Mentionsy

Niezależny program o Polsce i świecie.

To kolejny kryzys polityczny bardzo głęboki, z którego nie bardzo widać wyjście.

Pozdrawiam wszystkich patronów, bardzo wam dziękuję i namawiam państwa, dołączcie do tego grona zacnego, bo dzięki wam to medium istnieje i jest ciągle niezależne.

Oanda TMS Brokers, dom maklerski oferujący możliwość inwestycji w instrumenty z całego świata, w tym fundusze ETF, a także oprocentowanie wolnych środków na rachunku.

Widzimy, że zaraz będzie miała kolejnego, już będzie to piąty premier w ciągu 20 miesięcy, więc jest to bardzo poważny kłopot.

No a z drugiej strony mamy przed sobą jeszcze 19 miesięcy kadencji Emmanuela Macrona i także z tego powodu z jednej strony jest to na tyle dużo, że szkoda ten czas całkowicie zmarnować, a z drugiej strony nikt już tak naprawdę nie chce na te...

może nie tonącą, ale mającą sporo dziur, łódź, wskakiwać.

To znaczy ani próba otwarcia się na lepenistów i wyprowadzenie ich z izolacji w zamian za to, żeby oni pozwalali rządowi funkcjonować się nie powiodła.

Natomiast z pewnością ta niestabilność polityczna jest dzisiaj bardzo poważnym problemem, także dlatego, że Francja przecież ma także równolegle problemy finansowe i to na tle budżetu upadł zarówno rząd Barniera, jak i obecnie rząd Bayrou, ponieważ Francja ma dzisiaj zadłużenie rzędu 114% PKB, ma wysoki ponad 5% deficyt budżetowy.

Dzisiaj też rano czytałem w Le Figaro, czyli w dużym francuskim dzienniku, że wycena obligacji dziesięcioletnich francuskich

na tyle wzrosła, że dzisiaj Włochy są oceniane przez rynki minimalnie, ale jednak jako bardziej stabilny dłużnik niż Francja, co jest pewnym symbolem tym bardziej, że Melonii rządzi Włochami dopiero niecałe trzy lata, co jest pewnym sukcesem, ale też nie jakimś fenomenalnym, a już zaraz będzie miała...

Więc jest to rzeczywiście dość zabawna sytuacja, ale niewątpliwie mamy z jednej strony kryzys instytucji, ponieważ Piąta Republika była zaprojektowana przez generała de Gaulle'a.

A dzisiaj mówię to jakby nieprzypadkowo, no bo w centrum jest Emmanuel Macron, ale poparcie ma niskie, a dwa największe ugrupowania, no to...

coś, co się określało jako radykalną prawicę, a drugie radykalna lewica.

Jeszcze w wyborach parlamentarnych Macron miał minimalnie, czyli jego partia uzyskała trochę więcej niż radykalna lewica.

Ale o dzisiejszych sondażach.

To znaczy niewątpliwie na pierwszym miejscu w badaniach, no i także w parlamencie, jeśli chodzi o pojedynczy klub poselski, jest Marine Le Pen, a z drugiej strony... A na drugim jest partia Mélenchon.

Jak popatrzymy sobie, to znaczy to jest trochę bardziej skomplikowane, bo to też zależy od tego, jak liczyć, ponieważ to jest pytanie, czy cała lewica pójdzie jako blok, czy mylą się osobno.

Ale co do zasady, że trend, o którym mówisz, jest prawdziwy.

W momencie, w którym on zostawał prezydentem, Le Pen miała dwóch posłów, czy dwoje?

Z drugiej strony Mélenchon razem z komunistami miał wtedy 10.

Macron w każdych kolejnych wyborach parlamentarnych dostaje słabszy wynik.

Więc to centrum się kurczy, te dawne ekstrema wchodzą coraz bardziej do głównego nurtu i coraz trudniej jest bez nich rządzić, ponieważ teoretycznie jeszcze te tak zwane partie rządowe, czyli centrum Macrona, socjaliści i goliści, mieliby razem większość, ale już na tym etapie z jednej strony goliści są pod silną presją narodowców,

że jak pójdą trwale z Macronem bez stawiania mu warunków, no to wtedy lepieniści ich do końca zjedzą.

Z drugiej strony socjaliści są cały czas pod presją Melenchona analogiczną.

