Mentionsy

Hugo Ball i dadaistyczna estetyka odkupienia.

Przede wszystkim zacznijmy od tego, kto to w ogóle jest Hugo Ball.

bo tutaj sami badacze Hugo Balla, trochę ich na świecie jest, niezbyt dużo, ale trochę się już o nim pisało, sami nie są w stanie tak naprawdę jednoznacznie na to pytanie odpowiedzieć.

Zdarza się czasami spotykać osoby, które mówią, że o Hugo Ballu coś słyszały.

przebrany w takim kartonowym stroju biskupa, wystąpił recytując te swoje wiersze dźwiękowe i fotografia, która przedstawia Hugo Balla w tym kartonowym stroju jest gdzieś tam obecna w świadomości kulturowej, z tego Hugo Ball jest kojarzony, ale jako filozof, jako myśliciel, no tu już niekoniecznie

Jest pewien problem z tym dadaizmem, bo z tego, co się zorientowałem, to te kanoniczne podręczniki historii sztuki wymieniają Hugo Balla, ale nie w pierwszym miejscu.

I Hugo Ball, który słusznie zwróciłeś uwagę, tutaj recepcja roli Hugo Balla jeśli chodzi o dadaizm jest taka trochę

trochę zaburzona i nie w pełni oddaje mu sprawiedliwość, Hugo Ball był przede wszystkim inicjatorem dadaizmu.

Natomiast jeśli chodzi o wersję samego Hugo Balla, to ona jest taka mistyczna, ezoteryczna i ona jest zupełnie inną opowieścią na temat wynalezienia tego słowa i ona dużo mówi o samym Hugo Ballu jako artyście.

I Ball po prostu wertował ten słownik i on tak magicznie niemalże miał wskazać palcem właśnie na słowo Dada.

Ball rozpoczął jako młody mężczyzna studia filozoficzne, nawet próbował pisać doktorat o niczym, był bardzo zafascynowany jego.

I w odróżnieniu od sztuki Cary, która była taką sztuką rebeliancką, poezja czy też spektakle Hugo Balla stawiały sobie takie cele rewolucyjne też, czyli chodziło o zniszczenie pewnego obowiązującego porządku i społecznego, i językowego, który...

że nabiera takich kształtów teozofii chrześcijańskiej z silnymi gnostyckimi akcentami z jednej strony, ale z drugiej z pewnymi elementami zbliżonymi do marksistowskiego rewolucjonizmu, chociaż Ball deklarował, że nie znosi Marksa, ale takie socjalistyczne elementy myślenia politycznego są też u niego bardzo widoczne.

I Ball, zafascynowany tą książką, zaczął rozwijać swoją teologię polityczną w takim innym kierunku niż wcześniej.

Natomiast wydaje się, że po nawiązaniu relacji ze Schmidtem, Ball rzeczywiście zaczyna iść jakby coraz bardziej w tę stronę taką konserwatywną, teokratyczną.

Dodajmy może jeszcze, że wielkim atutem twojej książki, przypomnę, Rewolucja Smutku, Hugo Ball i Dadaistyczna Estetyka Odkupienia, jest dodanie do tego zbioru wcześniej nie tłumaczonych na język polski fragmentów, m.in.

I to jest wiersz, który przyznam szczerze jest moim ulubionym, jego szczególnie rekomenduję do lektury albo może nawet do takiego prywatnego wykonania sobie, ponieważ to jest wiersz pokazujący niesamowity taki zmysł Balla do posługiwania się językiem w taki sposób jakby...