wiosłować.

Ma zawsze jest rada, gdy Gucio się zabawi.

Gucio więc był małym człowiekiem, nie dzieckiem, a jako taki miał prawo do wszystkiego, co wolno ludziom dorosłym.

Gdy Gucio się zjawił, rozmowa urwała się nagle, tknęło go jakieś niedobre przeczucie i stanął z pewną nieśmiałością na boku.

Guciowi serce bić zaczęło.

Gucio podczas całej tej mowy bladł coraz bardziej, aż w końcu stał się biały jak jego kołnierz od koszuli.

Gucio wyciągnął się i, podłożywszy rękę pod głowę, patrzył przez łzy na ostatnie blaski zachodzącego słońca.

Gucio zaczarowany rozdz.