No i w tej chwili, o ile Macron próbował stworzyć rząd mniejszościowy z golistami, który by negocjował z narodowcami i socjalistami, to to się nie udało, ale z drugiej strony, teraz wariant w drugą stronę stworzenia rządu z socjalistami,

no to goliści deklarują, że oni na taki rząd nie pójdą, bo oni są prawica, a to jest lewica i oni są władzy po to, żeby powstrzymać lewicę.

są na tyle silne, że dzisiaj Le Pen już twardo żąda rozwiązania zgromadzenia albo dymisji prezydenta, a Mélenchon wręcz stawia na pierwszym miejscu dymisję prezydenta, zapowiada wniosek o jego zdjęcie z urzędu, zapowiada jutro próbę paraliżu państwa w ramach ruchu Blocon Tout, zablokujmy wszystko, dosłownie się to nazywa, więc generalnie chce ulice poprzez związki zawodowe, poprzez organizacje sobie bliskie

Długotrwałe procesy są takie, że historycznie przez 60 lat plus minus Francja była rządzona tak jak klasyczny kraj zachodnioeuropejski przez obóz albo centrolewicowy, albo centroprawicowy golistów i socjalistów.

lewicowych i bardziej laickich.

Z drugiej strony mieliśmy oś silnego ruchu socjalno-robotniczego, no a z drugiej strony ludzi lepiej sytuowanych, przedsiębiorców i tak dalej.

Tylko widzimy na przestrzeni kolejnych kilkudziesięciu lat, że te tradycyjne linie podziału się wyczerpały.

w ogromnej mierze przeszły na stronę lepenistów.

Lepeniści pozyskali na przykład na północnym wschodzie Francji, generalnie w tych regionach, gdzie się zamykały na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat fabryki, tam gdzie mieliśmy chociażby także zanik usług publicznych, w tych miejscowościach, gdzie na przykład był kiedyś dworzec, a teraz go nie ma, w tych miejscowościach, gdzie był kiedyś szpital, a teraz go nie ma i tak dalej, ludzie zaczęli przerzucać głosy na narodowców.

gdzie już nie było klasycznego podziału prawica-lewica, tylko przeciwnie, była właśnie narodowa prawica i radykalna lewica z jednej strony, a centrum z drugiej strony, bo centrum było oczywiście prouninie i także ten pozytywny stosunek do Unii Europejskiej w zasadzie tym kluczowym spoiwem dzisiaj obozu Emmanuela Macrona, który także nie jest jednorodny.

No a pamiętajmy, że oba te referenda, to było 51% tylko zagłosowało za traktatem z Maastricht, 49% było przeciw, więc było bardzo blisko tego, żeby z jednej strony Jean-Marie Le Pen, o którym ja tu piszę w swojej książce, a z drugiej strony komuniści i tak dalej powstrzymali wejście Francji do Unii Europejskiej jako już zreformowanego tworu.

Kolejna sprawa, która dzieli, no to jest oczywiście imigracja.

Front Narodowy od lat 80. na tym temacie w stosunku do imigracji i islamu buduje w dużej mierze swoje poparcie, z tym, że Marine Le Pen skutecznie rozszerzyła je także na właśnie prowincje, regiony robotnicze i konkretne grupy zawodowe, takie jak na przykład kierowcy czy rolnicy.

Tutaj mamy kolejny oś podziału, czy kolejny problem społeczny, czyli właśnie kwestie rolników, którzy boją się o swoją przyszłość, ich praca jest coraz mniej opłacalna, a równolegle mamy perspektywę umowy z Mercosurem, która jest we Francji bardzo niepopularna.

protesty na tle socjalno-bytowym, tak?

Mieliśmy żółte kamizelki, ale mieliśmy także, pamiętajmy, w 23 roku spore protesty przeciwko reformie emerytalnej, kiedy prezydent Macron zdecydował się podwyższyć wiek emerytalny o dwa lata, w związku także oczywiście z napiętą sytuacją budżetową, no i wtedy ponad 2 trzecie społeczeństwa i ponad 2 trzecie posłów były, no nie, przepraszam, nie ponad 2 trzecie posłów, ale większość posłów była przeciw,

No i Macron to przeprowadził za pomocą artykułu 49 Konstytucji, który mu pozwala przyjąć ustawę bez głosowania w zgromadzeniu, o ile natychmiast to zgromadzenie, czyli większość posłów nie przegłosuje dymisji rządu.

