Mentionsy

Imię Andorcia jest tutaj ewidentnym nawiązaniem do sztuki teatralnej Maxa Fryscha pod tytułem Andora właśnie.

Nazywam się Andorcia, jestem zwykłą, niepozorną uczennicą.

Tutaj cały czas ta Andorcia nam próbuje

Przepraszam, okazuje się, że moja teoria, że Andorcia jest okażona tym wirusem, że nie jestem jej autorem.

Moja teoria jest taka, że ten pasożyt, który się wykluł z jaja i ze śluzu, to jest właśnie ta Andorcia i ona teraz pierwszy raz jest na świecie i próbuje żyć wśród tych ludzi, funkcjonować jak normalni ludzie i zaraz ktoś się połapuje w tym, że oj, ona się zachowuje jak chat GPT.

Słuchaj Andorcia, wierzysz w to wszystko?

Nic dziwnego, że potem Andorcia jest jaka jest.

I to tej Andorcia chce nam powiedzieć, że ona jest tym oburzona.

W ogóle stosunek Andorci do nauczycieli to jest coś, co będziemy musieli zbadać na przestrzeni tego filmu, bo to się też w palenie mieści.

Kiedy Andorcia wychodzi z tej klasy, to jeszcze ją łapie nauczycielka angielskiego i mówi tak, hej Andorcia, możesz mi pomóc?

Odbyła i Andorcia coś tam pogrzebała w komputerze.

Potem Andorcia idzie na matematykę i mówi do pani dzień dobry, a pani mówi dzień dobry i potem siada sobie Andorcia w pierwszej ławce, wyjmuje książki, po czym zaczęłam rozmawiać z nauczycielką i tak do końca przerwy gadałyśmy sobie o wszystkim i o niczym.

W każdym razie Andorcia dalej myśli o kosmitach, którzy wychodzą z meteorytu.

To dla tej Andorci to jest lekcja na całe życie, bo ona zamieniła słowa z człowiekiem innym i to już w ogóle zmieniło jej cały pogląd na świat.

Andorcia to jest po prostu, słuchajcie, taka bohaterka inspirująca, że aż chce mi się przeczytać encyklopedię, żeby dorównać jej z jej wiedzą i ogarnięciem życiowym.

Andorcia uwielbia każdego nauczyciela.

Jezu, no andorcia jest super, no jest sushi i się nie fleksuje bmwicą, no ona jest cudowna.

A ty to czytasz dosłownie, nie rozumiejąc głębi, nie rozumiejąc meta języka, którego cały czas ci tutaj Andorcia podsuwa.

Andorcia postanawia nagrać to, co ta koleżanka ma mrocze, żeby potem pokazać to nauczycielom i żeby to był dowód w sprawie.

Potem z tej kabiny obok zaczyna wypływać krew z robakami i to już sprawia, że Andorcia na Whatsappie pisze do polonistki i ją woła, a ta polonistka woła karetkę.

Andorcia też opowiada o wszystkim mamie.

Andorcia, to wszystko brzmi naprawdę poważnie.

Potem Andorcia dochodzi do wniosku, że no w tym artykule, w internecie co czytała, to te pasożyty przechodziły do ludzi przez wodę, więc może warto byłoby sprawdzić wodę w szkole.

A kiedy Andorcia wychodzi z tego kibla, spotyka nauczycielkę niemieckiego i na nią patrzy, a tej nauczycielce z niemieckiego zaczyna lecieć krew z nosa i ta Andorcia jest przerażona.

Zamyka się tam, tam drze, potem próbuje rozdrapać sobie nadgarstki i w ogóle znowu płacze i jest roztrzęsiona i Andorcia jej pomaga i opowiada wszystko co wie.

I Andorcia to wiedziała.

Niby horror, niby science fiction, ale to nie przeszkadza Andorci pisać prawdę o świecie, w jakim my żyjemy.

Oni uciekają wszyscy, w całej tej ekipie 150 nauczycieli, całej kadry po prostu szkolnej i do tego Andorcia chowają się w gabinecie pielęgniarki i biorą tam głęboki oddech, ale przecież tam jest ta nauczycielka angielskiego, która jest kompletnie pojebana.

Oni stoją nad tym meteorytem i Andorcia przez miliard linijek zastanawia się, co teraz zrobić, stojąc nad tym meteorytem z młotkiem.

Andorcia mówi, że nie.

No dobrze, tak oto kończy się ta fascynująca historia Andorci.