Mentionsy

No a z drugiej strony mamy przed sobą jeszcze 19 miesięcy kadencji Emmanuela Macrona i także z tego powodu z jednej strony jest to na tyle dużo, że szkoda ten czas całkowicie zmarnować, a z drugiej strony nikt już tak naprawdę nie chce na te...

A dzisiaj mówię to jakby nieprzypadkowo, no bo w centrum jest Emmanuel Macron, ale poparcie ma niskie, a dwa największe ugrupowania, no to...

Jeszcze w wyborach parlamentarnych Macron miał minimalnie, czyli jego partia uzyskała trochę więcej niż radykalna lewica.

To znaczy, jak popatrzymy sobie, kiedy Macron w 2017 roku zostawał prezydentem, no to wtedy była to wielka nadzieja właśnie liberalnego centrum, że Macron dostał ogromną większość, ponad 350 mandatów na 577 w Zgromadzeniu Narodowym, czyli we francuskim Sejmie.

Macron w każdych kolejnych wyborach parlamentarnych dostaje słabszy wynik.

Więc to centrum się kurczy, te dawne ekstrema wchodzą coraz bardziej do głównego nurtu i coraz trudniej jest bez nich rządzić, ponieważ teoretycznie jeszcze te tak zwane partie rządowe, czyli centrum Macrona, socjaliści i goliści, mieliby razem większość, ale już na tym etapie z jednej strony goliści są pod silną presją narodowców,

że jak pójdą trwale z Macronem bez stawiania mu warunków, no to wtedy lepieniści ich do końca zjedzą.

No i w tej chwili, o ile Macron próbował stworzyć rząd mniejszościowy z golistami, który by negocjował z narodowcami i socjalistami, to to się nie udało, ale z drugiej strony, teraz wariant w drugą stronę stworzenia rządu z socjalistami,

Więc nie ma żadnego jasnego wariantu, w którym Macron mógłby uzyskać większość.

doprowadzić do maksymalnego paraliżu państwa po to, żeby zmusić Macrona do dymisji, a z drugiej strony on także zapowiada, że nawet jeżeli socjalista, a przecież on z partią socjalistyczną szedł do poprzednich wyborów w ramach koalicji, zostałby premierem, to on i tak zagłosuje za dymisją tego rządu, bo jego interesuje tylko jego własny rząd albo dymisja prezydenta.

gdzie już nie było klasycznego podziału prawica-lewica, tylko przeciwnie, była właśnie narodowa prawica i radykalna lewica z jednej strony, a centrum z drugiej strony, bo centrum było oczywiście prouninie i także ten pozytywny stosunek do Unii Europejskiej w zasadzie tym kluczowym spoiwem dzisiaj obozu Emmanuela Macrona, który także nie jest jednorodny.

Mieliśmy żółte kamizelki, ale mieliśmy także, pamiętajmy, w 23 roku spore protesty przeciwko reformie emerytalnej, kiedy prezydent Macron zdecydował się podwyższyć wiek emerytalny o dwa lata, w związku także oczywiście z napiętą sytuacją budżetową, no i wtedy ponad 2 trzecie społeczeństwa i ponad 2 trzecie posłów były, no nie, przepraszam, nie ponad 2 trzecie posłów, ale większość posłów była przeciw,

No i Macron to przeprowadził za pomocą artykułu 49 Konstytucji, który mu pozwala przyjąć ustawę bez głosowania w zgromadzeniu, o ile natychmiast to zgromadzenie, czyli większość posłów nie przegłosuje dymisji rządu.

Dzisiaj jest o tyle trudniejsza sytuacja, że ani Macron nie ma po swojej stronie większości, ani opozycja, która jest przeciwko niemu, kiedy prezydent stał się niepopularny, nie jest zjednoczona, bo jest to opozycja totalnie od sasa do lasa.

Ponieważ zawsze w przypadku lepenistów ta szklanka jest do połowy pełna albo do połowy pusta, czy w przypadku Marin, ponieważ ona z jednej strony w każdych kolejnych swoich wyborach i prezydenckich, i parlamentarnych dostaje lepszy wynik niż wcześniej, tak jak mówiłem jeszcze, kiedy Macron został prezydentem, miała dwóch posłów, teraz ma 140 posłów.

Dzisiaj tak naprawdę za pleczem socjologicznym Macrona są przede wszystkim wyborcy starsi.

są jedynym możliwym rozwiązaniem, Macron będzie musiał je zrobić i jeżeli lepeniści je wygrają, to trzeba będzie z nimi współrządzić, tak naprawdę to powiedział.