Dzisiaj jest o tyle trudniejsza sytuacja, że ani Macron nie ma po swojej stronie większości, ani opozycja, która jest przeciwko niemu, kiedy prezydent stał się niepopularny, nie jest zjednoczona, bo jest to opozycja totalnie od sasa do lasa.

To jest, jak rozumiem, wyraz też takiego bardzo dużego niezadowolenia.

Duże tradycje, od wielu, wielu lat rozmaitych buntów i kiedyś burzono Bastylię, teraz podpala się samochody, ale te samochody tak płoną sobie cyklicznie i w zasadzie we Francji się do tego przyzwyczajono, ale mam wrażenie, że to narasta, to niezadowolenie narasta.

Tak, wszyscy generalnie narzeka na drożyznę, na to, ale także może narzekać na podatki, może narzekać na przykład na to, że część będzie narzekać na to, że na przykład jak...

Jak na przykład paliwo jest drogie, inni będą narzekać na właśnie utrudniony dostęp do usług publicznych, że rzeczy są daleko, że ich nie stać na mieszkania.

Ja oczywiście o tym temacie dużo pisałem w swojej książce o rodzinie Le Penów i o tym, jak Front Narodowy z marginalnej partii nacjonalistycznej stał się dzisiaj partią, która ma poparcie rzędu 33-34%.

Z drugiej strony jest też faktem, że lepieniści potrzebują poruszać inne tematy, żeby mieć szansę zbliżać się do władzy.

że zgłaszają poprawki, że się zajmują tam polityką energetyczną, polityką rolną, mediami publicznymi, problemami kierowców, problemami pielęgniarek itd., itd.

Oni wręcz, kiedy się mówi o dediabolizacji, dzisiaj lepeniści częściej mówią o banalizacji, to znaczy pewnemu takiemu

oklepaniu się z tym, że no jest sobie taka partia jak Zjednoczenie Narodowe i to wcale nie są żadni tam neofaszyści, tylko to są poważni ludzie, którzy przychodzą i tam wyrecytują ileś tam cyferek na temat stanu długu publicznego, braku dostępu do takiej usługi publicznej, problemu edukacji, czy czegoś w tym stylu, tak?

Czy to już jest tak, że partia Le Pen staje się taką partią mainstreamową, czy już wypada o niej mówić?

Zależy, w jakich salonach, ponieważ znajdziemy argumenty w jedną i drugą stronę.

Ponieważ zawsze w przypadku lepenistów ta szklanka jest do połowy pełna albo do połowy pusta, czy w przypadku Marin, ponieważ ona z jednej strony w każdych kolejnych swoich wyborach i prezydenckich, i parlamentarnych dostaje lepszy wynik niż wcześniej, tak jak mówiłem jeszcze, kiedy Macron został prezydentem, miała dwóch posłów, teraz ma 140 posłów.

ponieważ centroprawica goliści woleli już głosować nawet z lewicą przeciwko narodowcom, uważając ich za ekstremistów, ale w ostatnich latach, no to Mariniusz to bardzo mocno zredukowała.

Także oczywiście jej sukcesem jest pozyskanie głosów młodszego elektoratu.

Dzisiaj tak naprawdę za pleczem socjologicznym Macrona są przede wszystkim wyborcy starsi.

Ale co do samej normalizacji, no to z jednej strony jednak w 1924 roku, kiedy lepeniści byli blisko władzy,

i była druga tura wyborów parlamentarnych, to jednak pojawiła się na tyle duża mobilizacja, że oni owszem stali się pierwszą siłą w zgromadzeniu po raz pierwszy, ale jednak zdecydowanie dostali ostatecznie tylko jedną czwartą miejsc w parlamencie, ponieważ ten parlament jest też bardzo rozdrobniony.

Ale w następnych wyborach pewnie będzie inaczej.

Ale w następnych wyborach może być inaczej.

Kilka dni temu w Le Figaro, czyli człowieka kluczowego dla francuskiej centroprawicy, który też zresztą był... Kiedy?

On z jednej strony oczywiście ma za sobą bardzo dużo afer, no ale jednak jest ostatnim prezydentem swojego obozu, tak?

