Mentionsy

Zachęcam do przeczytania mojego najnowszego tekstu na Strategy & Future i do przeczytania Weekly Brief, które publikujemy co tydzień w sobotę.

Dzień dobry, witam serdecznie, tu Jacek Bartosiak, Strategy & Future, ze mną zespół, Marek Budzisz, Albert Świeziński, Marek Stefan Urlopuje.

Swoją drogą skandalicznie urlopuje, bo nie dość, że były takie długie święta Trzech Król i też na urlop sobie wyjechał.

Myślałem, że w Strategy and Future w ogóle nie ma takiego czegoś jak urlop.

No dobrze, mamy kwestie Wenezueli, mamy kwestie Grenlandii, mamy kwestie tankowca, mamy kwestie...

jest tylko obroną zachodniej hemisfery i pokazywaniem twardo, że potrafią bronić, nie boją się eskalacji i tak dalej wobec Rosjan i Chińczyków i oni posiadają tam zasoby, decydują na jakich warunkach surowce są wywożone i w domyśle również handel jest prowadzony.

Czy to tylko chodzi o zachodnią hemisferę i ewentualnie podporządkowanie Europy sobie w tej dyskusji o Grenlandii.

Wolność przepływów strategicznych, wolny handel.

Zakończył się pierwszy rozdział wojny systemowej, gdzie Amerykanie chyba przegrali, albo przynajmniej nie udało im się uzyskać to, co chcieli, bo wojna handlowa okazała się być porażką, wojna technologiczna, Chińczycy sobie radzą.

Nawet jakby chcieli Grenlandię kupić, to oni sobie po prostu kupią z tego, co sobie w komputerze wymyślą.

Zaczną uzbrajać moim zdaniem statki handlowe.

Ameryka na przykład w kwestii Grenlandii będzie łamała

Ten rozwój Ameryki, czy próba reindustrializacji, ja również oceniam, że ona nie musi się skończyć sukcesem, ale ta próba będzie podejmowana właśnie przez budowanie własnego systemu, nazwijmy to sojuszniczego w obrotach handlowych, pracującego na rzecz Stanów Zjednoczonych.

a Donald Trump stwierdził, że chodzi tu o Europę i chodzi tu o podbycie się Maduro, nie ubierał tego w standardowe szaty moralne, w które ubierały Stany Zjednoczone swoje interwencje militarne, które dokonywały ciągle i niezmiennie.

A jak oceniacie kwestię z Grenlandią, Europą i reakcją Europy?

Jak oceniacie reakcję Europy na kwestię grenlandzką?

Mówimy na przykład o państwach skandynawskich, ale to użyjmy tego przykładu.

I porównajmy politykę Finlandii i politykę Danii.

Są dwa państwa skandynawskie.

Finlandia ma powszechną służbę wojskową i Dania ma powszechną służbę wojskową.

Tylko, że Finlandia może powołać w ciągu miesiąca prawie 300 tys.

a Finlandia w pierwszej fazie 280, a docelowo, jak lubią mówić politycy z Finlandii, 800 tysięcy.

Też bym użył tego porównania Finlandii i Danii.

Jesienią 24 chiński statek, który przerwał trzy połączenia kablowe między Estonią a Szwecją i Estonią a Finlandią, stał zakotwiczony w cieślinach duńskich.

daje Amerykanom możliwość docelowo, oczywiście jeżeli będą chcieli, ale mówimy o pewnych regulacjach formalnych, zbudowania nawet 15 baz wojskowych na terenie Finlandii.

No i mamy do czynienia z Grenlandią.

Grenlandia jest dla Stanów Zjednoczonych ważnym zasobem.

Osobiście wydaje mi się, że po raz kolejny to wzmożenie grenlandzkie, które teraz ma miejsce, jest w jakimś stopniu wynikiem rozkulania się Daniela Trumpa, szczególnie w obliczu tego, że mierzy się z rywalami, którzy są słabi zarówno pod względem militarnym, jak i charakterologicznym.

Wydaje mi się, że vis-a-vis Grenlandii po pierwsze widzi, jakie wrażenie zrobiła Wenezuela, a po drugie wie, że mierzy się sprzeciwnie słabym militarnie i słabym charakterologicznie.

Duńczycy już przecież przyjęli formułę, że Grenlandia, ona była do lat 50. kolonią duńską w takim tradycyjnym...

A teraz jest terytorium autonomicznym i to te 100 tysięcy Inuitów tam mieszkających może przesądzić o statusie państwowym Grenlandii.

Przecież Grenlandia, panowie, nawet nie jest w Unii Europejskiej.

Co też oczywiście ogranicza możliwości Unii Europejskiej, bo ci wszyscy deklamatorzy mówiący o tym, że Unia Europejska ma w swoim traktacie paragrafy związane z polityką wojskową, no nawet tego argumentu nie mogą użyć, bo Grenlandia po referendum zresztą tam przeprowadzonym, no jakby wyłączyła się z Unii.

Dzisiaj w gruncie rzeczy nie mają nic przeciwko obronie kolonii duńskiej, jaką jest i była Grenlandia.

Ja myślę sobie, że Amerykanie wzięli Grenland jako bardzo wdzięczny temat ataku na Europę.

I tak jak mówię, dlatego napisałem ten tekst, blef za blefem, wszyscy blefują w 26, bo Amerykanie właśnie taką robią politykę w tej chwili, która wygląda na bardzo skuteczną, ale jest to blef, tak samo z Grenlandią, nawet jeżeli zajmują i anektują w stylu, prawda, Adolfa, to i tak to będzie miało, to jest tak wybrane

to byłoby przenegocjować jakoś po raz kolejny interes Danii, nie może definiać interesu Unii Europejskiej na czele z dwiema gospodarkami i wtedy negocjujesz Danię, negocjujesz Grenlandią, negocjujesz Polską, kupujesz sobie czas, robisz siły zbrojne, dwa bijące srecy Europy jakoś sobie dadzą radę i tworzysz imperium, no ale to idzie wbrew interesom Rzeczpospolitej, chociaż zgodnie z właściwie ujętym i takim spójnym strategicznie planem dla tej wyabstrahowanej Europy.

Jest rzeczywiście tak, że Amerykanie mając porozumienie z 1952 roku mogą zwiększyć swoją obecność wojskową na terenie Grenlandii i przecież Duńczycy im to proponują dość otwarcie.

No to teraz w związku z tym, zwiększając swój kontyngent na Grenlandii, w gruncie rzeczy pokazali coś zupełnie innego.

dodatkową ochronę wojskową amerykańską na Grenlandii pod warunkiem, że oni nadal kontrolują wyspę i czerpią korzyści z ewentualnej eksploatacji tam znajdujących się surowców, o czym się przecież już dawna mówi.

Rok 26 zaczął się z dużym przytupem, a rozmawiali o tym Albert Świdziński, Marek Budzisz, Jacek Bartosiak, Strategy and Future.

Zostań subskrybentem Strategy & Future.