Część rzeczywiście była gotowa tworzyć dalej ten front republikański przeciwko lepenistom, ale już na przykład były premier Macron, Edouard Philippe, deklarował, że dla niego Mélenchon i Le Pen są na tym samym poziomie i on nie będzie sytuacji, w których w danym okręgu są tacy właśnie konkurenci, nikogo popierał.

Obaj są byłymi premierami Macrona.

Jak Macron zostawał prezydentem, było ośmiu takich polityków.

Natomiast ten przekaz dzisiaj, on teoretycznie właśnie się krowął, nawet zresztą Macron go mianował premierem w grudniu, w dzień urodzin Henryka IV.

I co więcej, widzimy, że te kolejne pomysły z gatunku, kolejny siedemdziesięciokilkulatek, trochę wyciągnięty z graciarni przez Macrona, bo dzisiaj pojawiają się kolejne takie pomysły, że a może Jean-Yves Le Drian, który był kiedyś ministrem spraw zagranicznych, a może pan Borloo, który był tam ministrem na początku lat dwutysięcznych itd.,

Dzisiaj widzimy, że ta destabilizacja i ten taki pewien, pewna taka, no jak to się mówi we Francji, taki walc ministerialny, gdzie na przykład w Ministerstwie Edukacji Narodowej w ciągu drugiej kadencji Macrona, która trwa dopiero 3,5 roku, było już 6 ministrów, tak?

A co może zrobić teraz, znaczy co może zrobić, to wiem, ma kilka opcji, ale chyba raczej nie rozpisze nowych wyborów Emmanuel Macron, tylko sklei jakiś rząd taki, nie wiadomo jaki.

No Sarkozy mówił w tym wywiadzie, myślę dość trafnie, że Macron rozwiązał zgromadzenie, kiedy nie musiał tego robić, a dzisiaj go nie rozwiązuje, chociaż jest oczywiste, że wobec tego zgromadzenia nie da się zbudować stabilnego rządu.

No Macron wydaje się, ma świadomość tego, że ponowne rozwiązanie oznaczałoby jeszcze dalsze wyrżnięcie jego posłów.

i boją się o swoją przyszłość i coraz częściej oni się też orientują po prostu na innych potencjalnych patronów, także wiedząc, że Macrona za półtora roku już po prostu w Pałacu Elizejskim nie będzie.

I w tych okolicznościach Macron prawdopodobnie będzie starał się mimo wszystko skleić jakiś rząd.

Partia Socjalistyczna, także jej pierwszy sekretarz, Olivier Faure, deklarował, że on jest gotowy się takiej misji podjąć, tylko on Macronowi stawiał bardzo wysokie warunki, że on ma realnie rządzić, że on ma mieć swoich ministrów.

To nie jest tak, że zrobi rząd koalicyjny z Macronem, tylko chce mieć swoich ministrów, swoich i tam z innych partii lewicowych, zielonych i komunistów.

Tak, to jest rzeczywiście dość prawdopodobne, ponieważ im bardziej Macron się zużywa i im bardziej ci kolejni politycy tak zwani doświadczeni, tacy notable, którzy są... Michel Barnier był tutaj bardzo charakterystyczną postacią.

Tutaj też on... To nie jest tak, że Macron wziął sobie gościa totalnie z kapeluszy.

Natomiast z drugiej strony wydaje mi się, że jeżeli Bardella by został prezydentem lub premierem, teoretycznie możemy też sobie wyobrazić wariant, w którym jednak Macron jest zmuszony rozwiązać zgromadzenie i wtedy jeżeli Bardella by wygrał, chociaż wydaje mi się, że jest mało prawdopodobne, żeby oni zdobyli większość w zgromadzeniu.

Prędzej, ale na pewno jest oczywiste, że im by mniej zależało na tym niż Macronowi.

Natomiast to, z czym się zgadzają z Macronem, to jest rozbudowa armii.

Tutaj rozbudowa armii, no to lepieniści deklarują, że Macron powinien jeszcze więcej pieniędzy na armię.

Ale z drugiej strony na pewno oni byliby bardziej sceptyczni co do ewentualnego uczestnictwa francuskich żołnierzy w misji pokojowej na Ukrainie, ale z drugiej strony też faktem jest, że Macron póki co ten projekt...

Więc myślę, że lepeniści starają się dzisiaj w sprawie Rosji wychodzić na takich pomiędzy, w sprawie Ukrainy, między Macronem a Melenchonem, który twardo się trzyma.