Mentionsy

Ten szósty rozdział, on de facto dotyczy historii biblijnej Abrama, później Abrahama, a także Jakuba, później Izraela.

To jest to, jak Bóg po raz pierwszy wzywa Abrama.

Pan rzekł do Abrama, wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twojego ojca, do kraju, który ci ukaże.

Tutaj w tym rozdziale ewidentnie Bóg Starego Testamentu według Petersona jest właśnie takim wielkim challenge'ującym Abrama, a przez to też generalnie wszystkich ludzi, bo też jak wspomniałaś, wydaje mi się, że warto to też na początku jeszcze podkreślić, że ta perspektywa teoretyczna od czytania Księgi Wyjścia i Księgi Rodzaju, o czym jest cała ta sążnista kobyła,

I tutaj w tym rozdziale pokazuje, że to jest ta trzecia, te trzecie oblicze Boga, Boga przygody, który na kartach Biblii już pojawia się w Księdze Rodzaju na podstawie historii życia Abrama, Abrahama i później Jakuba i Izraela jako takiego.

Mówimy tutaj na samym początku historii Abrama o człowieku, który w wieku 70 lat ma opuścić wygodne jakieś takie pielesze, w których on się jakoś umościł.

Więc to jest element krytyczny, natomiast element, gdyby miał jakkolwiek próbować tego bronić, nie tylko samego Petersona, ale generalnie tego języka, no bo z drugiej strony, kurde, wielokrotnie Bóg w ten sposób do Abrama przemawiał, więc to nie jest tak, że Peterson zmyślił sobie te cytaty.

Jeśli by Bóg nie wezwał Abrama, czy Izaaka, czy Jakuba, no to nie byliby to patriarchowie, nie byliby to wybrane jednostki, które

że w interpretacji Petersona Abram Abraham, ja odniosłem takie wrażenie, bo ten Campbell się tam nie pojawia, żeby było jasne, ja odniosłem takie wrażenie, że to jest właśnie bardzo taka mityczno-cambelowska interpretacja historii Abrama, że to jest taki bohater,

Tymczasem ta logika, która jest przedstawiona przez Petersona w całym tym rozdziale i najmocniej w tej historii Abrama, to jest dla mnie właśnie totalne przeciwieństwo.

No tutaj mamy, kurczę, w dużej mierze powtórzenie historii Abrama, tak?