Mentionsy

W czasie II wojny światowej Armia Czerwona użyła relatywnie niewielkiej liczby brytyjskich czołgów piechoty Churchill, ale znalazły się one i pod Leningradem, i pod Kurskiem, i pod Stalingradem i wyzwalały kijów.

Norbert, porozmawiajmy o tym, jak brytyjskie czołgi Churchill dostarczone w ramach Lend-Lease sprawowały się na froncie wschodnim.

Jakie opinie mieli o tych czołgach żołnierze Armii Czerwonej i dlaczego tych Churchillii trafiło do Związku Radzieckiego około 250 sztuk?

Brytyjski czołg piechoty, ktoś może powiedzieć czołg ciężki Churchill.

Czołgi piechoty Mark IV, czołgi piechoty Churchill,

Ale Churchill jako czołg walczył także w szeregach Armii Czerwonej.

Liczba Churchill nie była duża, ale zwróćmy uwagę, że to był jedyny dostępny, powiedzmy zachodni czołg, który Zachód w ramach Lend-Lease mógł ofiarować Armii Czerwonej.

Amerykanie de facto nie używali czołgów ciężkich w II wojnie światowej, a Brytyjczycy przede wszystkim sięgali po czołgi piechoty Churchill.

I Churchill w Armii Czerwonej, który został sklasyfikowany, a jakże jako czołg ciężki, analog dla KW, był wykorzystywany bojowo w roku 1943 i w roku 1944.

I pomimo tego, że Churchill'i dostarczono do Związku Radzieckiego jak na radzieckie warunki bardzo niewiele, bo mówimy tylko o 250 czołgach, co stanowi ekwiwalent 12 pułków przeliczeniowych i jednorazowo 12 pułków przeliczeniowych,

Bo zobaczymy Churchilla, w rozumieniu czołg, zobaczymy go na ulicach Stalingradu w styczniu 1943 roku.

W listopadzie 1943 roku jednymi z pierwszych czołgów, jakie wdarły się do Kijowa ze strony Armii Czerwonej, były właśnie czołgi ciężkie Churchill.

I ze względu na to, że Churchill był de facto czołgiem ciężkim,

Ale to, że Churchill pojawiły się w Związku Radzieckim to był raczej taki przypadek?

wskazywali, że są zainteresowani nie tylko czołgami Valentine czy Matilda, ale także zupełnie nowym czołgiem brytyjskim, czołgiem piechoty, czołgiem ciężkim, tak naprawdę Mark IV Churchill, że czołg piechoty Matilda, zwłaszcza czołg piechoty Matilda,

Jest jak na warunki frontu wschodniego 1941-1942 na tyle już, może nie tyle, co przestarzały, co niewystarczający, że wolą mieć Churchilla.

I w marcu 1942 roku klepnięto, że się tak wyraży decyzję, że teraz także czołgi ciężkie Churchill, zupełnie nowe czołgi, dopiero wchodzące na uzbrojenie armii brytyjskiej, będą kierowane także do ZSRR.

W odróżnieniu jednak od niemieckiej pantery, która paliła się czy psuła na linii frontu, Brytyjczycy na Wyspach Brytyjskich byli na tyle bezpieczni, że mogli w warunkach quasi pokojowych, w warunkach poligonowych dojść do wniosku, że Churchill jako czołg, to słowa samego zresztą brytyjskiego premiera, ma jeszcze więcej wad niż sam brytyjski premier.

że Wielka Brytania wyprodukowała beznadziejny czołg, który wymaga całego szeregu poprawek i podobnie jak niemiecka Pantera, wczesne Churchill'e kierowane były z powrotem do fabryk celem procesu modernizacji i naprawy wadliwie wykonanej konstrukcji.

O ile w armii brytyjskiej problemy techniczne wczesnych Churchill'i w roku 1942 zmuszały do zadania pytania, czy te czołgi w ogóle nadają się do walki, o tyle w Armii Czerwonej nikt takich pytań w sumie nie zadawał.

Mimo, że Brytyjczycy przekazali Rosjanom informacje o szeregu wad technicznych, Rosjanie czołgów Churchill chcieli.

Związek Radziecki znajduje się w głębokim kryzysie, w związku z czym każdy czołg jest na wagę złota, nawet Churchill.

Rosjan nawet nie zniechęcało to, że wczesne Churchill'e uzbrojone były w armaty o charakterze przeciwpancernym 40-milimetrowe, których podstawową funkcją było zwalczanie czołgów, podczas gdy podstawową funkcją czołgu ciężkiego w Armii Czerwonej była walka z celami wojennymi.

I paradoks czołgu ciężkiego Churchill polegał na tym, że ta brytyjska sześciofuntówka na Churchillu III, na Churchillu IV, ona była jako broń przeciwpancerna o wiele lepsza niż te radzieckie armaty w T-34 czy KW kal.

Natomiast Churchill miał superarmatę przeciwpancerną, która nadawała się świetnie do zwalczania czołgów, ale nie nadawała się za bardzo do czegoś innego.