Mentionsy

Dziś również rozmawiać będziemy o kinie Krzysztofa Kieślowskiego.

Będziemy rozmawiać dziś o Krzysztofie Kieślowskim.

Na każdej z tych list najwyżej sklasyfikowanym filmem reżysera polskiego był właśnie film Krzysztofa Kieślowskiego.

Jak scharakteryzowaliby panowie elementy tego języka filmowego, które pozwalają Krzysztofowi Kieślowskiemu utrzymywać swój wysoki status wśród kinomanów?

Myślę, że powinniśmy wyjść od takiej konstatacji, że jest kilku Kieślowskich.

Jak spojrzymy na postać Krzysztofa Kieślowskiego, reżysera, na jego drogę filmową, to zwykle przyjął się taki podział jego twórczości na kieślowskiego dokumentalistę.

Kieślowskiego, który przeszedł jakby na drugą stronę warykady, to znaczy zrozumiał, że realizując dokument można skrzywdzić człowieka, o którym się opowiada.

Kiedy ten film w sposób mistrzowski, opowiadający właśnie o takim funkcjonariuszu systemu, człowieku w sumie, no w jakimś sensie niewinnym, prawda, ale jednocześnie wykonującym polecenia właśnie systemu, Kieślowski i jego przyjaciele byli świadkami właśnie

Był to jeden z takich przełomowych wydarzeń, który uzmysłowił Kieślowskiemu, że można po prostu krzywdzić ludzi, robiąc kino, zwłaszcza kino dokumentalne.

Ale właśnie ten drugi Kieślowski, czy ten Kieślowski, który jest twórcą kina kreacyjnego.

I teraz, i tu już toczy się, tu już pierwszy spór, prawda, który Kieślowski jest ważniejszy, który Kieślowski jest

Czy ten Kieślowski, twórca przenikliwych dokumentów, które w sposób no taki precyzyjny portretowały funkcjonowanie jednostki w systemie totalitarnym, komunistycznym, w tej szarzyźnie PRL-u w momencie

Czy Kieślowski, który jakby odszedł od tego dokumentu, od tej pracy u podstaw, że się tak wyrażę, i zaczął właśnie robić filmy bardziej na takiej nucie uniwersalnej, prawda, nawet sięgając

Filmie, który uchodził przez długi czas za film nieudany, a ja myślę, że to jest jeden z najwybitniejszych filmów Kieślowskiego.

Opakowany był w formę zupełnie odmienną od tego realizmu dokumentalnego, czego przykładem właśnie te ostatnie filmy Kieślowskiego, które robił już za granicą we Francji, myślę tu właśnie o trzech kolorach, czy przede wszystkim o podwójnym życiu Weroniki,

Czyli tu mamy już dwóch Kieślowskich, ale teraz

Jeszcze jest Kieślowski rzeczywiście reżyser, który być może był jednym z największych humanistów polskiego kina, prawda?

Ale znowu był też Kieślowski festiwalowy, który no trzeba od razu powiedzieć, że jego wielka, że gwiazda Kieślowskiego festiwalowa rozbłysła w momencie, kiedy na przykład zainteresował się jego osobą niesławny producent Weinstein, który prowadził wytwórnię Miramax i on po prostu promował reżyserów z naszej części Europy.

Oczywiście ten Kieślowski festiwalowy nie mógłby zaistnieć, gdyby nie było tego Kieślowskiego prawdziwego filmowca, prawdziwego człowieka, prawdziwego artysty, humanisty.

Ale jak mówię, tutaj jest wielu Kieślowskich, że się tak wyrażę.

I tak jak w ulubionym filmie Kieślowskiego, czyli w Obywatelu Kane'ie, który Kieślowski oglądał właściwie co jakiś czas, żeby przypomnieć sobie, na czym polega wielkie kino.

Tak samo, jeżeli chcemy uchwycić istotę Kieślowskiego, to musimy wejść do gabinetu luster, prawda?

I w każdym z tych luster, w którym się odbija Kieślowski, znaleźć jakąś cząstkę prawdy o nim jako człowieku, jako filmowcu.

Sukces Kieślowskiego to pokazuje, że najpierw miał niesamowite szczęście, bo ktoś w Telewizji Polskiej pod koniec dogorywania systemu komunistycznego za taśmę barwną, na której dekalog został zrobiony, sprzedał prawa do dystrybucji międzynarodowej CDF-owi niemieckiej telewizji.

Ja też pracując w Instytucie Adama Mickiewicza, promując polskie kino, pokazywałem często Kieślowskiego, bo zawsze były pytania właśnie o Kieślowskiego.