Mentionsy

Kiedy Perseusz podkradł się do nieświadomie ucinającej sobie drzemkę meduzy, nie wahając się nawet sekundy, odciął jej głowę jednym ciosem.

A głowę meduzy umieszczono na tarczy Ateny jako znak zwycięstwa.

Było w tym coś takiego trochę metafizycznego, znając też historię tego mitu meduzy.

Według wielu badaczek i badaczy, choćby Josepha Campbella, mit o ścięciu głowy meduzy przez Perseusza związany jest z zajęciem przez Helenów w świątyni bogini i matki tak około XIII wieku przed Chrystusem.

Moc meduzy jest jej przekleństwem.

Helen Sixu, feministyczna teoretyczka w manifestie Śmiech Meduzy z 1975 roku twierdzi, że mężczyźni stworzyli dziedzictwo meduzy ze strachu przed kobiecą seksualnością.

W interpretacjach feministycznych ciekawe jest podejście do Ateny, jako tej, która zmieniła włosy meduzy w węże.

I poza tytułem, który wymieniła Sonia w Histerii Sztuki, czyli esej Helen Sixu, Śmiech Meduzy, są też inne tytuły, jak Kobiety i inne potwory, tworzenie nowej mitologii, napisane przez Jess Timmerman.

Ale przyznacie, że jest to bardzo ciekawe spojrzenie i zmienia to całkowicie kontekst symboliki meduzy.

Rozmawiałam też z Sonią przed chwilą i poleciła mi jeden ciekawy odcinek podcastu w temacie dosłownie rozbierania meduzy na czynniki pierwsze, gdzie pretekstem była seria filmów Gonciarza właśnie pod tytułem Perseusz.