Mentionsy

który dobitnie pokazuje, że Chiny nie chcą być ogonem czyjegoś psa, jak mawiał Mao.

Chiny startują, chciałoby się powiedzieć, z takiej pozycji outsidera, bez uznania międzynarodowego, bez miejsca w ONZ, bo przecież pamiętajmy, że do lat 70. w ONZ Chiny będą reprezentowane przez Republikę Chińską, czyli narodowców, którzy w 1949 roku zbiegli na Tajwan.

Zatem Chiny są poza ONZ-em.

Dodatkowo pamiętajmy, Chiny z traumą wojny domowej.

On rozmawiając z Mao zapytał go wprost, czy komunistyczne Chiny przejdą pod kuratele Moskwy.

To jest pierwszy raz, kiedy wyjeżdża poza Chiny.

Chiny miały stać się w ich oczach sojusznikiem, a nie satelitą Związku Radzieckiego.

Pod drugiej stronie bilansu stoją koncesje, bo przecież Chiny musiały wyrazić zgodę na dzierżawę ważnych strategicznie portu Artura i port Dalien, które zresztą już były pod kontrolą Związku Radzieckiego.

Dodatkowo Chiny zgadzają się na utworzenie wspólnych spółek akcyjnych, które miały zajmować się eksploatacją surowców w pasie północnym, przede wszystkim na terytorium Mandżurii i na terytorium Xinjiangu.

Czy Chiny mają być partnerem, czy młodszym bratem, jakbyśmy kolokwialnie mogli powiedzieć.

Jakby Moskwa jest pewna o swojej pełnej supremacji, Chiny mają swoje ciche ambicje i teraz pytanie jest następujące.

Czy Związek Radziecki dostrzega potencjał drzemiący w Chinach, czy raczej traktuje Chiny jako prowincję w stosunku, że tak powiem, do swoich ambicji?

Czy już wtedy w Pekinie pojawiło się przeświadczenie, że bez własnego potencjału przemysłowego i, co ważne, atomowego, Chiny nie będą w stanie prowadzić samodzielnej polityki globalnej?

Chiny ponoszą ogromne straty w ludziach.

On traktuje to jako dowód, że Chiny bronią rewolucji nie tylko u siebie, ale także w innych częściach świata, w innych częściach Azji.

Gdy Chiny sygnalizują, że chciałyby zwiększenia dostaw,

I to jest swego rodzaju strategiczne oskrzydlenie, które Chiny bardzo mocno będą odczuwać przez całą zimną wojnę.

Chiny przekształciły się w państwa antagonistyczne w stosunku do Waszyngtonu.

Zatem Chiny same sytuowała się w roli outsidera systemu międzynarodowego reprezentowanego przez Organizację Narodów Zjednoczonych.

Dlatego też Chiny bardzo mocno eksponują potrzeby budowania niezależności, budowania w oparciu o własne siły.

To jest ten moment po wojnie koreańskiej, kiedy Chiny zaczynają budować swoje własne instrumenty dyplomatyczne.

tutaj konkludując, to znalazło bardzo mocne odzwierciedlenie w Bandungu w 1955 roku, kiedy mamy konferencję państw niezaangażowanych, bo to jest ten kluczowy moment, bo tam Chiny, pamiętajmy, że one mają problem z uznaniem międzynarodowym, one występują tam w roli obserwatora.

Tam po raz pierwszy Chiny wchodzą do grona liderów globalnego południa.

Zatem to pokazuje, że Chiny chcą budować pewną alternatywę, a równolegle ten rozdźwięk w relacjach z Moskwą sukcesywnie postępuje.

To co Ty mówisz zdaje się być podwaliną po to, że takie uderzenie chyba było potrzebne, żeby Chiny mogły na tą trajektorię właśnie mocno wzrostową, co przed chwilą w dwóch słowach nakreśliłeś, wskoczyć.