No i to jest symptomatyczne tak dlatego, że jak Sarkozy trafnie zauważył, sytuacja, kiedy on startował w wyborach prezydenckich, to była jedyna sytuacja przez ostatnie 25 lat, kiedy Le Pen nie była w drugiej turze.

Na tyle, żeby wejść do tej drugiej tury, bo grał tego szeryfa i tak dalej.

No i Sarkozy już deklaruje, że dla niego Marine Le Pen i Zjednoczenie Narodowe stały się partią łuku republikańskiego.

Podczas gdy Melenchona nazywa skrajną lewicą, no to już lepenistów... Co to znaczy partia łuku republikańskiego?

On tego wprost nie mówi, ale zasadniczo o to chodzi.

z którymi oczywiście też zależało, bo socjaliści na pewnym etapie uważali, że jednak komuniści są w włóku konstytucyjnym i z nimi parę razy współrządzili, chociaż potem i zazwyczaj dość instrumentalnie traktowali, tak jak zrobił Mitterrand na początku lat 80.

Ale kluczowe jest to, że dzisiaj Sarkozy tak naprawdę powiedział w tym wywiadzie, że jeżeli lepeniści dostaliby, że jego zdaniem przyspieszone wybory są niezbędne,

są jedynym możliwym rozwiązaniem, Macron będzie musiał je zrobić i jeżeli lepeniści je wygrają, to trzeba będzie z nimi współrządzić, tak naprawdę to powiedział.

I lepsi oni niż Mélenchon.

Więc to jest też bardzo ciekawe, ponieważ z drugiej strony oczywiście mieliśmy dylematy na tym tle podczas właśnie ostatnich wyborów parlamentarnych tej drugiej tury, kiedy te partie od centra prawicy do centra lewicy bardzo mocno się podzieliły

Część rzeczywiście była gotowa tworzyć dalej ten front republikański przeciwko lepenistom, ale już na przykład były premier Macron, Edouard Philippe, deklarował, że dla niego Mélenchon i Le Pen są na tym samym poziomie i on nie będzie sytuacji, w których w danym okręgu są tacy właśnie konkurenci, nikogo popierał.

No i tutaj też mamy jeszcze jeden ciekawy czynnik, że tak naprawdę o ile w drugiej turze wyborów prezydenckich kandydat Le Pen będzie prawie na pewno obecny, to jest kompletną zagadką, kto będzie jego rywalem.

Ponieważ może być równie dobrze Mélenchon, może to być konserwatywny golista, obecny minister spraw wewnętrznych Retajo, który trochę odbudował poparcie golistów,

Może jako minister spraw wewnętrznych, może to być centrolewica, na przykład pan Rafał Glücksman, który był liderem listy partii socjalistycznej w eurowyborach.

A może też w takiej sytuacji, jak to czasem bywa, pojawić się ktoś kompletnie z zewnątrz, jakaś

Kwiasta, pisarz, celebryta, ktoś to nagle wyskoczy.

U nas też mamy taką tradycję, że w wyborach prezydenckich pojawia się co jakiś czas jakiś trzeci kandydat, który nagle gdzieś tam wyskakuje.

Nigdy się nie udało temu trzeciemu kandydatowi wejść do drugiej tury w Polsce, ale...

Ale taka sytuacja dużego zamieszania i braku zaufania do tych czasowych elit daje szansę na to, że tam coś niezwykłego się może stać.

Teoretycznie tak, chociaż w praktyce ta scena polityczna francuska jest na tyle rozdrobniona od prawicy po lewicę, że dzisiaj, jak mamy ofertę od nacjonalistów po trotskistów, to tak naprawdę trudno jest gdzieś znaleźć wolną przestrzeń.

Ale teoretycznie, no i też we Francji nie było do tej pory kandydata celebryty, który odniósłby poparcie.

który odniósł... Ale był kandydat publicysty, który miał wejść.

To nie był zły wynik, tak, no ale to też nie był wynik oszłamiający, to był wynik poniżej jego oczekiwań.

Ale on dzisiaj zwrócił uwagę, że w 2012 roku, kiedy Hollande zostawał prezydentem, nie tak dawno, 13 lat temu, było 21 polityków we Francji, jak oni robili sondaże zaufania, którzy mieli zaufanie ponad 50%.

