Mentionsy

Z bliższych i dalszych garnizonów, no bo zauważyli, że skoro Wojciechowskiego nie ma w Belwederze, czyli ten pomysł, żeby go zmusić do uzyskania zgody na zdymisjonowanie Witosa po wojnie nowego rządu już jest nierealny.

Być może właśnie liczono, że ta presja spowoduje, że Witos i jego ministrowie, no powiedzą tak, skoro Piłsudski chciał władzy, chciałeś pan władzy, no to bierz pan tą władzę.

No wyraźnie o tym powiedział w tym słynnym wywiadzie Witos.

I jakby z tym się zgadzają ministrowie Witos, sugerując Witosowi, że jednak

Ale wtedy jakby pałeczkę przejmują wojskowi, których obdarowano zaszczytem i honorem prowadzenia działań w imieniu prezydenta Wojciechowskiego i premiera Witosa.

I dodajmy, to Witos, nie Witos, ale właśnie Wojciechowski jest najbardziej zdeterminowany, najbardziej uparty, najbardziej przekonany, że musi powiedzieć nie i dalej walczyć z buntownikami.

Bo socjaliści głosili hasło na pochybel Witosowi.

Nie chcemy Witosa, nie chcemy krwawego Witosa.

Kolejnych rządów i tego trzeciego rządu Witosa również.

Wiernych Piłsudskiemu i jeden żołnierz wierny prezydentowi Wojciechowskiemu i premierowi Witosowi.

Także Wojciechowski i Witos zdają sobie sprawę z tego, że lada moment, lada godzinę, lada minuta nawet mogą dostać się w ręce Piłsudskiego jako jego jeńcy.

Jeszcze przez dwa tygodnie w Poznaniu powiadali, że to jest niemożliwe, żeby prezydent Wojciechowski i premier Witos podali się do dymisji.

W rządzie, w rządzie, w rządzie Witosa.

Bardzo, zresztą jak później doszło do rozmowy między Witosem i Siegorskim, Siegorski wyraźnie mówił, no ale panie prezesie, panie prezesie, pan nie dostrzegłeś mojego potencjału, moich umiejętności.

Inne oddziały, to było parę tysięcy osób, parę tysięcy żołnierzy, którzy stacjonują pod Warszawą i oni rankiem, nie wiedząc o tym lub nie wierząc, że Wojciechowski z Witosem podali się do dymisji, rozpoczynają akcję przygotowawczą, czyli artyleryjskie strzelanie.

Dostają też przerwane, a dopiero wówczas, kiedy przywieziono im oryginalny dokument z podpisem prezydenta Wojciechowskiego i premiera Witosa, że podali się do admisji, bo oni nie dawali temu wiary, że jednak zrezygnowali.

Bardzo ciekawe są te głosy opinii ministrów i Witosa, kiedy opuszczali Pałac Namiestnikowski, jadąc w kierunku Belwederu, co zresztą było uzgodnione z prezydentem.

I na nastroje wśród ministrów i samego Witosa, no i w jakimś stopniu również prezydenta Wojciechowskiego.

To jest zaplecze Piasta, czyli zaplecze Witosa, że powiadają, że no Pany się pobiły z Panami w Warszawie, co nam do tego?

Zbrodniczy zamach garstki szaleńców z posłem Witosem na czele został udaremniony przez naczelnego wodza marszałka Piłsudskiego.

Czyli zamachowcem okazał się nie być Piłsudski, zamachowcem okazał się być Witos.

Znamy w świecie politycznym, to nie od dzisiaj jest tego rodzaju prowadzona gra, że sugerowano, sugerowano, że WITOS wraz z prezydentem Wojciechowskim, przede wszystkim WITOS, przygotowywali zamach.

O zamachu witosowym, czy zamachu narodowej demokracji razem z ludowcami, o tej opcji powiedzmy centroprawicowej, już dyskutowano, czy rozmawiano, rozprawiano w salonach, kawiarniach warszawskich od roku 23, czyli od jesieni, od jesieni 23 roku.

I wylegli na ulicę socjaliści, milicie, milicie socjalistyczne, to oni wyraźnie mówili, w ten sposób chcemy powstrzymać zamach Witosa, że prawica przygotowała zamach.

Ten prowokacyjny wywiad Witosa, o którym rozmawialiśmy poprzednio, on miał być też jakby potwierdzeniem tego, że tak sobie wyobrażano.