Mentionsy

Bachtiar.

Żył sobie raz, był sobie raz stary żebrak imieniem Bachtiar.

Tak będzie, jaką żyw, mruczy Bachtiar i w drogę się zbiera.

— Pokój z tobą — pozdrawia go Bachtiar.

Za siódmą górę, za siódmą rzekę — stęka Bachtiar i kosturem się podpiera, bo z głodu i żaru aż osłabł.

Bachtiar chleb z serem zajada, mlekiem popija, a potem pastuchowi za poczęstunek dziękuję.

Mruczy Bachtiar i fajkę pyka.

Bachtiar sen mu swój opowiada i fajkę pyka.

Duma Bachtiar, Duma, fajkę w zębach gryzie, w końcu pyta.

Bachtiar powiada.

Ty będziesz Othodnt, nazywał się Bachtiar, a ja Melik Mamet, Otco.

Próżno Bachtiar w potężne wrota stuka, próżno strażników woła, nikt mu nie otworzył.

Bachtiar wzrok wbija w nocną ciemność, a że oczy miał sokole, widzi, że po murze jakaś postać na linie się w dół spuszcza.

Skoczył Bachtiar chyżo i po chwili trzymał w ramionach omdlałą ze strachu dziewczynę.

Bachtiar z dziewczyną na wielbłąda siada i jak wicher stepowy gna w noc, o nic nie pytając.

Bachtiar aż zaniemówił z zachwytu na widok piękności dziewicy, gdy na chwilę uchyliła zasłonę.

Bachtiar tak wielką zapłonął do Melikehanum miłością, jakby w piersi biło mu tysiąc serc kochających.

Zdarzyło się raz, że niespodziewanie wszedł do domu Bachtiara nadworny Cyrulik Szacha i zobaczył Melikechanum bez zasłony na twarzy.

Smutny Bachtiar wrócił do domu.

Kiedy dzień czterdziesty nadszedł, mówi Melikehanum do Bachtiara.

Bachtiar się z żoną pożegnał.

Słońce się jeszcze nie przetoczyło na drugą stronę, kiedy Bachtiar już znalazł się w królestwie dewów.

Bachtiar poszedł nad sadzawkę, ukrył się w gęstwinie laurów i czeka.

Wtedy Bachtiar zabrał najmłodszej gołębi strój i czeka.

Bachtiar długo nie mógł przemówić olśnionej pięknością Perii, ale w końcu oprzytomniał, zza krzaka laurowego się wychyla i rzecze.