Mentionsy

Problem niezwykle ważki prawnie, ponieważ wiele ze zbrodni, które Polska demokratyczna nazwała w ustawie o IPN

to w Polsce do chwili obecnej mamy 382 akt oskarżenia, które złożyli prokuratorzy IPN-u.

ja bym nazwał zbytnią dokładnością i przywiązaniem wagi do pewnego formalizmu, legalizmu prawniczego, spowodował, że stan prawny w zakresie prawa karnego jest na tyle do dzisiaj skomplikowany, że tak naprawdę nawet pewne próby wyjścia w sposób doraźny, a mianowicie taki, że prokuratorzy IPN-u posługują się kategorią zbrodni przeciwko ludzkości, czyli kategorią prawa międzynarodowego.

Sąd nie podzielił zdania prokuratorów IPN-u, którzy w ten sposób kwalifikowali właśnie zachowanie generała jako zbrodnię przeciwko ludzkości, co odpowiednio by nie tylko zwiększyło wymiar kary,

IPN-u już jest w moim odczuciu pewną realizacją prawa do prawdy w aspekcie kolektywnym, czyli pewnego oczekiwania społecznego, aby właśnie państwo demokratyczne w sposób odpowiedni opowiedziało historię, która była historią na pewno represji i naruszeń właśnie praw człowieka.

Zresztą, co ważne, ustawa o IPN wprowadza konstrukcję również do prawa karnego, która pozwala na ściganie zbrodni wtedy, kiedy nawet wiemy o tym, że sprawcy tych zbrodni są już dawno...

Już dawno nie ma ich wśród żywych, co jest bardzo ważne, ponieważ chociażby zbrodnia katyńska do dzisiaj jest przecież przedmiotem śledztwa IPN-owskiego właśnie oparta o konstrukcję prawa do prawdy.

Ustawa IPN mówi jeszcze o innej dacie, mówi o końcu lipca 1990 roku, kiedy właściwie przestały istnieć organy bezpieczeństwa i pewne konsekwencje różnych procesów weryfikacyjnych zaczęły się właśnie wówczas tworzyć.

Na pewno ta instytucja, której wzorcem był Urząd Gałka w Niemczech, a potem za z kolei naszym przykładem poszły inne państwa postkomunistyczne, jak Słowacja czy Ukraina, która również powołała IPN właśnie na wzorzec naszego.

To nie zawsze się zda, albo wręcz odwrotnie, tego prawie nigdzie nie ma poza Polską, co powoduje, że też pracownicy chociażby IPN-u ukraińskiego bardzo...

z taką wielką zazdrością patrzą na polski IPN i jego budżet szczególnie, który pozwala na tego typu działania.

sobie zażyczy dana władza, poprzez którą dani prokuratorzy IPN czy pracownicy IPN po prostu pracują i swoją misję wykonują.

pracują poza IPN-em i w zasadzie mają znacznie więcej pracy niż proktorzy IPN-owscy, znacznie mniejsze budżety i to też budzi oczywiście taką niechęć, powiedziałbym nawet psychologiczną.