Mentionsy

do Białego Domu, przygotowując wnioski budżetowe, konstruuje taką informację i dla polityków w kongresie, i dla urzędników w departamentach, i dla opinii publicznej, czy dla opinii światowej.

Pewny opis zakładanej polityki zagranicznej.

On nie ma takiej tradycyjnej struktury analitycznej, administracyjnej.

I to nawet nie wszystkich regionów, bo chociażby w tym dokumencie nic nie pisze się o Korei Północnej.

To jest w zasadzie pierwszy raz, kiedy nie mamy żadnych informacji o Korei Północnej.

z czego została sprowadzona nie do przedmiotu polityki, ale w zasadzie do jakiegoś podmiotu handlowego polityki zagranicznej.

tego typu sformułowania, które właśnie bardziej przypominają pewien manifest polityczny, bardziej przypominają to, co J.D.

uzyskaliśmy właśnie informację, że strategia jest echem przemówienia J.D.

Czy to różnego rodzaju aktywiści, lobbyści i influencerzy medialni, czy politycy jak J.D.

Don Junior i inni współpracownicy Trumpa opowiadają się, że proszę bardzo, mamy z krwi i kości reprezentanta naszego świata i rzeczywiście to on ma prowadzić sprawy polityki międzynarodowej.

Duże to jest prawdziwe chciejstwo i też daleko do tego, aby tam była największa władza przemysłowa, aby tam był silny przemysł obronny, rozwój EIA i tak dalej.

On może mieć taki izolacjonistyczny wydźwięk, dlatego że większość urzędników zgadza się na tego typu reorganizację polityki zagranicznej.

Drugi scenariusz jest taki, odwrotny, że to jest po prostu faktycznie narodowa strategia opracowywana w wąskim gronie, opublikowana przez wąskie grono i nie musi mieć wpływ na całokształt polityki zagranicznej.

państwem pod względem finansowym, że silna armia, to jest takie ogólniki, ale po tych kilku ogólnikach w tym rozdziale trzecim czytamy o tym, że ta polityka zagraniczna, ona musi bezpośrednio wynikać z polityki wewnętrznej.

tego powiązania polityki zagranicznej z polityki wewnętrznej.

Powiem więcej.

Być może można taką interpretować, że tam pojawia się coś odwrotnego, czyli pewne przemyślenie dotyczące polityki prointerwencjonistycznej.

że polityka zagraniczna, ona wywodzi się z polityki wewnętrznej.

Dlatego, że wszystkie te państwa są członkami Unii Europejskiej.

Unia Europejska zachowała pewne prerogatywy do tego, żeby konsolidować te uprawnienia prowadzenia polityki handlowej.

I już się pojawiła w polskich mediach taka teza, że Amerykanie będą grali na osłabienie, na zniszczenie Unii Europejskiej.

To jest Donald Trump jest prezydentem dyplomacji bezpośredniej.

Sam atak na rządy krajowe to pokazuje właśnie to, co my widzieliśmy na początku tego roku J.D.

Z perspektywy tej obecnej nowej prawicy pokój na świecie może być pokojem zapewnionym przez współpracę gospodarczą, a żeby do tej współpracy gospodarczej doszło, to państwa muszą odejść od tego centralistycznego, socjalistycznego, jakby to powiedział Josh Hawley czy J.D.

Banon zawsze podkreśla od samego początku sporu o wizy, niewizy, że na pierwszym miejscu zawsze powinien stawiany być amerykański pracownik i interes właśnie klasy robotniczej amerykańskiej.

Twórcom, może nie twórcom, a jednym z głównych zwolenników i tych, którzy chcieli, aby doszło do pewnego zjednoczenia na kontynencie europejskim Plan Marshala, później oczywiście Europejska Wspólnota Węgla i Stali, nawet prezydent Eisenhower w 1957 roku podczas okazji właśnie utworzenia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

Zacząłbym od tego, że ta kwestia migracyjna, o której wspomniałeś kilka minut temu, ona się wpisuje w to myślenie o potrzebie ochrony wewnętrznej kultury amerykańskiej.

I to jest ten wątek, który jest problematyczny na poziomie tej strategii narodowej.

pożegnalnym powiedział o tym, że polityka zagraniczna nie może prowadzić do polaryzacji wewnętrznej.

