Mentionsy

które nie wyłoniły nam bezwzględnej większości w Zgromadzeniu Narodowym i skłoniły prezydenta Macrona do dokonania wyboru na premiera Francji spośród raczej tego środowiska powiedzmy centrowo-prawicowego, a nie lewicowego, które to środowisko domagało się swojego przedstawiciela w Matyniu.

No ale Emmanuel Macron zdecydował inaczej i powołał na to stanowisko 5 września Michele Barniera, osobę...

o której również mieliśmy okazję rozmawiać i o jej karierze politycznej, doświadczeniu politycznym i odsyłamy oczywiście też do tej rozmowy, osobę, która miała być takim politykiem konsensualnym, który będzie w stanie znaleźć nić porozumienia pomiędzy innymi środowiskami politycznymi niż Lewica, a być może nawet ze środowiskami lewicowymi, czyli gdzieś pomiędzy właśnie tymi partiami Centrum, partią prezydenta Macrona, Modem, który był sojusznikiem Macrona przez ostatnie lata,

Horizon, partią Eduarda Filipa, które również było sojusznikiem Macrona i Republikanami i innymi grupami mniejszymi zrzeszonymi właśnie w grupy polityczne w Zgromadzeniu Narodowym.

Co ciekawe w tych konsultacjach politycznych, no również często się spotykał i rozmawiał z prezydentem Emanuelem Macronem, który w gruncie rzeczy przecież ten skład Rady Ministrów powołuje na wniosek premiera, więc nić porozumienia tutaj pomiędzy Macynią a Pałacem Elizejskim również była konieczna.

Docierały również takie, które mówiły o jakichś liniach sporu pomiędzy prezydentem a premierem co do poszczególnych kandydatur, a przede wszystkim tym, że prezydent Emmanuel Macron miał podnosić taki argument, że początkowo zaproponowany przez Michele Barniera skład rządu był trochę za bardzo niezrównoważony w tym sensie, że miał za wielu przedstawicieli republikańskich z partii republikańskiej, z której to oczywiście Michel Barnier się wywodzi.

I że w gruncie rzeczy ten skład nie odpowiadał takiej równowadze politycznej pomiędzy środowiskami politycznymi, które Macron brał pod uwagę.

Więc mieliśmy taki okres przeciągania liny pomiędzy prezydentem Macronem a Michelem Barnierem.

No ale wówczas bardzo ograniczony pole działania i wpływu miałyby te partie wchodzące wcześniej w koalicję z prezydentem Emmanuelem Macronem i sama jego partia.

Wkład rządu można powiedzieć, że jest daleki od tej idei jedności narodowej, o której wspominał prezydent Emmanuel Macron.

które zostały utworzone po 2022 roku, czyli tej drugiej kadencji, początku drugiej kadencji Emmanuela Macrona, to są rządy znacznie bardziej prawicowe niż te, które były tworzone po 2017 roku, czyli wówczas, kiedy Emmanuel Macron po raz pierwszy obejmował urząd.

I to, co jest interesujące teraz, to on oczywiście został poszerzony o taki duży, zasobny komponent republikański, ale nawet wśród polityków, którzy pochodzą z partii prezydenta Emanuela Macrona, czy z partii Modem albo Orison, są przedstawiciele, którzy wcześniej byli w partii republikańskiej.

Natomiast partia prezydenta Emmanuela Macrona zachowała kontrolę nad takimi resortami jak gospodarka, jak praca, edukacja, transformacja ekologiczna, ale także siły zbrojne.

Partia prezydenta Macrona, której udało się zdobyć 12 stanowisk w tym rządzie i która również obsadziła kluczowe resorty.

o impeachment prezydenta Emanuela Macrona, który jest właśnie procedowanym w Zgromadzeniu Narodowym, który nie ma szansy powodzenia, no ale został przyjęty formalnie jako wniosek, który rozpoczyna procedurę złożenia prezydenta z urzędu.