Mentionsy

Co się mówi o tej produkcji, to to, że jest takim destylatem w stylu Kawki.

Ja, to chyba też jest ważne w ogóle, żeby sobie oglądając ten film na początku to określić, więc ja wam powiem jak było w moim przypadku i tobie powiem jak było w moim przypadku, bo ja twórczości Kawki za bardzo nie znałam.

Co jak się potem okazało w ogóle nie jest adekwatne, tylko problem polega na tym, że ten film chyba cały czas myśli tak jak ja myślałam w pierwszej liceum i wymaga trochę od widzów znajomości, jeśli nie twórczości Kawki choć pobieżnie, bo ja już nie pamiętam co się wydarzyło w procesie, nie byłabym w stanie tego teraz przytoczyć.

Ja będę, wydaje mi się, dość do kawki, a właściwie do tej produkcji taka ostra i twarda, ale nie chciałabym też słuchaczy zniechęcić do tego, żeby nie iść do kina na kawkę, bo wydaje mi się, że warto iść i wyrobić sobie swoją własną opinię, zwłaszcza, że to jest produkcja, o której będzie się jeszcze mówić, bo już mówi się oczywiście o tym, że jest to polski kandydat do Oscara.

takiego topornego szukania uzasadnień i motywów z dzieł Kawki albo z jego wydarzeń z przeszłości.

Bardzo ciekawe sceny na przykład z Muzeum Kawki, które są nakręcone współcześnie, w których na przykład pani oprowadzająca grupę osób zwiedzających po tym muzeum opowiada im, że tutaj leżą książki i widzimy taką gigantyczną stertę książek.

A tutaj mamy książki Kawki i ten stosunek jest tam, nie wiem, jeden do miliona albo jeden do dziesięciu milionów, ale ten stosunek jest po prostu jakiś taki duży.

A potem znowu mamy jakiś taki moment ze współczesności, kiedy widzimy ten pomnik Kawki, największy na całym świecie, który znajduje się w Pradze i on się tak przesuwa i mieni i też coś tam mówią o tym pomniku.

Rozumiem, że czytanie tego współczesnego Kawki, tak?

W sensie czytanie Kawki przez pryzmat współczesności?

Jest to też jakaś taka próba zmierzenia się z legendą tego wielkiego artysty, bo kiedy przeskakujemy znowu do momentów, w których widzimy życie Kawki na bieżąco, to okazuje się, że może ta legenda jest trochę wydmuszką.

Film o kawce na przykładzie splątania dzieł kawki, no to nie możemy wykładać czegoś na samym końcu na tacy, ale historia się po prostu nie domyka.

I właśnie to, że ja to powiedziałam na początku też trochę wynika z tego, że jestem po seansie kawki i nasz Mateusz Łapot, którego dzisiaj nie ma, ale bardzo serdecznie pozdrawiamy najcieplej.

Choćby matka Kawki, która temperuje rozhistoryzowanego ojca.