Mentionsy

To jest na pewno Jan Zamoyski, to jest na pewno prymas Stanisław Karnkowski, to jest to bliskie ich otoczenie, które doradza, prawda?

I rzeczywiście w tym momencie rola kanclerza Zamoyskiego wydaje mi się zupełnie fundamentalna.

Maksymilian dociera pod Kraków, oblega Kraków, a Zamoyski zbrojnie go broni.

Zamoyski dogania wycofającego się Maksymiliana, bierze go do niewoli i trzyma w niewoli u siebie w krasnym stawie.

Jest taki artykuł Kazimierza Lepszego, wróg Habsburgów Jan Zamoyski, który narzucił pewne sposoby myślenia o kanclerzu i o Zygmuncie, ale tak naprawdę Zygmuntowi w Azie nie było daleko do Habsburgów i nie szukał tutaj trwałego konfliktu, tylko jakiegoś porozumienia, do którego doszło.

po kilku latach, ale jednocześnie ten Maksymilian w rękach kanclerza Zamoyskiego to była ciekawa sekwencja takiego luksusowego więźnia politycznego gdzieś tam niedaleko Zamościa.

Przed chwilą zasygnalizował pan profesor naturę konfliktu politycznego pierwszych lat panowania Zygmunta III, którego Jan Zamoyski miał określić mianem niemej zmory ze Szwecji.

No ale prawda jest taka, że tenże Jan Zamoyski najpierw utorował drogę do korony temu młodemu młodemu szwedowi, przybyszowi ze Szwecji, a następnie tenże Jan Zamoyski był odsuwany na boczny tor.

Ja myślę, że pokoleniowy pewnie też, bo jak się dzieliło ich we wspomniane 24 lata, to jest dość dużo, ale myślę, że ważniejsza jest ta zastana pozycja Zamoyskiego, cały system jego promowania swoich stronników, który kiedyś, przed laty, studiowałem dość dokładnie, czyli taki system przemyślany,

wpływy Zamoyskiego i to się stało.

Więc musi słabnąć Zamoyski.

Natomiast z drugiej strony nie udało się Zygmuntowi całkiem wyeliminować Zamoyskiego z gry.

To potem jeszcze on się powtarza przy Rokoszu, bo jest taka teza, że dopóki żył Zamoyski, przypominam, że umarł w 605 roku, no to żywioły przeciwne królowi nieśmiały podnieść głowy.

Jak tylko zabrakło Zamoyskiego to, no i rzeczywiście Rokosz rusza w 606 roku.

Więc to jest jakaś tam możliwość, że Zamoyski swoim autorytetem powstrzymywał tych niezadowolonych przed tak radykalnym krokiem, jakim był Rokosz.

Zamoyski przed śmiercią miał wypowiedzieć kolejne inne słowa, które są mu przypisane, czyli to słynne przemówienie skierowane w stronę Zygmunta III.

To dzięki Zamoyskiemu, ale nie tylko od tego wzbraniamy.