Mentionsy

radzieckich czołgów ciężkich, takich jak KW i IS.

I Churchill w Armii Czerwonej, który został sklasyfikowany, a jakże jako czołg ciężki, analog dla KW, był wykorzystywany bojowo w roku 1943 i w roku 1944.

I pomimo tego, że Churchill'i dostarczono do Związku Radzieckiego jak na radzieckie warunki bardzo niewiele, bo mówimy tylko o 250 czołgach, co stanowi ekwiwalent 12 pułków przeliczeniowych i jednorazowo 12 pułków przeliczeniowych,

Sami mieli problemy ze swoim KW, więc stwierdzali, że to, że czołg się psuje nie jest niczym niezwykłym.

I paradoks czołgu ciężkiego Churchill polegał na tym, że ta brytyjska sześciofuntówka na Churchillu III, na Churchillu IV, ona była jako broń przeciwpancerna o wiele lepsza niż te radzieckie armaty w T-34 czy KW kal.

To było grubsze opancerzenie jak w KW.

Pod wieloma względami Churchill był lepiej opancerzony niż czołgi KW, a już czołgi KW-1S to tym bardziej.

Był podobnie jak KW beznadziejnie awaryjny.

Zrzucono w czasie tych testów uwagę na to, że pod względem szybkości na drodze utwardzonej bądź na drodze gruntowej czołgi Churchill poruszają się mniej więcej z taką samą szybkością jak czołgi KW. Masa jest także zbliżona, w związku z czym ten Churchill pasował, bo był awaryjny jak KW, bo ważył mniej więcej tyle samo, przemieszczał się z taką samą mniej więcej prędkością, opancerzony był nawet lepiej.

No i podobnie jak w przypadku KW odnotowano, a to, że się coś urwało w silniku, a to, że drążek zmiany biegów ktoś złamał, a to, że gąsienice popękały, a to, że pękły wózki układu nośnego w czasie tych testów w Kubince.

Nadawał się jako zamiennik uzupełnienie rodzimego KW.

Ale Armia Czerwona z racji problemów z KW cały czas oczekiwała dostaw czołgów Churchill.

W ogóle w wojnie z Finami na północ od Leningradu na przesmyku karelskim debiutowały czołgi KW.

Piechota dostarczała im amunicję i jedzenie i oni tkwili w tych czołgach na pozycji wysuniętej pod ogniem nieprzyjaciela, który nie mógł ich jednak zniszczyć do końca, bo miały te czołgi na tyle grube pancerze, że załogi w nich przetrwały, a potem czołgi udało wycofać się na tyły.

I nie lekceważmy tej dostawy tak naprawdę 160 czołgów, bo pamiętajmy, zima-wiosna 1943 roku, to jest jednak stopniowe, powolne, ale jednak zamieranie produkcji czołgów KW-1S, to jest przygotowanie się do produkcji KW-85 i IS, czołgu zupełnie nowej generacji czołgu ciężkiego, to jest

Czołgi Churchill z racji pojawienia się KW-85 i oczekiwania na IS-85 uznane są już, jeśli chodzi o jednostki czołgów ciężkich, za sprzęt de facto przestarzały, ale walczą jeszcze jesienią 1943 roku na początku roku 1944.

No to czołgi te radziły sobie, ale dawały o sobie znać wszystkie konsekwencje używania ciężkich maszyn na trudnym, zabagnionym obszarze.