Mentionsy

W znacznie większym stopniu powodzenie operacji opierało się na wojskach szybkich niż na klasycznych dywizjach piechoty, czyli na dywizjach radzieckich strzelców.

Dywizje strzeleckie, dywizje kawalerii mają własne organiczne pododdziały czołgów albo oddziały czołgów szczebla pułku.

I Rosjanie, gdyby mieli czas na pełną, normalną mobilizację, od razu uderzyliby na nas paroma milionami żołnierzy, od razu uderzyliby na nas dziesiątkami dywizji strzelców.

Niezależnie od tego, jak powiedziałem, jednostki, pododdziały, oddziały pancerne są na szczeblu wspomnianych dywizji kawalerii, to są pułki czołgów, są na szczeblu wybranych dywizji strzeleckich.

Na Białorusi wystawiają Rosjanie do pierwszego uderzenia jakieś 1700 czołgów, a razem z czołgami kawalerii, razem z pododdziałami organicznymi dywizji strzelców, no już ta pierwsza fala uderzeniowa to jest ponad 2000 samych tylko czołgów w pasie frontu białoruskiego.

W trzeciej dywizji kawalerii czterdziesty czwarty pułk czołgów, trzydzieści cztery BT.

W piątej dywizji kawalerii trzydziesty drugi pułk czołgów, trzydzieści pięć BT.

16 Dywizja Kawalerii, 39 Pułk Czołgów, 37 Czołgów BT.

Dochodzą jeszcze do tego czołgi rozpoznawcze pływające T-37, T-38, samochody pancerne w ramach strukturowych brygad, batalionów i pułków.

Armia na ten przykład, ona ma korpus pancerny, dwa korpusy kawalerii, dwie brygady czołgów, w pierwszym uderzeniu zaledwie jeden korpus strzelców.

24 Dywizja Kawalerii ze swoim pułkiem czołgów, 22 i 25 Brygada Pancerna.

Radziecka broń pancerna i radziecka kawaleria znacząco wyprzedzały radzieckich strzelców, tylko tam, gdzie miała miejsce motoryzacja bądź częściowa motoryzacja radzieckich pułków strzelców, mogły one nadążyć i uczestniczyć w walkach pościgowych i rajdowych, czy też po prostu w natarciu czołowych związków określonej armii i frontu.

Czołowe oddziały przeszły przez granicę na odcinku Łozowinki, Orechowno i współdziałając z 5 Dywizją Strzelców do końca dnia doszły w rejon Plisca Głębokie.

O godzinie 5 rano pierwsza weszła do Wilna grupa rozpoznawcza pod dowództwem starszego lejtnanta Akułowa, która zapobiegła spalaniu Zielonego Mostu i razem z czołgami BT pułku czołgów 24 Dywizji Kawalerii, które również podeszły do miasta, wdarła się do centrum miasta przystępując do likwidacji punktów oporu.

Dowództwo Korpusu otrzymało rozkaz Rady Wojennej Dzierżyjskiej Grupy Konno Zmechanizowanej, aby razem z oddziałami zmotoryzowanymi 4 i 13 Dywizji Strzelców do końca dnia opanować Grodno i Sokółkę.

Oddział zmotoryzowany, wydzielony 4 Dywizji Strzelców i bataliony 20 Brygady Zmotoryzowanej z powodu braku paliwa podeszły do Grodna dopiero w końcu dnia.

Około godziny 19 do sił atakujących miasto dołączyły dwa bataliony 119 Pułku Strzelców.

Do rana 21 września doszły jeszcze dwa bataliony 101 Pułku Strzelców oraz oddziały zmotoryzowane wydzielone z 16 Korpusu.

Od godziny 7 baterie 119 i 101 Pułku Strzelców oraz 20 Brygady Zmotoryzowanej z południowego brzegu Niemna rozpoczęły ogień.

119 Pułk Strzelców przeprawił się na łodziach na północny brzeg, po czym odbudowano mosty dla czołgów.

Po rozgromieniu grupy oficerów i tocząc w ciągu dnia uliczne boje 119 Pułk Strzelców pod koniec dnia opanował wschodnią część miasta z grupą kościołów włącznie.

101 Pułk Strzelców, który przeprawił się w ślad za 119 razem z kompanią czołgów 27 Brygady Czołgów zlikwidował grupę około 250 oficerów brojących się na zalesionym wzgórzach z 1,5 km na wschód od Grodna, a następnie nacierał w kierunku północno-wschodnim i do końca dnia zdobył stację kolejową.

No i też pamiętajmy, że stopniowo ta pierwsza fala uderzeniowa, pierwsza fala inwazyjna była cały czas wzmacniana kolejnymi dywizjami, głównie już dywizjami strzelców, które kończyły mobilizację i były przesuwane na kierunki operacyjne.