Mentionsy

Uczynił swoją jednostkę i samego siebie czymś obok SS, czymś bliżej Wehrmachtu, a tak naprawdę po prostu rozbudował Gwardię Przyboczną do poziomu pełnej autonomii, a to, czego nie dawał mu

Dietrich był ze swoimi żołnierzami, dowodził jak umiał, a robili za niego to jego oficerowie sztabowi zdelegowani do jednostki z Wehrmachtu.

Guderian wspominał, że musiał wysłuchiwać docinek dowódców Wehrmachtu, jak to ładnie wygląda.

Jako dowódca przebojowej brygady przyjmował razem z najwyższymi dowódcami Wehrmachtu na początku maja w Atenach wielką defiladę zwycięstwa.

Jednymi słowy, Dietrich był tak samo nagradzany przez Hitlera jak najwyżsi rangą generałowie Wehrmachtu.

Został dowódcą armii i to armii Wehrmachtu.

W przypadku gdyby był żołnierzem Wehrmachtu, to wyżej byłby już tylko marszałek.

A z drugiej strony generałowie Wehrmachtu, budując z kolei legendę Białego Wehrmachtu, zrzucali wszystkie zbrodnie na SS, a jednocześnie próbowali przedstawić esesmanów jako nieokrzesanych dzikusów, pozbawionych realnego doświadczenia wojskowego, nieudolnych w dowodzeniu, nieokrzesanych i prymitywnych, a zwłaszcza odnosiło się to do Dietricha.

Tak Wehrmachtu, jak i często Waffen-SS.

To jest nieprawda, ale to był obraz, który budowali sami Niemieccy oficerowie Wehrmachtu, aby przedstawić nieokrzesanych SS-manów jako gorszych żołnierzy niż regularne wojsko.

Opinia o tym, że Leibstandarte źle walczyła w Polsce jest fałszywa, ale już w roku 1939 taki obraz próbowali zbudować żołnierze Wehrmachtu.

Dowódcy, wybrani dowódcy Wehrmachtu robili to także w roku 1945 i dzisiaj w wielu książkach w literaturze przedmiotu możemy przeczytać, że Leibstandarte stopniowo dochodziło do elitaryzmu na polu walki, że kampania w Polsce, a potem kampania francuska to jeszcze nie było to.

Nie byli członkami Wehrmachtu.

Ale formalnie był to jakby obok Wehrmachtu równoległy związek, stowarzyszenie byłych tzw.