Mentionsy

Oczywiście ojciec Tadeusz Iwaszczyszyn.

Witamy Was bardzo serdecznie.

I myślę sobie o tym właśnie, że to jest takie piękne świadectwo, które ja pamiętam z mojego dzieciństwa, które też widziałem właśnie w ojcach połowinach wrocławskich, takich będę nazywał.

Ale myślę, że też jest właśnie takim pięknym świadectwem może dla wielu z nas.

na wzór jakiegoś świętego czy błogosławionego, jest bardzo do nas pasujące, jest adekwatne do naszych potrzeb, naszych oczekiwań, naszego wewnętrznego charyzmatu.

Dla osoby, która w ogóle jest adeptem tego życia zakonnego.

Więc zresztą nie odpowiedzenie na to pytanie też nie jest w żaden sposób dyskwalifikacją przecież.

Mówi, to jest ideał waszego życia.

Trochę taki współczesny nam Karol de Foucault, nie?

Też taki... Tylko Paweł ze względu na... Karol de Foucault ze względu na wiek, prawda?

że ta inwestycja jest zupełnie w inne dobra, nie w taką materialną spuściznę, ale to wasze zostawienie świata, odejście na bok, życie we wspólnocie, bycie razem, ale na wzór Pawła, który wszystko zainwestował w Bogu i u Boga.

Natomiast dla nas jest też takim wzorem, że nasze życie, nawet jeśli nie jesteśmy może na pierwszych stronach okładek, nie jesteśmy influencerami,

Oczywiście nie mówimy o akceptacji zła w żaden sposób, ale żeby wejść dobrowolnie w to, do czego czasami nas konieczność, a więc życie zmusza i umieć w tym wszystkim mimo wszystko odkryć dobro, które przecież też jest, a nie skupiać się tylko na tym, czego nie mamy, albo czego nam brakuje, albo jakbyśmy chcieli, aby to wszystko wygląda

Tendencja w człowieku.

Chociaż ten podcast i te formy wideo nie są po to, żeby jakoś pamięć o nas pozostała, tylko żeby być pomocą dla innych.

Że to dzisiaj jego, które przeżywał każdego dnia, nie byłoby dla niego źródłem szczęścia.

Dla nas to też jest taka inspiracja do tego, żeby trochę być jak święty Paweł i nie musimy znowu gdzieś jechać w Egipt, czy ukryć się w jaskini, choć takie czasy odosobnienia, samotności są dla nas też dobre, ważne i mogą być potrzebne takiego trochę detoksu od elektroniki, od mediów, o świata, takiej trochę ciszy, nie?

I to budzi jakby taki lęk przed tym, żeby dzisiaj podejmować decyzję, żeby dzisiaj żyć, żeby dzisiaj iść za Panem Bogiem i troszeczkę zostawić to, co będzie w takim... Oczywiście to nie jest jakby do końca możliwe, ale to też nie jest do końca konieczne, ale w takim kontekście, żeby... że dzisiaj jestem, nie?

W kontekście młodego człowieka, który rozeznaje swoje powołanie, myślę, że można go porównać do takiego momentu z życia Pawła, kiedy Paweł orientuje się, że szwagier czyha na jego życie i ma do wyboru porzucić wiarę, czyli wyprzeć się Boga, oddać pokłon jakimś bóstwom, żeby uchronić swoje życie,

ale to mimo wszystko nie zablokowało go w podjęciu decyzji, że wychodzę na tą pustynię.

Wiem, że Pan Bóg będzie ze mną, wie co dla Niego jest ważne, wie co dla Niego jest cenne, cenniejsza była wiara niż majątek, cenniejsza była wiara niż kariera czy życie i dlatego wybiera taką decyzję ucieczki na pustynię.

I nawet sobie może pomydytować dzisiaj, nawet ten fragment pokazujący, że człowiek, który nie wie co będzie jutro, nie boi się podejmować decyzji dzisiaj, bo wie, że Pan Bóg będzie z nimi.

Bo żaden z nas nie przyszedł do zakonu Paulinu dlatego, że odkrył świętego Pawła.

Tak, nazwaliśmy to dzisiaj, dzisiaj to nazywamy po imieniu, ale ja to, to co mnie, no przyznaję się, to co mnie szczerze zainspirowało do wstąpienia do zakonu, no bo to już chyba przy okazji różnych moich świadectw mówiłem, że będąc, że tak powiem, wychowany w charyzmacie drogi neokatechominalnej pewną naturalną,

następstwem po odkryciu swojego powołania jest wstąpienie do seminarium Redemptoris Mater.

Jego czynność polegała na tym, że się modlił za tych ludzi wszystkich, którzy byli mu współcześni, ale no jednak była, nie można mu odebrać czynności, nie?

Paweł apostoł mówił, pisał, możemy na nowo w sobie odnowić charyzmat wiary, biorąc, sięgając do początków, do źródeł, zarówno Eusebiusza, jak też i św.