Mentionsy

Król Jagiełło i król Jadwiga.

Na litewskim mocno osiada Jagiełło, wzmocniony dodatkowo ugodą zawartą z synem Kiejstuta Witoldem.

Jagiełło, wielki książę litewski, dowiedziawszy się, że królowa Jadwiga, córka króla Ludwika, sprowadzona z Węgier do Polski i ozdobiona królewską koroną, objęła w Królestwie Polskim rząd i władzę i posłyszawszy tak zrozgłośnych między ludźmi wieści, jak i licznych doniesień, że pomieniona królowa była dziewicą tak przedziwnej piękności, że podobnej wówczas świat nie miał.

Wcale nie jest tak, że Jagiełło był jej zdecydowanym faworytem.

Nawiasem mówiąc, zwycięski w wyścigu o rękę Jadwigi Jagiełło zobowiązał się do jej spłacenia.

Dobrze wiedział o tym Jagiełło.

Mowa o zamku w krewie, który Jagiełło odziedziczył po ojcu.

Tego dnia wystawił Jagiełło słynny dokument.

Nim zaś to, o czym mowa, do końca stosownego dojdzie, wielki książe Jagiełło ze wszystkimi swoimi braćmi, jeszcze nieochrzczonymi, tudzież skrewnymi, ze szlachtą, ziemianami większymi i mniejszymi, w ziemiach jego zamieszkałymi, chce, życzy i pragnie przyjąć wiarę katolicką świętego rzymskiego kościoła.

Tenże Wielki Książe Jagiełło obiecuje i zaręcza własnym kosztem i staraniem przywrócić Królestwu Polskiemu wszystkie kraje przez kogokolwiek oderwane od niego i zabrane.

Nareszcie tenże Wielki Książe Jagiełło obiecuje ziemie swoje litewskie i ruskie na wieczne czasy do korony Królestwa Polskiego przyłączyć.

Do tego Jagiełło miał zapłacić za zerwanie zaręczyn Jadwigi i przywrócić wolność chrześcijańskim jeńcom i przesiedleńcom pojmanym przez Litwinów.

Jagiełło, domyśliwszy się, że wysłaniec królowej przybył dla poznania jego urody i budowy ciała, wiedział bowiem jak fałszywał jego szpetnej postaci, rozgłoszono wieści, przyjął go nader ludzko i uprzejmie.

Na razie nieświadom zapewne krakowskich wypadków, Jagiełło niespiesznie zmierzał do Krakowa.

Nawiasem mówiąc, Jagiełło mocno kręcił nosem na taką kolejność.

Do grona chrześcijan wraz z całą świtą Jagiełło dołączył 15 lutego.

4 marca Jagiełło zostaje królem.

Szybko też Jagiełło zrobił porządek z Garbatym.

Bog dał nam z jego mnogo, rzucił po zdobyciu połocka Jagiełło.

Na razie Jagiełło trochę go zyskał, by przystąpić do chrystianizacji.

Jagiełło okazało się przy tym hojny dla kościoła katolickiego.

Jagiełło potrzebował legitymizacji, uznania legalności jego władzy.

Nie jemu, lecz Skirgielle, bratu najzaufańszemu z zaufanych, powierzył Jagiełło władzę na Litwie.

Jagiełło nie chciał pewnie dawać do ręki stryjecznemu bratu zbytniej siły.

Jagiełło próbuje mediacji, wzywa antagonistów i zmusza do wyrażenia wzajemnych słów deklarujących miłość i zgodę braterską.

Jagiełło widząc jednak, co się szykuje, uszczupla władzę Skirgieły.

Czynili to też i Kiejstut i Jagiełło.

Jagiełło nie zamierzał siedzieć z założonymi rękami, tym bardziej, że poza wiernymi książętami litewskimi miał nowe siły.

Jagiełło znów staje pod ścianą.

Nie pierwszy to raz Jagiełło znajduje się w strasznych tarapatach.

Zarówno Jagiełło, jak i Witold byli ich ulubionymi synami.

Jagiełło proponuje, by Witold został wielkim księciem litewskim.

Jagiełło zachował sobie tytuł wielkiego księcia, ale władza realna powędrowała do Witolda.

Musiał Jagiełło zmierzyć się z niezwykle trudnym zadaniem, tym bardziej, że państwo wcale jeszcze nie było monolitem.

Lista problemów, z jakimi musiał zmierzyć się Jagiełło po objęciu władzy w Krakowie była naprawdę pokaźna.

W samej Litwie, czyli tak jakby w swoim macierzystym księstwie, Jagiełło miał poważne problemy.

Był nowym władcą, zwłaszcza na terenie Wielkopolski nie cieszył się specjalnym autorytetem, więc po objęciu władzy, gdzie Jagiełło by nie spojrzał, miał kłopoty.

Jagiełło, co już wiemy, politykiem był wytrawnym, ale w tych pierwszych latach trudno sobie wyobrazić, jakby sobie poradził, gdyby obok niego nie było Jadwigi.

Trudno się dziwić, że Jagiełło jest wściekły, podejrzliwy i zazdrosny.

A Jagiełło ledwie władcą Jure Uxoris.

Jagiełło jedzie na Litwę, by godzić się z Witoldem.

W morzu krwi utonęły nad Worsklą jagiełłowe i witoldowe marzenia o skupieniu w ramach litewskiej państwowości całej Rusi, całej Europy Wschodniej.

Jagiełło był w niebo wzięty.

Po śmierci Jadwigi Jagiełło najpierw urządził uroczysty pogrzeb żonie, a później... Przygotowywał się do opuszczenia królestwa, twierdząc, że nie wypada mu przebywać w cudzym królestwie, skoro zmarła jego dziedziczka, królowa Jadwiga.

Jeśli tak, Jagiełło od lat kilkunastu koronowany król Polski ową grę obliczoną na potwierdzenie swojej władzy wygrał.

To być może dobra chwila, by zastanowić się, czy rzeczywiście Jadwiga i Jagiełło byli tak niedobranym małżeństwem.

Nawet jeśli tam nie było realnego uczucia między nimi, na pewno był rodzaj lojalności, na pewno był rodzaj zaufania, na takim tle, że Jagiełło nie bał się powierzać jej odpowiedzialnych funkcji i nigdy na tym nie tracił, a na przykład jak powierzał Świdry Gielle czy Witoldowi, to często zdarzało się, że na tym tracił.

Jagiełło zajęło się pismem oddającym W dożywotnie dzierżenie całe księstwo litewskie z wszystkimi przynależnymi do nich ziemiami.

Tutaj też skończymy ten podcast, zapraszając jednocześnie na ostatnią, trzecią część tryptyku, którego bohaterem jest Jagiełło.