Mentionsy

Do Barcelony zostałam zaproszona przez Blenarda, czyli głównego choreografa Mariny Abramowicz.

Wiecie, że my z Blenardem jesteśmy już od tamtego roku artpsiapsi.

Tak naprawdę od samego początku bardzo dobrze się dogadywaliśmy, więc ja jestem absolutnie wdzięczna, nie wiem, wszechświatowi i Marinie, że zesłała mi i nam tutaj Blenarda, wiecie o co chodzi, nie?

Przecież wydarzyło się wiele wspaniałości, poza Balkan Erotic Epic, potem był wywiad z Mariną Abramowicz, który zrobiłam i z Blenardem również, więc no ciekawie to wszystko się toczyło.

I ja od Blenarda wiedziałam, że wersja teatralna jest skrócona, nie ma już wszystkich performansów i nie ma takiej ilości artystów, jak to było za pierwszym razem.

Po prostu było to absolutnie przyjemne, że Blenard uwzględnił mnie w tym procesie przygotowań.

Ja nie wiem, czy wy wszyscy słuchaliście tego wywiadu, który ja zrobiłam z Mariną Abramowicz i z Blenardem, ale tam ona mówiła coś w takim stylu, że...

Wydaje mi się, że to mocne nadużycie było, że to miejsce, w którym odbywała się ta wystawa trochę się nie dogadało z Mariną, bo ja nie wierzę, żeby ona pozwoliła, że to można nagrywać, bo i Blenard i cała ekipa byli w szoku.

Bo to już był czas, kiedy ja dobrze poznałam Blenarda, który stał mi się bliski, z którym bardzo często rozmawiam przez telefon.

I kiedy ja zobaczyłam tych tancerzy, to w każdym ich ruchu widziałam Blenarda.

Bo w Manchesterze ja nie wiedziałam, kim oni są, ani Blenard, ani ktokolwiek inny, znałam tylko Marina Abramowicz.

Po prostu każdy ruch tancerza na tej scenie podczas czarnego ślubu to była esencja Blenarda.

Każdy jeden ruch to była esencja Blenarda, coś magicznego.

Mimo, że Blenarda nie było fizycznie na scenie, to on tam po prostu był.

To właśnie podczas kafany pierwszy raz zobaczyłam Blenarda i Aleksandra w Manchesterze.

Blenard oczywiście też był cały czas na scenie, chodził od baru do baru, siadał przy stolikach, aż w końcu zaczęło się to, co w kafani jest takim momentem kulminacyjnym, czyli no są dwa.

Po pierwsze jest to homoerotyczny taniec z Aleksem, właśnie Alek z Blenardem sobie tańczą.

Podczas którego Alex śpiewa, Blenard krzyczy, stuka rękami, stopami, w ogóle wybijając rytm, który i nas też porusza.

Przed ostatnim performansem był masaż piersi, chociaż my z Mariną i z Blenardem nazywamy to orgią szkieletów.

No i mi Blenard zaspojlerował, co w ogóle nie zmieniło faktu, że na koniec ta scena po prostu była istną magią, poważnie, ale on mnie uprzedził, że właśnie tutaj będzie śnieg, a nie deszcz.

No i tutaj też można było poczuć mocną rękę Blenarda, ale tu już bardziej trzymał się, wiecie, jakichś reguł, które panowały w tym kole.

I właśnie tym punktem kulminacyjnym poza śniegiem była sama Marina Abramowicz, która weszła na scenę i zatańczyła z Blenardem w tym śniegu, który ich otulał.

Marina z Blenardem się oczywiście też całowali w tamtym momencie, bo w Manchesterze robili to w kafanie, dlatego ja wtedy mówiłam, że Blenard jest takim, no nie wiem, metaforą Ulaja.

To na pewno wina twoja i Blenarda.

No i tak jak wam mówiłam, że Marina tańczyła z Blenardem w kafanie w Manchesterze, ale tutaj, to was szokuje, wydaje mi się, że tutaj to robiło większe wrażenie.