Mentionsy

Lipsko-Polesie to niewielka wieś pod Zamościem, gdzie w latach 70. niewielki dom zamieszkują Ryszard i Elżbieta C.,

Elżbieta wówczas 38.

Z kolei Elżbieta, jak przypadło na kobietę,

Elżbieta często ma posiniaczoną twarz, chłopcy z kolei żyją w ciągłym strachu, zresztą Elżbieta oczywiście także, tym bardziej, że strach jej dotyczy też własnych dzieci.

Niejednokrotnie zresztą Elżbieta próbując ich chronić sama staje na drodze rozwścieczonego męża.

I od tamtego momentu Elżbieta żyje nadzieją, że być może ta sytuacja coś zmieni, że Ryszard pójdzie po rozum do głowy, że jego to samego jakoś otrzeźwi, że to narobi mu tyle wstydu, że zacznie mieć jakąś autorefleksję.

Z kolei Elżbieta zastanawia się po prostu nad rozstaniem z mężem, ale w latach osiemdziesiątych nie było to takie proste.

I początkowo Elżbieta wydaje się być zdeterminowana, żeby to małżeństwo zakończyć, żeby zacząć nowe życie, żeby zapewniać dzieciom swoim na co dzień bezpieczeństwo.

No jednak myślę, że nie będziemy tutaj zaskoczeni, jeśli powiem Wam, że Elżbieta w końcu ulega swojemu mężowi, głównie ze względu na synów i na to, że okej, ona sobie może sama żyć, ale z czego utrzyma dzieci.

No i Elżbieta...

I Elżbieta żyje pomiędzy dwoma wyobrażeniami na temat swojej przyszłości.

Pewnego dnia Elżbieta zazwyczaj codziennie udaje się do małego sklepiku wiejskiego, ogarnia swoje obowiązki, spotyka sąsiadkę, wtedy zamieniają kilka słów, to jest zwykła, standardowa rozmowa.

Elżbieta wtedy mówi, że mąż kilka dni wcześniej wyjechał na Śląsk, opowiada, że dostał pracę na jednej z kopalń i że ma nadzieję, że będzie się to wiązało z dobrym zarobkiem.

Elżbieta współpracuje z milicją, szczegółowo też opisuje wygląd męża, wszystko co istotne.

Ważne, że cała rodzina, że chłopcy i Elżbieta mają wreszcie od niego spokój.

I ta solidarność sąsiedzka sprawia, że Elżbieta czuje wreszcie wsparcie od społeczności.

Przez kolejne lata Elżbieta układa sobie życie jako samotna matka, wolna kobieta, ale zdarza się wtedy coś okropnego, naprawdę coś, co powoduje, że mam takie ciężkie serce właściwie, jak o tym sobie myślę, ponieważ przemoc z tego domu nie znika wraz ze zniknięciem Ryszarda.

Bo niestety Elżbieta nadal tej przemocy doświadcza, zmienia się tylko układ osób w rodzinie i to, kim zostaje sprawca, kto zostaje ofiarą.

Z przerażeniem to wszystko oczywiście Elżbieta obserwuje.

Gdy Jurek nie przestaje wciąż kobiety bić i terroryzować, Elżbieta w końcu dokonuje czegoś, co przez wiele, wiele miesięcy czy nawet lat nie przechodziło jej przez myśl.

I tak Jurek zostaje oficjalnie oskarżony o przemoc wobec matki, staje przed sądem, a w międzyczasie Elżbieta podejmuje kolejne poważne decyzje.

No a Elżbieta jest po prostu zrozpaczona, no bo co jeszcze los może jej zgotować?

Elżbieta jest przede wszystkim zrezygnowana i przygaszona i pewnie właśnie dlatego sama wskazuje miejsce w Kórniku, gdzie 23 lata wcześniej pochowała swojego męża.

Faktem jest jednak to, że bardzo ułatwia policjantom pracę, nie utrudnia jej, nie muszą długo szukać dokładnie tam, gdzie wskazuje Elżbieta,

Elżbieta zostaje zatrzymana, natychmiast doprowadzona do prokuratury okręgowej w Zamościu, gdzie zostaje jej postawiony zarzut zabójstwa męża.