Mentionsy

Beata, która wiele lat później ogląda zdjęcia pokoju Mirelli, mówi, że w tamtym czasie on wyglądał praktycznie tak samo.

W domu nie działo się nic niepokojącego, było zwyczajnie, rodzice Mirelli robili dobre wrażenie na Beacie, a jej mama, gdy się bawiły, często proponowała im coś do picia albo do jedzenia.

Gdy siedziały u Mirelli, to zazwyczaj oglądały telewizję, słuchały muzyki albo bawiły się w chowanego.

Mirelli nie ma na tyle długo, że mówi się nawet, że trafiła podobno do jakiegoś szpitala, ale ostatecznie nie zostaje to przez nikogo oficjalnie potwierdzone.

Kolejne próby kontaktu również pozostają nieudane, ale Beata myśli o Mirelli każdorazowo, gdy przechodzi pod jej blokiem, a w tamtej okolicy spaceruje dosyć często, bo niedaleko jest biblioteka.

O tym tata Mirelli miał mówić wprost komuś z sąsiadów, powiedział, że jego córka zaginęła, została porwana, ale dla mieszkańców bloku to było po prostu nie do pojęcia.

Jak się później okazuje, w te rany wydało się zakażenie, później wystąpiła sepsa, a dla Mirelli ta końcówka lipca była tak naprawdę ostatnim momentem na ratunek.

Co więcej, wraz z upływem kolejnych dni i z kolejnymi opowieściami Mirelli, ta sytuacja zarysowuje się jeszcze gorzej.

Z zakażeniem Mirelli żyło się strasznie.

To znaczy nie siłą, bo to jest największy problem w tej sprawie, że nikt Mirelli prawdopodobnie nie więził, nie była zamknięta w pokoju, w każdej chwili teoretycznie mogła wyjść, ale trzymał ją tam ogromny wpływ rodziców.

Mniej więcej po miesiącu pobytu Mirelli w szpitalu, pod koniec września Aleksandra zakłada zbiórkę na portalu pomagam.pl.

Nie chcą już dłużej bezczynnie czekać, idą więc do mediów i tak w październiku 2025 roku historia Mirelli zaczyna obiegać całą Polskę.

Jakimś cudem dziennikarce udaje się uzyskać w końcu odpowiedź od Mirelli, którą pyta o to samo, kiedy była na działce, a ta odpowiedź jest tak samo niekonkretna jak ta, którą wcześniej przedstawiła jej mama, mianowicie Ojej, no jakiś czas temu, nie pamiętam, dawno nie wychodziłam, nie jestem w stanie sobie przypomnieć.

Luiza, Aleksandra i Laura zauważają bardzo duży kontrast w zachowaniu Mirelli w szpitalu, czyli w powiedzmy neutralnym środowisku i w domu przy rodzicach.

Zamówiły nawet tort, taki jak najbardziej lubi, czyli czekoladowy, z napisem urodziny Mirelli, ale nikt nie został wpuszczony do mieszkania.

W zemście nie dawała mu potem jedzenia i wypominała, że Mirelli przecież nic się nie należy, że ona tylko generuje koszty, więc nie powinien jej kupować żadnych dodatkowych rzeczy.

Okazało się, że tata Mirelli wynosił kołdry, pościele oraz prześcieradła.

Gdy sprawa krąży już w mediach, pokój Mirelli jest wysprzątany, ale po wyglądzie tych kołder można się chyba domyśleć, jak było wcześniej i przede wszystkim skąd tak rozległe zakażenie na jej nogach.

Sąsiedzi wspominali, że jak się otwierało okno z jednej strony, to było czuć straszny smród, dochodzący prawdopodobnie z mieszkania państwa K. Świadkowie wspominali też o fekaliach, które rzekomo widzieli na podłodze w ich mieszkaniu, tam w pokoju Mirelli, pewnie gdy ktoś otworzył drzwi na klatkę schodową, a gdy do mieszkania wchodzi dziennikarka faktu, to przypominam, że w jej pokoju stoi wiaderko, które też kojarzy się dość jednoznacznie.

W międzyczasie została uruchomiona procedura pozakarna zmierzająca do ubezwłasnowolnienia i umieszczenia Mirelli w domu pomocy społecznej, ale nie wiadomo, czy w ogóle zostanie sfinalizowana, bo póki co ona nie spełnia kryteriów do ubezwłasnowolnienia.