Mentionsy

Choć oczywiście Jones już zawsze będzie kojarzony z Wimbledonem, to często powtarzał, że klubem jego serca było Leeds United, mimo że spędził w nim zaledwie jeden sezon.

Gdyby płacić mu jednego dolara za każdy postawiony na sztorc kołnierzyk podczas podwórkowo-ulicznej gry w piłkę od Londynu po Johannesburg, czy od Suwałk po Montevideo, prawdopodobnie już koło 2001 roku mógłby sobie za to kupić swój były klub Manchester United, dorzucić do tego Leeds, Olimpik Marsylia, a i tak coś by jeszcze zostało.

Cały jej etap sprzed przybycia na Old Trafford, cała ta odysaja po klubach i klubikach, może z wyjątkiem Leeds United, któremu Cantona podarował sensacyjny tytuł mistrzowski, nie ma większego znaczenia.

Choć początkowo wydawało się, że nowym pracodawcą kantony zostanie Sheffield Wednesday, ostatecznie za milion funtów trafił on do Leeds United.

Ale zanim rozkręcił się na dobre, zamienił Leeds na Manchester United.

Oplucie niemiłosiernie wygwizdujących go kibiców Leeds podczas pierwszej wizyty na Eland Road w czerwonej koszulce Manchesteru United, czy chamskie, brutalne faule na przeciwnikach, których nawet ślepi na jedno oko angielscy sędziowie nie mogli puścić mu płazem, a komisja dyscyplinarna ligi karała z paragrafu o recidivie, to były zaledwie drobnostki w porównaniu do tego, co wydarzyło się 25 stycznia 1995 roku na stadionie Selchist Park w wyjazdowym meczu przeciwko Crystal Palace.