Mogą próbować, chociaż mi się wydaje, że pojawiają się takie spekulacje na przykład w kontekście dziennikarza, takiego komentatora Cyrila Aouny, który ma popularny program telewizyjny w Prawicowej Telewizji Informacyjnej.

Mamy wyraziście prawicową telewizję informacyjną CNews, czego zazwyczaj nie ma i to też na pewno pomaga Lepinistom, bo to też jest kwestia osobistych sympatii właściciela Kanal+, Vincent Abolere, który jest po prostu katolikiem konserwatywnym i on kiedyś był blisko Sarkoziego, a w ostatnich latach już tak bardziej otwarcie promuje tak naprawdę czy Lepinistów, czy wcześniej Zemmura.

Natomiast charakterystyczne było także, że kiedy Bayrou, odchodzący premier, dzisiaj już wiemy, że odchodzący, tuż przed tym swoim, bo jego pomysł był generalnie taki, że on przez te dwa tygodnie przed tym, jak ogłosił, że będzie chciał głosować swoje wotum zaufania, a tym głosowaniem, które było wczoraj, że on będzie dwa tygodnie przekonywał, że tylko on jest w stanie ocalić Francję przed zadłużeniem publicznym, że ten dług publiczny to jest problem dla naszych wnuków.

Tak, tak, tak, tak, no ale wiadomo, no powiedzieć ludziom, że jest źle, to ludzie to zawsze robią.

To było zabawne, bo z jednej strony wszyscy się zgadzają w sondażach, że dług publiczny jest zły, ale jak ich zapytasz, czy chcą podwyższenia podatków, czy chcą zmniejszenia wydatków na jakieś konkretne rzeczy, to prawie z niczym się większość ludzi nie zgadza.

Charakterystyczne było, że Bajruk, który od lat próbuje się krować na takiego zjednoczyciele francuskiego, ja tu nawet przyniosłem jako ciekawostkę, mam artefakt, książka z 93 roku, kiedy François...

O Henryku IV, królu kojarzonym w Polsce pewnie głównie z hasła Paryż wart jest mszy, który po latach wojen domowych na tle religijnym, mrocz świętego Bartłomieja, wojny katolików z protestantami, dokonał pewnego zjednoczenia Francji.

Ten przekaz był dzisiaj kompletnie nieinteresujący.

Jak on w czterech największych stacjach informacyjnych miał wywiad Bajru, to zaledwie 1,9 mln ludzi to oglądało.

I co więcej, widzimy, że te kolejne pomysły z gatunku, kolejny siedemdziesięciokilkulatek, trochę wyciągnięty z graciarni przez Macrona, bo dzisiaj pojawiają się kolejne takie pomysły, że a może Jean-Yves Le Drian, który był kiedyś ministrem spraw zagranicznych, a może pan Borloo, który był tam ministrem na początku lat dwutysięcznych itd.,

ale z drugiej strony żaden minister też nie jest w stanie zbudować na tyle popularności, żeby go nie było potem łatwo wymienić, a przychodzi nowy premier, nowy premier ma swoich ludzi, nowy premier musi zbudować jakąś większość, więc zbiera z jednej partii, drugiej partii, trzeciej partii, czwartej partii, trzeba to jakoś wszystko poukładać i robi się generalnie bałagan i coraz częściej wydaje się, z jednej strony ludzie są wkurzeni, ale z drugiej strony także wydaje mi się pewien

Tak i pojawi się pewne w ogóle zniechęcenie do polityki.

Charakterystyczne dla mnie było, jako zajmującego się Le Penami, że nawet kiedy, że z jednej strony ludzie są gotowi głosować na Le Pen w imię tego, że już mają wszystkiego dość, a ona jest jedyna, która nie rządziła.

Ale z drugiej strony, jak Le Pen została skazana w marcu 25 roku i ogłosiła, że to jest straszliwa zbrodnia przeciwko demokracji itd., to też na manifestację w tej sprawie przyszło tylko kilka tysięcy osób.

Ma oczywiście swoją grupę oddanych zwolenników, ale co do zasady to są raczej ludzie, którzy owszem, uważają, że ona jest lepsza niż inni, ale siedzą tam gdzieś w siebie w małym mieście na prowincji czy na wsi, nie przyjadą do Paryża, żeby ich prowadziła na barykady, tak?

