Mentionsy

Widząc to, młoda wędrowniczka rzuciła się ku niej żywo, oddarła rąbek swego płaszcza i owinęła dłonie staruszki, by sobie aby krzywdy nie zrobiła.

Wyszła biedna wędrowniczka w żelaznych trzewiczkach z żelaznym kosturem w ręce.

Pokłoniła się pięknie biedna wędrowniczka, podziękowała Matce Słońca za gościnę, kostur w ręce wzięła i do wyjścia zmierza.

Wędrowniczka staruszkę pięknie pozdrawia, w rękę całuje i o pomoc błaga, o wstawiennictwo u syna.

Podziękowała wędrowniczka wichrowi, pięknie ręce wichrowej matki ucałowała, a potem kostur żelazny chwyta i do odejścia się zbiera.

Idzie żona wędrowniczka, idzie.

Opowiedziała jej wędrowniczka swe żałosne dzieje, wszystko jej rzekła, jak to świat cały już stopami własnymi obeszła, u Słońca była i u Wichru, męża swego szukając, jak to wiatr ją tu posłał i drogę jej wskazał.

I znów poszła biedna wędrowniczka przed siebie w żelaznych trzewikach, kosturem się żelaznym podpierając.

To pewnie złej wróżki mieszkanie, pomyślała wędrowniczka.

A właśnie wtedy szeptała mu w ucho jego biedna żona wędrowniczka, na los swój twardy się żaliła, o swym szukaniu krwawym mu opowiadała.

Rankiem siadła biedna żona wędrowniczka na podwórcu zamkowym i wypuściła złotą kurkę z kurczętami.