Mentionsy

Dzisiaj opowiem Wam o moich przemyśleniach na temat serialu Geniusz Picasso.

Jest taka scena, kiedy młody Picasso, będąc już w Paryżu wraz ze swoimi przyjaciółmi, słucha, jak jeden z nich czyta recenzję o jego obrazie.

Co do postaci, które grały swoje role, no to młody taki nastoletni, dwudziestoletni Picasso był grany przez Alexa Richa i nie znałam go wcześniej i tak jak na początku mocno nie pasował mi do tej roli, tak później uważam, że był wspaniały.

Zresztą nie było dla mnie łatwo przestawić się na takiego Picasso, no bo wszyscy dobrze znamy jego wygląd, bo jest pełno zdjęć Picasso, które ja bardzo często przeglądam.

Było to dosyć dziwne, bo dla mnie długo to nie był taki legitny Picasso, że tak powiem, bo na przykład dojrzałego i tego starego Pablo grał Antonio Banderas, który notabene urodził się w tym samym mieście co sam Pablo Picasso.

To co dla mnie jest też ciekawe, to jest cała dynamika serialu, ponieważ sceny z młodzieńczych lat przeplatają się ze scenami z dorosłego życia, jak Picasso był już uznanym i bogatym artystą.

Jest taka scena, kiedy naziści wkraczają do Francji, więc jego mecena schowa wiele dzieł Picasso do sejfu, większość wysyła też do Londynu, no bo wiadomo, że Niemcy zgrabiliby albo zniszczyli, co gorsza, obrazy Picasso i wtedy radzi Pablowi,

A jak wiecie, bo powtarzam to nieustannie, że Pablo był najbardziej płodnym artystą w historii, więc Picasso nie chce zostawiać swojej sztuki.

Wracając jednakże do kobiet, w serialu są opisane wszystkie główne kobiety z wiązki muzy Pabla Picasso i jest scena, kiedy Pablo opisuje Marie-Therese Walter.

I wiecie, ja oglądając ten serial miałam wielką wiedzę o Picasso, więc kojarzyłam większość historii, w sumie wszystkie historie związane z tymi kobietami.

która ile miała lat i w jakim dokładnie momencie pojawiła się w życiu Picasso.

Ale jeszcze do tej wiedzy a propos Picasso, myślałam, że będzie to dla mnie problemem.

Mało kto wie i w które nikt się nie zagłębia tak bardzo, czytając o Picasso, to może mieć mały problem ze zrozumieniem, jak istotny wpływ ci wszyscy ludzie wywarli na twórczość Picassa, na jego decyzje, no i tak naprawdę na całe jego życie.

I tutaj nie myślicie sobie, że ja mówię, o, ja wiem tyle o Picasso, wow.

To dużo mi ułatwiło i miałam ogromną przyjemność oglądając ten serial o Picasso.

Ale to, co mnie uderzyło, to fakt, że w serialu nie była pokazana taka skrajna bieda, w jakiej żył Picasso, jak był młodziutki i żył na Montparnasse czy na Montmantre.

I z tego co pamiętam, to była rzecz, która mnie zaskoczyła jakby po raz pierwszy w tym serialu, bo co prawda pamiętam, że błękitny okres Picasso gdzieś tam głównie skupiał się na biednych i chorych, ale totalnie nie zakodowałam, że on chadzał sobie do jakichś takich więzień, przytłuków, w których były kobiety lekkich obyczajów, które miały syfilis czy kiłę i on je szkicował.

I właśnie jak Picasso szkicował tę jedną z kobiet, ona trzymała chyba na ręku dziecko, to zresztą też jest bardzo znany obraz Picasso z tego okresu, no to ona się zapytała, czy mógłby ją naszkicować bez czepka, bo nie chciałaby być zapamiętana w taki sposób.

myśli, które wymawiał Pablo Picasso w tym serialu.

Był też malarzem, ale głównie tutaj skupiano się, że był poetą, który mieszkał z Picasso i który się w nim podkochiwał, Max Picasso.

Ale za to Picasso nigdy nie negował swojego przyjaciela i tego, kto go podniecał i z kim chciał spędzić swoje życie.

Max też był Żydem, Pablo od prawie zawsze ateistą, ale w pewnym momencie Max Jacob nawrócił się na chrześcijaństwo i poprosił Picasso, by został jego ojcem chrzestnym przy chrzcie, a ten się zgodził, więc tutaj mamy przykład, że Picasso jak chciał, to potrafił postawić innych ponad swoje przekonania.

Najpierw umiera siostra Picasso, potem Kasachemas, potem umiera malarz Henry Rousseau, on akurat był starszym już panem, jakiś młody artysta, który mieszkał w tym samym budynku i wielbił Pablo i on tam z nimi też się trzymał przez jakiś czas, no i Max, ale Max Jacob, jak już był starszym człowiekiem, ale tam też jest zawiła historia związana z

No i za każdym razem Picasso się obwiniał o ich śmierć, no i on w ogóle nie chciał ich widzieć w trumnie, bo nie chciał zapamiętać ich jako trupy.

Co jest zrozumiałe po części, ale wielu z jego bliskich i kobiet o nim w ogóle nie mogli zrozumieć, jak Picasso nie chce pożegnać się z przyjaciółmi.