Mentionsy

Nic dziwnego, że wielki mistrz Konrad von Rothenstein poproszony o to, by został ojcem chrzestnym Jagiełły, odmówił, nie przyjmując też zaproszenia na wesele i koronację nowego władcy.

Von Jungingen już od dłuższego czasu zbroi się na potęgę.

Ledwie Jagiełło zdążyło otworzyć list od von Jungingena, a już wojska zakonne wkroczyły na polskie ziemie.

Trudno się dziwić, że Ulrich von Jungingen, spodziewający się bądź wspólnego ataku wzdłuż Wisły, lub też osobnego uderzenia Litwy i Polski z dwóch stron, mimo relacji nocznego świadka polskiego rycerza w służbie posłów węgierskich, nie był w stanie uwierzyć w działania wojsk sprzymierzonych.

To relacja długosza, zapewne fabularyzowana, nie kłócąca się jednak z tezą, że von Jungingen kierunkiem ataku i sposobem jego przeprowadzenia był zupełnie zaskoczony.

Von Jungingen uznał, że może to być pułapka.

Ulrich von Jungingen staje na ich czele.

W stronę Polaków rusza tylko niejaki Dypold von Kokritz, rycerz z Łużyc.

Ten obraz ostatnich chwil von Jungingena jest tyleż mocno utrwalony, co nieprawdziwy.

Wśród biegłych w rzemiośle wojennym poczytywano też na największy ten błąd króla, że wskutek niedbalstwa zaniechał wysłania żołnierzy celem zdobycia zamku Malborka, kiedy to było łatwe, gdy Malbork był niemal całkowicie opuszczony i pozbawiony obrońców, zanim przybył do niego z załogą komtur świecia Henryk von Plauen.

Dalej możemy przeczytać, że sam von Plauen w późniejszej rozmowie z Jagiełłą stwierdził, iż Polacy trzykrotnie mogli zdobyć zamek.

Także Długosz donosi, jakoby von Plauen miał podczas oblężenia zaproponować pokój, zrzekając się Pomorza Gdańskiego i ziemi chełmińskiej.

Szybki rajd na Malbork i uprzedzenie w wyścigu Henryka von Plauena był praktycznie niemożliwy.

To wtedy, znów według Długosza, von Plauen ma ofiarować za pokój Pomorze Gdańskie, ziemię Chełmińską i Michałowską.

Sam von Plauen w jednym z listów co prawda potwierdza negocjacje, ale nie wspomina o takich warunkach kapitulacji.

Tym bardziej trudno to sobie wyobrazić, że von Plauen liczy na odsiecz z Inflant od kawalerów mieczowych, a także z południa od królów Węgier i Czech.