Mentionsy

Ukłaniamy się wam bardzo nisko i to jest ten czas, to jest ten moment, żeby zrobić dziki, szaleńczy, tłumny hałas, żeby cała Polska usłyszała, jak wiele osób dzisiaj pojawiło się po to, by rozmawiać o Kościele.

W szczególnym dniu dziś Was witamy, dziś Wielki Czwartek w Kościele Katolickim.

Dobra, cztery osoby, ale widzę, że pan w pierwszym rzędzie taka mina, co ma biały lotos do naszej dzisiejszej rozmowy o Kościele w Polsce.

Kocha jogę, te religie wschodu ją absolutnie fascynują i to jest taka trochę chyba opowieść o tym, że ludzie młodzi duchowości szukają, tylko pytanie czy w Kościele.

Ale wiesz co, to myślę, że to jest fajne, dlatego że to, co mnie na przykład pociągnęło w Kościele, to właśnie było coś takiego bardzo dobrego.

No właśnie to, co na przykład mi pomogło zostać w Kościele przez długie lata, to była ta formacja, która gdzieś tam się toczyła w takim rytmie tygodniowym.

W Kościele jest wiele takich inicjatyw, które są hip hip hurra, robimy coś bardzo fajnego, jest weekend, który jest cudowny, po czym się wraca do pewnej szarej rzeczywistości, w której emocje się szybko rozpływają.

Osobach wybranych w Kościele, bo siostry zakonne nie są osobami duchownymi, więc trudno mi mówić o duchownych, ale tych innych osobach.

I może to będzie kontrowersyjne, ale ja jako katoliczka w kościele rzymskokatolickim, praktykująca, kocham Kościół.

Moim zdaniem, jeżeli w Kościele zadbamy o to, żeby rozwiązać pewne sprawy, jeżeli w Kościele zadbamy o przejrzystość, o uczciwość, o to, co tutaj gdzieś padło, żeby praktyka, to, co księża na przykład mówią, nie rozmijało się z praktyką życia, to wtedy

Pewnie niektórzy się zaraz z nim nie zgodzą, ale jestem ciekawy, bo podejrzewam, że są wśród Was też tacy, którzy w Kościele byli do pewnego momentu, a potem z uczęszczania do niego zrezygnowali.

No i właśnie do tego chciałam nawiązać, że uważam przede wszystkim, że nie ma przepisu na to, żeby kogoś utrzymać w tym Kościele, bo wszystko zaczyna się w momencie, w którym Rodzic nas prowadzi do tego Kościoła i albo prowadzi nas na siłę, albo pokazuje wartości, które są cenne.

Tak, zdecydowanie w moim przypadku myślę, że jest to głównym czynnikiem, bo gdzieś tam odchodzę bardziej na tym etapie życia w stronę pogłębiania swojej świadomości i bardziej bliska jest mi skala Hawkinsa niż to, co jest przekazywane w kościele katolickim, bo o nim głównie tutaj rozmawiamy.

Tak, trochę jest, tak, ja się z tym zgadzam, ale no bo nawet patrząc na to, co wszystko dzieje się w Kościele, no to bardzo często się zarzuca tej młodej osobie, a ty nie widzisz tego, tego, tego, jak jeszcze możesz tutaj być?

Chciałam ad vocem do właśnie tego tematu Młodej Kościele, tylko że często mamy tak właśnie w Kościele, że ta idea o tym, że cierpimy za wiarę taka jest jakaś taka przejmująca, że bardzo łatwo jest nam stawiać się właśnie w takiej

A nie widzisz, co się dzieje w tym Kościele i zapraszasz na randki chrześcijańskie?

Jezus przyszedł po to na świat, i to będziemy jutro słuchać w Kościele, żeby dać świadectwo prawdzie.

I dzisiaj jesteśmy w bardzo trudnej sytuacji w Kościele.

Synodalności czy wiele działań, które w tym Kościele mają miejsce, zaczyna chwiać fundamentem Kościoła.

Problem w tym, że ten Kościół przestał być w oczach świata wiarygodny, że ludzie, świat zaczął odbierać Kościół, widzieć w Kościele oszusta.

Widzieć w Kościele kogoś, kto okłamuje, kogoś, kto krzywdzi.

To znaczy jaki ten dzisiaj, co jest złego w dzisiejszym Kościele, co ludzi zniechęca.

Nie oskarżenia Kościoła, nie oskarżenia świata, tylko takiego braku wzajemnego spotkania, ewentualnie braku czujności, ale nie Kościoła jako takiego, braku czujności konkretnych ludzi w Kościele, którzy nie zauważają, że kiedyś proboszcz to był najmądrzejszy we wsi, jak powiedział ja znam prawdę, to była prawda.

Natomiast Kościół i tu jest najważniejszy element, który jest ogromnym problemem w Kościele w środku, że nie mamy drogi.

Ja chciałem jako osoba w szóstej klasie podstawówki porozmawiać z katechetką, a później z księdzem w Kościele, bo miałem takie zasadnicze pytanie.