Mentionsy

Rozmowa poświęcona będzie oczywiście twórczości Leonarda Coena.

Kiedy zobaczyłem to zdjęcie, to przypomniała mi się jej interpretacja i o tą piosenkę za chwilę chcę się Pana spytać, piosenki Leonarda Cohen'a, którą ona zawsze śpiewała.

I kiedy, no tu muszę uprzedzić, kiedy mamy ten Prochowiec, kiedy mamy Magdebu Moer i kiedy mamy to niezwykłe miasto, w którym ktoś przechodzi się w tym Prochowcu i mamy Leonarda Kohena, to jak Daniel Wyszogrodzki łączy te wszystkie nitki tej sieci, o których teraz powiedziałem.

To, że czas tak niesprawiedliwie szybko biegnie i wszystko weryfikuje i coś nam daje, coś odbiera, to jest też element właśnie wierszy, piosenek Leonarda Cohena.

I kiedy grzebałem w tej sieci i szukałem tych znamion czasu, fascynacji pana muzyką Cohena, to znalazłem taką pańską wypowiedź dla radia, w którym pan pracuje, 357.

Nikt nie wie, jakie te zwrotki naprawdę powstały, ale to jest bardzo typowe, już żeby zamknąć ten wątek, aleluja, bo się rozgadałem, to jest bardzo typowe dla Cohena, że on pisał bardzo dużo rzeczy, w jednej piosence właśnie wiele zwrotek, potem wybierał je...

że jest wiele pokus definiowania twórczości Cohena.

Co byśmy powiedzieli, czy co byśmy nazwali taką podmiotowością twórczą Cohena?

No ale wśród tych pięciu płyt umieścił pan bardzo nietypową płytę Leonarda Cohena.

Wiele, wiele tekstów Cohena właśnie pojawia się śmierć, czy odchodzenie, czy umieranie.

Bawidamka, takie słowo w ogóle rzadko teraz używane, ale odnosi się to trochę do osobowości naszego bohatera, dzisiaj Leonarda Cohena.

To zupełnie jest jakby wśród tych niewielu, wbrew pozorom, płyt nagranych przez Leonarda Cohena, to jest zupełnie odmienna planeta, zupełnie inna pięciolinia, tak jak płyta, o której pan powiedział, nie mieści się wśród tych pięciu, które pan wybrał.

Bo przykrył te delikatne, poetyckie teksty Cohena po prostu ścianą dźwięku, właśnie w swoim stylu.

I inspektor wydał tą płytę po swojemu, wszyscy pani Cohena zruszyli ramionami, recenzje były fatalne i płyta została szybko zapomniana, bo po niej Cohen, żeby się jak najszybciej zrehabilitować, chyba głównie w swoich własnych oczach, nagrał bardzo, bardzo piękny album, recent songs,

Na pewno warto przesłuchać wszystkie płyty Leonarda Coena, ale kiedy zaczynaliśmy naszą dzisiejszą rozmowę i jeszcze zanim zaczęliśmy ją nagrywać, to wspomnieliśmy o tym, że ten świat jest trochę jak lawina.

Chyba większość tekstów Leonarda Cohen'a to jest przestroga, ale to też jest zamyślenie.

I u Cohena jest coś takiego, co jest bliskie bardzo naszej poezji.

I to się tak złożyło, że ten koncert był 6 listopada 2017 roku, a 7 listopada była pierwsza rocznica śmierci Cohena i ja znalazłem się wtedy...

Tak jak pan powiedział, inspiracją do naszej rozmowy jest fakt czysto historyczny, że mija 10 lat od śmierci Leonarda Cohena, ale tak jak pan powiedział, był pan na tym niezwykłym koncercie i o ten koncert chciałem się pana spytać, bo ten syn Cohena, również z wykonawczynią dwujęzyczną, bardziej popularną nawet we Francji niż w Kanadzie, śpiewa piosenkę Partyzant.

Bo chyba w żadnej innej piosence ani tekście Leonarda Cohena nie wybrzmiewa to słowo, że wolność musi przyjść, a my musimy wyjść z cienia, że musimy szukać wolności.

które bezpośrednio nawiązywały do partyzanta na ostatnich płytach Cohena.

I już to tłumaczyłem, bo w tych książkach, o których wspominałem, właściwie znajdują się wszystkie teksty z ostatnich płyt Cohena.

W kilku ostatnich płytach Cohena są przetłumaczone przeze mnie do

I na okładce tej książki, tak jak pan powiedział, i w książce są rysunki Leonarda Cohena, jest ptak.

Zapraszam do wysłuchania fragmentu książki Leonarda Cohena pod tytułem Księga tęsknoty.