Mentionsy

I takim obrazem wydaje mi się, że może być apoteoza Fryderyka Henryka Orańskiego namalowana przez Jacoba Jordaensa i która wisi w sali z płaszczem koronacyjnym.

Jest szkicem przygotowawczym, tak naprawdę jednym z kilku, które wykonał Jacob Jordaens, przygotowując się do wielkoformatowej realizacji sali orańskiej, jednej z dekoracji ścian sali orańskiej w Haustenbosch, która znajduje się, rezydencja, w pobliżu Hagi.

Została zamówiona ku uczczeniu pamięci po jednym z namiestników XVII-wiecznych, po Fryderyku Henryku Orańskim i została cała ta dekoracja

Zamówiona przez jego żonę, wdowę po nim Amalie von Solms, która miała swój plan na to, ażeby ród orański przetrwał i ażeby zyskał status, o którym

Natomiast dzieło, na które możemy patrzeć w Warszawie, jest początkiem tej drogi myślenia o tym, jak podnieść ród orański z pozycji oczywiście bardzo ważnej militarnie dla Niderlandów, dla tych Niderlandów północnych,

Ponieważ pierwszym orańczykiem, który urósł do rangi właśnie takiej dowódczej był Wilhelm Orański, który stanął między innymi na czele buntu przeciwko Habsburgom.

Wybuchł bunt, na czele którego właśnie wspominałam, stał Wilhelm Milczek Orański, który stał się stadthauderem właśnie tych Niderlandów Płonocnych i to oznaczało głównie, że był dowódcą wojskowym i prowadził kampanię przeciwko wojskom habsburskim, przeciwko wojskom katolickim.

W związku z czym dekoracja tej sali orańskiej miała być takim kamieniem milowym dla wzmocnienia wizerunku rodziny orańskiej jako z jednej strony tej rodziny, która przyczyniła się do zwycięstwa Niderlandów, do osiągnięcia pokoju, bo to jest tematem też tego dzieła, o którym wam opowiadam

On jest dzisiaj taki bardziej różowawy, ale oczywiście to jest nawiązanie do rodu orańskiego.

To jest najtrudniejszy moment tutaj do interpretacji, ponieważ niewątpliwie odnosi się on do ambicji monarchicznych, które miał ród orański.

Z kolei po prawej stronie będzie Maurycy Orański, brat i poprzednik na stanowisku Stadthaudera.

Więc mamy tutaj czterech przedstawicieli rodu orańskiego, całą genealogię związaną z wybuchem rewolucji w Republice i kolejnych przedstawicieli dowództwa wojsk właśnie tej Republiki Północnych Inderlandów.

Jak i całej tej sali orańskiej, bo nie tylko Jordaens to malował, tam również udział brali inni artyści, zarówno z północnych i z południowych Niderlandów.

Jednym słowem zupełnie inna stylistyka niż ta, którą wybrano właśnie do dekoracji sali orańskiej.

A mnie pozostaje tylko żałować, że jeszcze dotąd nigdy nie dane mi było zobaczyć Sali Orańskiej na żywo.