Mentionsy

Anoreksja, czyli takie uzależnienie swojego poczucia od spadającej wagi.

Sama chorowałam na anoreksję, zachorowałam jak miałam niecałe 18 lat.

Ogromnym uproszczeniem, krzywdą jest mówienie, że w anoreksji chodzi tylko o wygląd.

Anoreksja jest często w domach, w których jest dużo kontroli, dużo lęku i dużo...

A mianowicie szeroko pojętych zaburzeń odżywiania, bo to jest też uważam ciekawy wątek, który rozwiniemy w tej rozmowie, że zaburzenia odżywiania to nie jest tylko anoreksja i bulimia, a często to się do tego sprowadza.

Ale zacznijmy od początku, bo to, że ty napisałaś taką książkę, która jest o zaburzeniach odżywiania, no to nie jest przypadek, bo ty masz też swoje prywatne doświadczenia dotyczące anoreksji.

Sama chorowałam na anoreksję.

Chorowam na anoreksję ponad cztery lata i to jest historia tego, że dziś jestem zapewne w tym miejscu i rozmawiam z tobą na temat zaburzeń odżywiania.

tam anoreksja moja się je pierwsze ziarenka, czyli to, co napisałam w książce, utrata poczucia bezpieczeństwa.

która ujarzmia sobie swoje lęki, więc ta część osobowości plus wydarzenia z życia doprowadzają do momentu, gdy choruje na anoreksję i bardzo edukuje, teraz też to powiem, to nie jest tak, że wydarzy się tragedia i kolejnego dnia waga spada.

Drodzy rodzice i drodzy bliscy, to się dzieje tak, że mijają 2-3 lata, anoreksja sobie sieje ziarna,

I wtedy z wielką siłą przyszła anoreksja, która gościła w moim życiu kilka lat.

Moja córka obserwowała twoje konto i wzięła z ciebie przykład i teraz jest anorektyczką.

I podaję tylko ten przykład tylko po to, że to jest bardzo duże uproszczenie, traktowanie zaburzeń odżywiania, bo nie tylko anoreksji, do tego też przejdziemy.

W anoreksji przecież będziemy mówiły o takiej zapalczywości ogromnej na liczby, czyli to co powiedziałam, dlaczego nie będę używała liczb, no bo one triggerują, ale jednocześnie je możemy kontrolować.

Ogromnym uproszczeniem, krzywdą jest mówienie, że w anoreksji chodzi tylko o wygląd, bo gdyby tak było, no to zakładam, że każdy z nas odpala dzisiaj Instagrama, patrzy na jakąś dziewczynę i my – aha!

I oczywistym dla mnie jest, że w zaburzeniach odżywania typu anoreksja, no bo też będziemy mówiły o jeszcze innych typach,

Na pierwszy rzut to jest przepiękny komplement, ale jak mamy dziewczynę z zaburzeniami odżywiania typu anoreksy, dla niej jest informacja, aha, kto jak nie ja, czyli nie mogę zawieść, czyli zawsze muszę być pierwsza.

Świetnie jest to opisane w książce moja przyjaciółka Nore, dla wszystkich osób, których interesuje ten temat, macie wśród bliskich

Moja przyjaciółka Nore Must Have, to jest komiks dziewczyny, która chorowała na zaburzenia odżywiania i tam jest...

cały ogrom, który wpływa na to, że rozwija nam się anoreksja.

Ja nigdy nie czułam się tak samotnie jak w anoreksji, nie wiem jak ty Ania, ale ja nigdy.

Akurat w przypadku anoreksji przejdziemy zaraz do innych też zaburzeń odżywiania.

Ja nie znam dziewczyny, która choruje na anoreksję i może teraz to będzie ogromne uproszczenie, mam nadzieję, że mi to wybaczycie, która kiedyś nie lubiła jeść.

Bo my mówimy o anoreksji.

Anoreksja, bulimia.

Tak, anoreksja, czyli...

Uwielbiam pracować na metaforach i jedna z metafor to jest taka, dla mnie Anoreksa daje bilet w jedną stronę, w chudni.

A ty prosisz o bilet w drugą stronę i Anoreksa mówi, no ale nie umawiałyśmy się na to.

I możemy umówić się same ze sobą, że chce schudnąć x, schudniemy x, a Anoreksa powie, ale zobacz jak ci świetnie poszło, jeszcze kilo w tułu.

Bilet w jedną stronę to jest anoreksja.

Tutaj robię gwiazdkę, bo mamy też anoreksję atypową, czyli na przykład waga jest w normie, ale wszystkie myśli, które mamy, całe podejście do jedzenia, do niejedzenia jest takie samo jak w przypadku anoreksji i tutaj do rodziców ogromny apel i do każdego człowieka, który tak ma

Jedna z moich klientek powiedziała, że ortoreksa jest młodszą siostrą anoreksji i tak trochę się dzieje.

A znowu, ja wiem, że każdy przypadek jest inny, ale czy geneza na przykład bulimii, kompulsywnego jedzenia, skoro ona tak bardzo mocno się wiąże z nienawiścią do samego siebie, jest podobna na przykład jak przy anoreksji?

to mówi się o tym, tak mówią badania, więc jedynie przekazuję, że anoreksja jest często w domach, w których jest dużo kontroli, dużo lęku i dużo nadopiekuńczości, a bulimia gości w domach u dzieci, w których w domu jest chaos i parentyfikacja.

Pewnie gdy sama chorowałam na anoreksję, wydawało mi się, że to ja zachorowałam.

