Mentionsy

Czy Polska była bez szans w starciu z hitlerowskim najeźdźcą, wspartym później przez Sowietów?

To na 26 sierpnia Adolf Hitler wyznaczył termin ataku na Polskę.

Kilka lat zajęło Hitlerowi umocnienie władzy w Niemczech i odbudowanie siły zbrojnej, ale już w drugiej połowie lat trzydziestych był gotowy.

We wrześniu przywódcy tych dwóch krajów, a także Włoch zjechali się w gościnę do Hitlera do Monachium, by złożyć podpisy pod jedną z bardziej wstydliwych kart historii.

To Hitler po Monachium był wściekły.

Hitler miał przez wiele dni zły humor i wbrew swym zwyczajom dawał ujście złości w drobiazgach.

Jak się stopniowo okazało, Hitler czuł, że słabość pozostałych mocarstw pozbawiła go prawdziwego zwycięstwa.

Ponoć Hitler wówczas chciał przede wszystkim wojny z Francją.

Tyle, że dla Hitlera w 1938 roku to za mało.

Według niego Hitler przeszedł do wojny.

Hitler cały czas marzy o Paryżu, nie o Warszawie.

To właśnie w tym momencie Hitler podjął ostateczną decyzję.

Do tego Hitler rozpoczął rozmowy ze swoim największym dotąd ideologicznym wrogiem – Sowietami.

Plan Hitlera był prosty.

Jakoby niemiecka siła zbrojna nie brała aktywnego udziału w zbrodniach, że zbrodnie, które miały miejsce, to jest dzieło SS, RSH, Hitlera, Himmlera, a Wehrmacht jest wolny od zbrodni, starał się walczyć honorowo.

Hitler siedział jak skamieniały i patrzył przed siebie.

Zapytał Hitler swego ministra spraw zagranicznych z błyskiem wściekłości w oczach, jakby chciał w ten sposób wyrazić, że Ribbentrop fałszywie informował o reakcji Anglików.

Część polskich publicystów kłóła taką tezę, że Polska lepiej by wyszła, jeżeli zgodziłaby się na przełomie 1938-1939 roku na propozycję III Rzeszy Niemieckiej, na propozycję ze strony Hitlera, co mogłoby zaowocować sojuszem polsko-niemieckim.

Zwłaszcza, że wydarzenia i ta propozycja Hitlera względem Polski miała miejsce przecież tuż po Monachii.

Wiemy już z perspektywy 1939 roku, pierwszej połowy 1939 roku, że Hitler nie był graczem, uczestnikiem, który dochowywał zawartych umów.