Mentionsy

Willa Marianna stoi na obrzeżach Lądka Zdroju, niewielkiego, pięciotysięcznego miasteczka w województwie dolnośląskim.

Jak się tak zastanawiam, skąd mi się to wzięło i skąd mam taką łatwość pracy z wodą, to chyba to, że w 1997 roku w Lądku Zdroju w wieku 12 lat też przeżyłem powódź.

Tej, którą powódź ominęła.

Pytam go, czym różni się powódź w górskim lądku od tych, które nawiedzają miejscowości położone na nizinach.

Bo to nie jest tak, że my tu mamy powódź, która jest kilka dni, tygodni i ta woda stoi.

W momencie, kiedy występuje deszcz, do momentu, kiedy występuje już powód, jest tak dosyć krótki, że możemy mówić o takich właśnie flaszach, że to właściwie błysk.

Wygląda to okropnie, ale jest potwierdzeniem, że susza i powódź to dwie strony tego samego procesu.

Więc jeśli sami nie zrobią, to tutaj żaden prezes Wód Polskich nie przyjedzie.

Co mają z tym wspólnego małe wódopusty, czyli drewniane rynny paręset metrów wyżej?

I dzisiaj jak robimy tam warsztaty, to nawet jak się kierownik Wód Polskich zmienił, to mówi, a skąd wy wiecie, że to tak działa?

Gdy w 1997 Polska przeżywała powódź tysiąclecia, był palaczem na kotłowni.

Anna Mączka z Wód Polskich stwierdziła na przykład, że na terenach górskich nie da się robić retencji, a tereny naturalnie podmokłe tu nie występują.

Sam pomysł przez wielu był przyjmowany wtedy z entuzjazmem, bo w końcu planowano na rzeki spojrzeć całościowo, a nie w abstrakcyjnych odcinkach wyznaczanych przez nasze granice gmin, powiatów czy województw.

Dopiero gdy pojawia się na ulicach, polach i w naszych domach używamy słowa powódź.

Woda zalała aparaturę do tomografii, laboratorium i jedyną w województwie opolskim pracownię terapii hiperbarycznej.