Mentionsy

Czy przymiotnik powszechny nie odnosi się czasem do kościoła rzymskokatolickiego?

I niestety nasze wspólnoty ewangelikalne, baptystyczne i inne, jako że często odcinają się od historii, od minionych wieków chrześcijaństwa, nie zdają sobie sprawy z tego, że obydwa te wyznania wiary są dziedzictwem wszystkich chrześcijan, że wyrażają wiarę starożytnego kościoła, jeszcze nie podzielonego na wschód i zachód, ani na protestantyzm i katolicyzm.

W wielu bardziej tradycyjnych kościołach protestanckich te słowa również są co niedzielę wypowiadane.

Nie da się być chrześcijaninem, nie będąc częścią Kościoła.

Niektórzy przedstawiają taką odchudzoną wersję historii o początkach chrześcijaństwa, jakoby Jezusowi zależało po prostu na tym, żeby każdy, kto Go słuchał, rozwijał się duchowo jako jednostka, natomiast Kościoła nigdy nie było w Jego planach.

Głową Kościoła jest Chrystus, nikt inny.

I z tego, co dotychczas zauważyliśmy na temat Kościoła, dość jasno wynika, kto do niego należy.

W tym sensie przynależność do Kościoła opiera się wyłącznie na działaniu Ducha Świętego, który włącza nas w ciało Chrystusa.

Gdyby ktoś uwięziony na bezludnej wyspie odnalazł pośród, powiedzmy, szczątków rozbitego okrętu Biblię, zaczął ją czytać, nawróciłby się do Jezusa, no to tym samym stałby się częścią Kościoła, choćby do końca swoich dni nie spotkał żadnego innego żywego człowieka.

W wielu miejscach też jest mowa o kościołach w liczbie mnogiej, co pokazuje, że one były policzalne, że dało się stwierdzić, że w Galacji na przykład jest pięć albo kilkanaście kościołów.

To znaczy w konkretnych wspólnotach chrześcijańskich nazywanych zborami albo kościołami lokalnymi.

Są też niestety sytuacje, w których do kościoła widzialnego należy ktoś, kto nigdy nie znalazł się w tym niewidzialnym.

W rzeczywistości niewidzialnej w skład Kościoła wchodzą wszyscy, których serca rzeczywiście zostały przemienione przez Ewangelię, natomiast w rzeczywistości widzialnej należą do niego wszyscy ludzie zgromadzeni w kościołach lokalnych.

Nie osiągniemy tego celu w pełni aż do powrotu Jezusa, ale powinno być naszą ambicją, żeby każdy członek Kościoła był nim zarówno w wymiarze widzialnym, jak i niewidzialnym.

Po drugie, sama przynależność do kościoła widzialnego cię nie zbawi.

Wróćmy teraz do tych czterech cech albo atrybutów Kościoła, które zostały wskazane w tym nicejsko-konstantynopolitańskim wyznaniu wiary.

Nowy Testament konsekwentnie używa terminu święci w odniesieniu do wszystkich uczniów Jezusa, wszystkich członków Kościoła.

I to, co jest prawdą, o każdym chrześcijaninie jest osobna, też jest prawdą w odniesieniu do Kościoła jako całości.

Więc dlatego nie powinniśmy nawet próbować szukać kościoła, którego członkowie nie mają żadnych wad.

Powinniśmy szukać Kościoła, który jest szpitalem dla grzeszników, dla takich grzeszników, którzy wiedzą, że potrzebują lekarza, którzy wiedzą, że daleko im do doskonałości, ale wiedzą też, że w Chrystusie mają przebaczenie i status świętych.

Nasza denominacja nosi nazwę kościoła chrześcijan-baptystów, to znaczy chrzcicieli, dlatego że nasze postrzeganie chrztu jako obrzędu, który powinien być udzielany tylko osobom świadomie wyznającym wiarę w Jezusa, to nasze postrzeganie chrztu historycznie nas wyróżniło pośród innych wyznań.

Członkowie Kościoła Wolnych Chrześcijan, mam nadzieję, nie uważają członków innych denominacji za zniewolonych.

Kiedy mówimy o kościołach prawosławnych, no to nie chcemy przez to powiedzieć, że my, którzy do nich nie należymy, nie sławimy Boga prawidłowo, albo w sposób prawy.

No i w końcu, tego słowa powszechny nie powinniśmy odnosić wyłącznie do kościoła katolickiego, pisanego dużymi literami, zorganizowanego wokół władzy biskupa Rzymu.

Właściwie rozumiana katolickość Kościoła powinna budować jedność między chrześcijanami.