Więc to też myślę dobrze pokazuje, że ludzie są coraz częściej zniechęceni w ogóle do klasy politycznej.

A co może zrobić teraz, znaczy co może zrobić, to wiem, ma kilka opcji, ale chyba raczej nie rozpisze nowych wyborów Emmanuel Macron, tylko sklei jakiś rząd taki, nie wiadomo jaki.

No i tu także jest oczywiście pytanie o, jest także problem tego, że przecież ci ludzie widzą, że w każdych kolejnych wyborach będzie ich mniej, tak?

I w tych okolicznościach Macron prawdopodobnie będzie starał się mimo wszystko skleić jakiś rząd.

Przez ostatnie dni bardzo dużo mówiło się właśnie o możliwości sklejenia rządu z socjalistami.

To nie jest tak, że zrobi rząd koalicyjny z Macronem, tylko chce mieć swoich ministrów, swoich i tam z innych partii lewicowych, zielonych i komunistów.

A z drugiej strony też trzeba pamiętać, że taki rząd nie miałby wcale większości.

Tak, to jest rzeczywiście dość prawdopodobne, ponieważ im bardziej Macron się zużywa i im bardziej ci kolejni politycy tak zwani doświadczeni, tacy notable, którzy są... Michel Barnier był tutaj bardzo charakterystyczną postacią.

Nikt nie miał lepszego CV niż Michel Barnier i gość się zapisał w historii, jak jako najkrócej urzędujący premier.

Teoretycznie specjalista w osiąganiu kompromisów, centrysta, który ma osobiście dobre relacje z Marine Le Pen, ale też ma swoich przyjaciół w partii socjalistycznej, tak?

miał pewne możliwości ulepienia kompromisu, ale mu się ewidentnie nie udało.

Ale jaka może być ta Francja z Le Penami w władzy?

Francja z Le Penami w władzy oczywiście będzie Francją, która przede wszystkim, to z naszej perspektywy chyba będzie najciekawsze, może pójść na konfrontację z Komisją Europejską.

Marine Le Pen formalnie w swoim programie prezydenckim ma dążenie do likwidacji Komisji Europejskiej.

a w programie prezydenckim przeprowadzenie referendum w sprawie tego, żeby tak naprawdę Francja wpisała sobie do Konstytucji wyższość Konstytucji nad prawem unijnym, a jednocześnie w zapisie wprowadzonym przez Sarkoziego, wspomnianego tutaj o członkostwie Francji w Unii Europejskiej, dopisać, że Francja należy do Unii Europejskiej w ramach swojego interesu narodowego.

Czy wyobrażasz sobie sytuację, w której Francja uznaje, że to nie jest w jej interesie i prezydent, ktokolwiek nim będzie z partii Marine Le Pen, ogłosi referendum?

Jeżeli by weszli z Melenchonem, to wtedy mieliby największe szanse wygrać, bo wtedy by byli w stanie się pokazać jako ci mniej radykalni i tak dalej.

Też w ogóle centrum.

Jeżeli natomiast po drugiej stronie, myślę, że najgroźniejszy dla Lepenów byłby jakiś umiejętny centrolewicowiec, który byłby w stanie zebrać głosy zarówno centrum, jak i lewicy przeciwko Lepen.

Natomiast jeśli chodzi o hipotetyczny scenariusz, w którym Bardela, bo jeżeli nie Lepen, no to Bardela będzie kandydatem prezydenta

Oni mają wysokie poparcie wśród rolników i kwestia z jednej strony Mercosur, ale z drugiej strony także potencjalnej akcesji Ukrainy do Unii Europejskiej jest tutaj bardzo newralgiczna.

Ale teoretycznie, jeżeli byśmy sobie wyobrazili, że mieliby większość na przykład z golistami, że goliści by na to poszli,

Zresztą sama Marine Le Pen potrafiła w taki typowy dla siebie cyniczny, wyrachowany sposób deklarować kilka miesięcy temu, kiedy Trump miał ten moment, że wstrzymał pomoc wywiadowczą dla Ukrainy, że o, to jest okrutna decyzja prezydenta Trumpa dla ukraińskich żołnierzy.

