Mentionsy

Norbert, porozmawiajmy dzisiaj o działaniach naszej brygady bombowej we wrześniu 1939 roku.

Naczelny wódz już od 4 września oczekuje od brygady bombowej, że ona będzie przeciwdziałać także włamującym się siłom zmotoryzowanym, zmechanizowanym nieprzyjaciela na froncie północnym.

Niemiecki korpus Wodrick siłami Brygady Kawalerii 1 Dywizji Piochoty i 12 Dywizji Piochoty zaczyna przekraczać rzekę w rejonie Różana na południe i na północ od miasta.

Część naszej brygady bombowej bazuje wtedy na lotniskach na południe od rzeki Bug na wschód od Warszawy.

Mamy też w tym rejonie 55 Eskadrę Bombową Brygady bazowanie Marynin koło Radzynia Podlaskiego.

Ale o świcie 7 września, tak w Warszawie, jak i na lotniskach operacyjnych Brygady Bombowej, panuje już świadomość zagrożenia z rejonu Różana.

O 15.40 startował klucz 4 Eskadry Bombowej dowodzonym przez kapitana Kazimierza Jaklewicza.

Po 16 leci kolejny klucz, tym razem z 5 eskadry bombowej.

8 września o świcie w zgrupowaniu Wojska Polskiego zapanował totalny chaos, także na poziomie dowództwa Brygady Bombowej.

W tym momencie dowództwo Brygady Bombowej chce rzucić praktycznie wszystkie dostępne sobie siły do bombardowania wdzierających się przez różan niemieckich wojsk.

Mimo, że dowódca brygady sformułował pogląd, że Bug trzymają wojska polskie, to tak naprawdę w dowództwie poszczególnych dywizjonów patrzono już na to inaczej.

8 września niestety przedwcześnie się ewakuował, wcześniej bombardując własne wojska, a zamiar dowódcy brygady bombowej, aby skoncentrować większość swoich sił do uderzeń na Różan był już niemożliwy tak z przyczyn ewakuacji lotnisk polowych, jak i słabości swoich sił, czy kompletnego rozerwania się systemu dowodzenia.

Ale jeżeli gdzieś mamy szukać jaśniejszych stron, to ten 7 września 1939 roku nad Różanem, wysiłek lotnictwa bombowego Brygady Bombowej, przede wszystkim wysiłek 6 Dywizjonu.