Mentionsy

Jakie są Twoim zdaniem najbardziej krzywdzące mity dotyczące zaburzeń odżywiania?

A teraz przy okazji wakacji super sprawdzają mi się elektrolity, bo wiadomo jest gorąco, łatwo zapomnieć o nawadnianiu się, a to jest taki prosty sposób do przyjmowania wody, która na dodatek jest smaczna.

A mianowicie szeroko pojętych zaburzeń odżywiania, bo to jest też uważam ciekawy wątek, który rozwiniemy w tej rozmowie, że zaburzenia odżywiania to nie jest tylko anoreksja i bulimia, a często to się do tego sprowadza.

Inaczej w takim sensie, że sobie porozmawiamy, bo odpowiadasz na moje pytania, ale mam też kilka takich na koniec trochę takich szybkich pytań, na które nie musisz wcale odpowiadać tak lub nie.

Ale zacznijmy od początku, bo to, że ty napisałaś taką książkę, która jest o zaburzeniach odżywiania, no to nie jest przypadek, bo ty masz też swoje prywatne doświadczenia dotyczące anoreksji.

Chorowam na anoreksję ponad cztery lata i to jest historia tego, że dziś jestem zapewne w tym miejscu i rozmawiam z tobą na temat zaburzeń odżywiania.

tematu, jakim są zaburzenia odżywiania, no bo od kilku lat prowadzę już własną praktykę terapeutyczną i pracuję wokół zaburzeń odżywiania.

tematu upraszczania w ogóle zaburzeń odżywiania dojdziemy, ale chciałabym jeszcze trochę cię zmusić do takiej osobistej historii, bo myślę, że każdy słuchający też się bardziej potrafi utożsamić, jeżeli wie, że twoje doświadczenia są gdzieś tam podobne.

Więc jestem w terapii mojej w ogóle niezależnie już od zaburzeń odżywiania, też certyfikacji.

Natomiast to była podróż do mojej pierwszej terapii bez wątpienia, bez której nie wyszłabym z zaburzeń odżywiania.

Zachorowałam w moim rodzinnym mieście w Grudziądzu, wyruszyłam na studia, rodzice dali mi ogromny bilet zaufania wypuszczając mnie na studia do innego miasta, więc Asia, wierzymy.

Nie sądziłam, wiesz Ania, że to będzie dla mnie w książce tak trudne.

Na moje zaburzenia odżywiania złożyło się kilka historii.

Więc ten taki kawałek grupy rówieśniczej, też opisany w książce, tego wyśmiewania się, trochę prześladowania, to jest jedna rzecz.

Ale ona nie doprowadziłaby do moich zaburzeń odżywiania.

Wiesz co jest moim zdaniem bardzo ważne, znaczy wszystko jest ważne oczywiście w tym, co powiedziałaś, ale jest to o tyle ważne, że ja uważam, że rzeczywiście cały czas mamy ogromny problem z edukacją w temacie zaburzeń odżywiania, że teoretycznie w tym wszystkim, co ty powiedziałaś,

I podaję tylko ten przykład tylko po to, że to jest bardzo duże uproszczenie, traktowanie zaburzeń odżywiania, bo nie tylko anoreksji, do tego też przejdziemy.

bardzo dużo mówi o tym, że my robimy różne rzeczy intencjonalnie, dlatego tytuł książki tam też jest słowo dlaczego, ale dla mnie najważniejsze słowo jest po co, po co zaburzenia odżywiania przychodzą i one przychodzą też poniekąd, żeby próbować odzyskiwać kontrolę.

W moim przypadku to była próba skontrolowania czegokolwiek.

samowspółczucia i samowspółodczuwania do tej 17-18 letniej Asi, która no wykombinowała sobie sposób.

osoby, która nigdy nie doświadczyła jakiejś formy zaburzeń odżywiania, chociaż uważam, że w dzisiejszych czasach bardzo dużo osób się z jakimiś zaburzeniami odżywiania zmaga, tylko one być może nie są często aż tak namacalnie widoczne.

I to jest takie stwierdzenie, które się bardzo często pojawia ze strony osób, które pewnie nawet chcą pomóc, ale jednocześnie nie są w stanie zrozumieć tego, jak działa umysł osoby, która się zmaga z zaburzeniami odżywiania.

I oczywistym dla mnie jest, że w zaburzeniach odżywania typu anoreksja, no bo też będziemy mówiły o jeszcze innych typach,

Więc terapia jest w ogóle całym... terapia zaburzeń odżywiania jest całym spektrum przeróżnych informacji, o które naprawdę trzeba zadbać.

Na pierwszy rzut to jest przepiękny komplement, ale jak mamy dziewczynę z zaburzeniami odżywiania typu anoreksy, dla niej jest informacja, aha, kto jak nie ja, czyli nie mogę zawieść, czyli zawsze muszę być pierwsza.