Mentionsy

I tutaj przychodzą mi na myśl transcendentaliści, a zwłaszcza Thoreau, który napisał Waldena.

Tak i mało tego, nie tylko tak jak chcę osobiście, samowiednie, ale jak powinien żyć w istocie każdy człowiek, bo w przeciwnym razie moglibyśmy popaść w skądinąd fałszywe przekonanie, że Thoreau

To rzeczywiście, jeśli chodzi o Thoreau, to wcale nie jest eskapizm, choć z drugiej strony, jak na przykład

Thoreau, jak widzimy z jego przykładu, co prawda tworząc pewien rodzaj społecznego eksperymentu, przeprowadzanego na samym sobie, trwającego nieco ponad dwa lata,

Jak zderzymy ze sobą te dwie perspektywy, tę przywołaną przez pana redaktora Thorowską i tę, o której wspomniałem jako swoisty kontrapunkt, Fromowską, Thoreau tak na dobrą sprawę nie jest eskapistą, ponieważ jak twierdzi From, ludzie najczęściej uciekają przed tym, co budzi w nich rozpacz, niechęć, dyskomfort.

Tymczasem Thoreau w samotności odnajduje antidotum na różnego rodzaju bolączki, które niesie ze sobą codzienna egzystencja.

No tak, zwłaszcza, że Thoreau podczas tego swojego nieco ponad dwuletniego eksperymentu

Thoreau zabrał ze sobą kilka egzemplarzy książek,

Słuchanie muzyki, obcowanie ze sztuką, urasta w odbiorze Thoreau do miana bycia w relacjach z innymi, ale tych relacjach, które są podniesione na ten wyższy,

Połap bycia z drugim człowiekiem, ponieważ jak Thoreau obserwuje, nie szczędząc wcale sarkastycznych uwag, ludziom się wydaje, że gdy przebywają ze sobą, gdy obcują ze sobą, zadzierżgując kontakty fizyczne, rozmawiając ze sobą, wymieniając się z postrzeżeniami, uwagami, anegdotami i tym podobne, że dopiero kiedy dochodzi do

Thoreau jakoby w duchu samego Platona, który zdaje się być jednym z pierwszych filozofów podszytych swego rodzaju metodologicznym eskapizmem, o czym być może za chwilę jeszcze słów kilka przyjdzie nam powiedzieć.

Thoreau wskazuje na to, że gdy jesteśmy z innymi w kontakcie fizycznym, wówczas naszą uwagę przykuwają, jeśli nie detale, to kwestie niekoniecznie istotne dla budowania międzyludzkich relacji, dla wzajemnego informowania się, wspierania bycia ze sobą, towarzyszenia sobie i tak dalej.

W drugim człowieku to, co jest w nim najistotniejsze, a więc tę warstwę mentalną, myślową, emocjonalną, psychiczną, która ma w przekonaniu Thoreau stanowić dla nas to, co nas samych

Natomiast jeśli pan redaktor wspomniał tutaj już kilka chwil temu Thoreau, to warto jeszcze raz, jak sądzę, już na koniec powrócić do tego autora, ponieważ jemu właśnie zawdzięczamy pojęcie nieposłuszeństwa obywatelskiego.