Później był Tomasz Jefferson z tą swoją ideologią agrarną, ale ojcowie założyciele konstruując urząd prezydenta, oni nie bez powodu nadali mu tak ograniczone prawo do prowadzenia polityki zagranicznej.

Kiedy oni patrzą na Chiny, to oni nie widzą Chin, które próbują narzucać własny porządek w krajach Afryki czy w Ameryce Południowej.

Państwo narodowe wyznacza kierunek w polityce wewnętrznej i zagranicznej.

Natomiast już na samym początku tamtej administracji Jake Sullivan ukłuł takie hasło polityka zagraniczna dla klasy średniej.

także właśnie pewne kontrole eksportu i tak dalej.

Trzeba ucinać można powiedzieć i wykorzeniać głębokie zaangażowanie Chin czy Rosji w Ameryce Południowej, na półkuli zachodniej.

Jeszcze jedno słowo, bo bardzo słusznie przywołałeś Jake'a Sullivan'a i politykę zakreślonej od klasy średniej.

To jest, wydobywajmy więcej.

Strategia też właściwie w jednym chyba zdaniu to podkreśla, że koniec właśnie z zielonym ładem, z polityką klimatyczną, jest to całkowita morzonka i Stany Zjednoczone kierują się wyłącznie swoim interesem, swoim prosperity, swoimi zasobami, wydobywaniem, sprzedażą, nie zważają Stany Zjednoczone na ideologię klimatyczną i tak dalej.

Ona toczy się z wieloma problemami, że dzisiaj każdy polityk, który zasiądzie w gabinecie Ovalny, czy się nazywa Donald Trump, czy się będzie nazywał J.D.

A jak już mówimy o zachodniej hemisferze, o której...

James Monroe i jego współpracownicy wiedzą o tym, że mają ograniczone pole do prowadzenia polityki zagranicznej.

I w ramach tej doktryny Monroe, zachodniej hemisfery, Stany Zjednoczone mają prawo do samoobrony wyrażonej przez zatapianie łodzi, być może ataki lądowe, być może w przyszłości próby obalenia władz mniej lub bardziej wybranych, w mniej lub bardziej przejrzysty sposób, tak to powiedzmy, bo Amerykanie nie uznają Maduro jako legalnego prezydenta do dzisiaj.

na tyle silnie się związał gospodarczo i na tej współpracy militarnej.

Pytanie jest, z których regionów będzie wycofanie, bo ta strategia zakłada wycofanie, ale wycofanie pod kątem przesunięcia sił, przy tym nadal postrzegając tą wagę współpracy amerykańsko-europejskiej.

Trump i wówczas senator jeszcze, J.D.

Jest pewien rodzaj spokój.

Umowa minerałowa została podpisana na ileś tygodni dalej.

płonęła różnorodnymi dyskusjami, do jakiego stopnia powinna się angażować, żeby wypracować korzystne dla siebie środowisko funkcjonowania w świecie, bo nie liczy się tylko to, co wewnątrz w Stanach Zjednoczonych, ale jak to podwórko światowe jest ułożone, bo jeżeli będzie pełna niebezpieczeństw, aktorów chcących zaszkodzić amerykańskim interesom, to nie będzie to wyglądało mimo wszystko tak swobodnie i ciekawie, pomimo izolacji oceanicznej.

Świata, który właśnie funkcjonował przez 80 lat bez żadnych wojen, rozwijał się i tak dalej.

Tak, jak najbardziej.

I szczególnie w kwestii prezydenckiej.

mamy przemiany na Bliskim Wschodzie, mamy te gwałtowne przemiany polityczne w Europie, w Europie Zachodniej, też w Europie Wschodniej.

Właśnie ku myśli antyinterwencjonistycznej.

J.D.

To wszystko, czym żyliśmy do dzisiaj.

Możliwe, że było jeszcze gorzej.

To znaczy przez około 600 lat pałstwa Europy Zachodniej...

jak w danej sytuacji patrzono na daną sytuację, dane regiony, dane kwestie polityki zagranicznej.

I ta narodowa strategia, ona mimo swojego bezprecedensowego charakteru, ona również jest całkiem trafnym oddaniem tego momentu dziejowego, tej amerykańskiej prawicy, jaką widzimy dzisiaj.

Dziękuję serdecznie za dzisiaj.