Mentionsy

W każdym razie, o co chodziło z tą zatoką, to było takie wilanowskie osiedle zamieszkiwane przez PZPR-owskich, a później SLD-owskich działaczy.

W sensie on jest tutaj reprezentantem partii, no i oczywiście, że to już się wszystko chyliło ku upadkowi, mówię o PZPR, natomiast jeżeli, no, kimś ratować, kimś reperować tutaj wizerunek i próbować złapać kontakt z nieprzekonanymi, no to Kwaśniewskim oczywiście, tak, to się będzie działo, ale też takim Leszkiem Millerem z tamtych czasów, to znaczy, no, możecie sobie zobaczyć ten materiał, no, jest to, jest to równiacha, nie?

Tutaj Prusinowski, autor wywiadu Rzeki, odpowiada, że przypomnijmy, że umowa zakładała kolejne cztery lata rządów PZPR, ZSL-u i SD.

Tak, tak, Miller w ogóle używał tego określenia gra parlamentarna w kontekście PZPR-u wtedy.

Mówił, że chodziło o to, żeby włączyć PZPR-y w grę parlamentarną, demokratyzacja jakoś tam rozpisana w ich mniemaniu na dłuższy czas, powiedzmy.

No w sierpniu próbowano, no nieskutecznie, próbowano powołać PZPR-owski rząd przez Kiszczaka.

W tym samym wywiadzie Miller zapytany przez Henslera, czy PZPR planuje stworzyć gabinet cieni, czyli taki rodzaj opozycyjnego rządu, taki analogiczny powiedzmy tutaj układ.

Znaczy bawił, no gdyby nie starał się być dyplomatą w takiej sytuacji, jest to zrozumiałe, że się stara, to by powiedział, że nie, to był żaden kurwa gabinet cień, bo my już z Olkiem mamy pomysł, my coś innego, tam jakiś PZPR, gabinet cień, nie będziemy się w to bawić.

W tygodniku Panorama, to jest numer 39 z 1989 roku, zapytany o przyszłość lewicy w Polsce odpowiadał, że spodziewam się, że PZPR dokona transformacji i przeistoczy się w nową partię społecznej lewicy, nie na gruzach PZPR.

No bo co się okazało, no w nocy z 28 na 29 stycznia roku 90 partia została, partia PZPR, została rozwiązana.

Zjazd był z jednej strony końcem PZPR-u, a z drugiej strony początkiem zupełnie nowej organizacji, zupełnie nowego organizmu.

Sutowski pisze o takim obrazku w tej biografii politycznej Kwaśniewskiego, że o 01.30 w nocy odbyło się głosowanie nad uchwałą o rozwiązaniu PZPR i spontaniczne, najsmutniejsze chyba wykonanie a cappella międzynarodówki.

Zdecydowano o przekazaniu mienia PZPR, tej nowej partii, czyli socjaldemokracji Rzeczpospolitej Polskiej, w skrócie SDRP.

Nawet, wiesz co, zważywszy na liczebność PZPR-u przed rozwiązaniem, sami członkowie PZPR-u zakładając, żeby głosowali dalej za tą opcją, to było tam kilka procent, powiedzmy.

Tylko pożyczki, której komunistyczna partia Związku Radzieckiego miała udzielić PZPR w styczniu 90. roku, więc właściwie chwilę przed rozwiązaniem partii.

W każdym razie część pieniędzy miała zostać przeznaczona na odprawy dla tam byłych PZPR-owców, część na nową partię, czyli SDRP, część na Dziennik Trybuna, który był tym dziennikiem, takim organem medialnym tutaj SDRP.

No i te pieniądze rzeczywiście przyjechały, tylko że akurat wtedy, kiedy okazało się, że my ich już nie potrzebujemy, bo dotarliśmy do sum, które były zdeponowane na Zachodzie, a pochodziły ze składek partyjnych płaconych przez członków PZPR pracujących za granicą.

Można się czuć jak na zjeździe, ale nie na takim zjeździe i nie na ostatnim zjeździe PZPR, tylko w momentach chwały.

Wiadomo, demokraci to jest jak zawsze, ja to rozumiem, to znaczy ja rozumiem nawet w przypadku niektórych osób wierzę w szczerość intencji w przypadku tej całej przemiany, tej demokratyzacji tej bazy PZPR-owskiej, ale gdy oni mówią to trochę na takiej zasadzie, że to