Chłopacy chorują częściej na przykład na bigoreksję, czyli na uzależnienie od masy mięśniowej, która ma ten sam mechanizm, co anoreksa, czyli bilet w jedną stronę, chciała mieć jakąś masę mięśniową, mam ją, ale...

Ja jeszcze, mi jeszcze tak przyszło do głowy, jak ty mówiłaś na samym początku o tym tutaj w kontekście anoreksji, ale chyba nie tylko, o tych tematach lękowych, że to często wynika z tych kwestii takich lękowych.

A na ile ty się zgadzasz z tą teorią, którą ja kiedyś słyszałam i nie wiem na ile ona jest prawdziwa, bo nie jestem psychologiem ani psychoterapeutą, że anoreksja jest bardzo mocno o relacji z matką.

nie wiem jak innych zaburzeń odżywiania, no bo one mnie tak bezpośrednio nie dotyczyły, ale wiem, że anoreksję na pewno mówiło się, że rzeczywiście ta matka jest tak bardzo odpowiedzialna.

Że wystarczy jeść i będzie dobrze, że anoreksy to wymysł.

A tutaj mam krótki ląd, jak ktoś to mówi, że anoreksja to moda, że anoreksja jest pomysłem na odchudzanie, no bo co, wystarczy nieść, będziesz chudasy, super.

Kolejny mit, że chudsi się mają lepiej w życiu, więc jak zachorujesz na anoreksję, będziesz się miał lepiej w życiu, no nie, moi drodzy.

i że z anoreksji nigdy nie można wyzdrowieć.

I że kiedyś usłyszałam, to jest w ogóle też jakieś takie na jakiejś konferencji, usłyszałam takie słowa i teraz się uśmiecham do ich absurdu, że anoreksja jest chorobą bogatych dziewczyn.

No dobra, no to przejdźmy teraz do tego, co interesuje najbardziej wszystkich dzisiaj słuchających, jeżeli są zainteresowani pewnie tym tematem, a mianowicie, skoro powiedziałaś, że nie zgadzasz się z tym mitem, że zaburzenie odżywiania, bo już uogólnijmy, że nie chodzi tylko o anoreksję.

A najbardziej przeraża mnie w tym to, Ania, jak zaczęłaś to wszystko mówić, że anoreksja, która jest chorobą schematów, kontroli, kontrolowania wszystkiego, odkąd otwierasz oczy po ich zamknięcie, idziesz w miejsce, w którym to samo ci dzieje.

Natomiast jeżeli jest jeszcze taki moment, a uwierzcie mi, że oczywiście są osoby, które zmagają się tak silnie z anoreksją, że to musi być szpital, czy z bulimią, czy z kompulsywnym jedzeniem, które doprowadza do choroby otyłościowej, że musi być szpital.

I teraz mam też potrzebę powiedzenia, uśmiecham się do mojej myśli, bo mam też taką potrzebę powiedzenia tego, jeżeli my oczekujemy od osoby, która wyzdrowiała zaburzeń odżywiania typu anoreksja, weźmy mój przykład, wyzdrowiała mając jakieś 24, 23, 24 lata, mniej więcej, jeżeli ktoś oczekuje ode mnie, że ja do 90 roku życia, bo tyle planuję żyć,

Chorowałaś na anoreksję i nie pokochałaś własnego ciała?

No naprawdę pomiędzy nienawiścią do siebie i anoreksją, do kochaniem siebie bezgranicznie, co też może nie być do końca zdrowe, tak sobie myślę.

po anoreksji, jeżeli dzisiaj mamy 27 maj 2025 roku, umówmy się, że dziś kończysz proces, to już 64 lata musisz o sobie myśleć tak jak dzisiaj.

Czy twoim zdaniem anoreksja może dawać poczucie ulgi?

Sama anoreksja nie, ale wszystko, co wokół daje tak, bo gdy ja jako nastolatka nie myślę, mówię teraz o moich klientkach, nie myślę o trudnościach w domu, w szkole,

A przecież anoreksja, jak już jest zaburzeniem, a nie chorobą, to jest bardzo ważne.

jest równoległa, czy równoznaczna, czy jest w ogóle znak równości z anoreksją.

Bo to określenie anorektyczka stało się takim określeniem każdej osoby, która w moim mniemaniu, co znowu jest subiektywne, no bo dla jednej osoby Kate Moss będzie za chuda, a dla kogoś innego to będzie, nie wiem, Beyonce będzie za chuda.

To też jest uproszczenie, bo znowu myślę, że to co można wynieść z tej już prawie półtora godzinnej dzisiejszej rozmowy to fakt, że anoreksja i każde zaburzenie odżywiania jest bardzo skomplikowaną chorobą, bardzo skomplikowanym zaburzeniem, które tak naprawdę nie opiera się na samym sobie jedzeniu, więc można też być chudym.

i nie chorować na anoreksję.

dźwięczy mi w uszach to słowo anorektyczka.

Osoba chorująca na anoreks jak już.

Jestem Asia, jestem terapeutką, jestem anorektyczką.

komentowania, że ktoś jest anorektyczką, niech się zastanowi w ogóle, co to słowo w ogóle oznacza i o jakiej to tożsamości bywa.

Mi się otwiera w kieszeni nóż, jak słyszę, że ktoś ma taką odwagę powiedzieć, ej, chuda to anorektyczka na pewno.

Co dzisiaj jakby mi to daje, albo co mi to da, że ktoś dzisiaj nazwie mnie anorektyczką?

Natomiast może też być tak, że ktoś naprawdę chory na zaburzenia odżywiania, chodzi na terapię, zmaga się z anoreksją, z demonami, które ona tworzy w naszej głowie.