Prędzej, ale na pewno jest oczywiste, że im by mniej zależało na tym niż Macronowi.

Tutaj rozbudowa armii, no to lepieniści deklarują, że Macron powinien jeszcze więcej pieniędzy na armię.

Ale z drugiej strony na pewno oni byliby bardziej sceptyczni co do ewentualnego uczestnictwa francuskich żołnierzy w misji pokojowej na Ukrainie, ale z drugiej strony też faktem jest, że Macron póki co ten projekt...

Ale, no prawda jest taka, że czysto materialnie nie widać tego.

Więc myślę, że lepeniści starają się dzisiaj w sprawie Rosji wychodzić na takich pomiędzy, w sprawie Ukrainy, między Macronem a Melenchonem, który twardo się trzyma.

Melenchon dosłownie kilka tygodni temu deklarował, że przy okazji wizyty Zeleńskiego w Waszyngtonie, że Zeleński nie jest prezydentem niczego, a Rosja została sprowokowana do zaatakowania Ukrainy.

Natomiast na pewno, jeśli chodzi o pomoc militarną dla Ukrainy, oni będą gotowi ją zaakceptować w imię właśnie notabilizacji, ale na pewno będą ostro przeciwni członkostwu Ukrainy w Unii Europejskiej, przede wszystkim ze względu na interes rolników.

Ale nie możesz wykluczyć tego, że

Bo Le Pen miała na sztandarze stricte członkostwa w 2017 roku.

Ale też nastroje się zmieniają.

Nastroje się zmieniają, ale moim zdaniem ona w tej chwili jakby popularnie, jeżeli już miałaby robić jakieś referendum, to moim zdaniem w sprawie imigracji, bo to jest temat, na którym łatwiej byłoby jej uzyskać większość niż w sprawie Unii Europejskiej.

Bo jednak Unia Europejska to jest zawsze temat, to też Le Pen w ciągu ostatniego roku bardzo stara się z jednej strony utrzymać swój elektorat robotniczy, rolniczy i tak dalej z mniejszych miejscowości,

Ale z drugiej strony stara się pozyskać, przekonać kręgi przedsiębiorców, że ona nie jest taka zła i że ona jest zdecydowanie bardziej akceptowalna dla nich niż Melenchon.

I w związku z tym myślę, że kwestia członkostwa w euro i Unii Europejskiej, to nawet Zemur, o którym wspomniałeś, najpierw mówił o wyjściu z euro, a potem powiedział, że no jak się pospotykałem z przedsiębiorcami, a jest sporo przedsiębiorstw o prawicowych poglądach, no ale nawet oni mówią, nie, nie, nie, wyjście ze strefy euro to jest dla nas zbyt ryzykowne.

Znaczy na pewno dostałaby, myślę, że mogłaby dostać 30 kilka, 40 kilka procent, bo jednak jest spory elektorat eurosteptyczny we Francji.

Ale to nie jest tak jak w Polsce, gdzie to byłoby 80-20.

Bo myślę, że jest prawdopodobny scenariusz, że byłaby prezydentem, ale nie miałaby większości w zgromadzeniu i wobec tego chciałaby zmienić ordynację.

Dynamika polityczna czasem zaskakuje nas kompletnie.

Brexit tego jest najlepszym przykładem.

że Brexit się uda, nawet pewnie częściej go ludzi, którzy jakby tworzyli tę kampanię, albo którzy jakby do tego dążyli, więc ja jestem bardzo pełen obaw, czy w pewnym momencie do tego nie dojdzie i kiedy sobie myślę o tym, jak może wyglądać Europa z Zjednoczeniem Narodowym, czy znaczy z partią Marine Le Pen i Niemcy z AFD za lat kilka,

Zbliżają się do nich, to z pewnością, ale ciągle jest możliwe, że kolejny raz uda się ich zatrzymać, tylko wtedy znów, każda kolejna próba jest, to jest coraz bardziej konglomerat partii, które nie są w stanie później ze sobą, nic ich nie łączy tak naprawdę poza tym hasłem powstrzymania LPN, nie?

Mówię o tych wyborach z lipca zeszłego roku, ale później jest kompletny paraliż państwa.

Jeszcze raz, jak kogoś interesuje temat Le Penów, to polecam swoją książkę.

I ja również ją polecam.