Mentionsy

Artykuł do słuchania z Vogue.pl Muzeum Sztuki Nowoczesnej zmienia się w Muzeum Kobiet za sprawą dwóch wystaw.

Po roku istnienia w nowym budynku stołeczne Muzeum Sztuki Nowoczesnej zamienia się symbolicznie na kolejne pół roku w Muzeum Kobiet.

Pierwszą żyjącą artystkę, która właśnie otrzymała swoją wystawę stałą w Luwrze, ale też Alinę Szapocznikow czy Lilianę Zajc albo Annę Molską wśród polskiej reprezentacji Miasta Kobiet.

21 listopada Muzeum Sztuki Nowoczesnej, tym razem pod symboliczną nazwą Muzeum Kobiet, startuje z dwiema przełomowymi prezentacjami.

Obejmująca ponad pięć wieków panorama sztuki tworzonej przez kobiety i o kobietach.

Druga i równoległa ekspozycja w MSN o znaczącym tytule znanym z klasycznego filmu Federica Felliniego Miasto Kobiet rozwija wątki poruszone w kwestii kobiecej, tyle że w ujęciu współczesnych artystek polskich i zagranicznych.

To poświęcone prawom reprodukcyjnym Jej Serce, kuratorowane przez Karolinę Gębar, cielesno-instytucjonalne Strzewi, Julii Brian Wilson, tożsamościowo queerowe Inne Jutra, przygotowane przez Michalinę Sablik i Werę Zaludzką oraz odnoszące się do okresu PRL-u Byłyśmy, Międzynarodowy Rok Kobiet 1975 z kuratorką Wiktorią Szczupacką.

Głównym celem kuratorki w kwestii kobiecej jest, jak mówi, pokazanie w przystępny sposób ciągłości działalności twórczej kobiet.

Kobiety zaczęły znikać z dyskursu, gdy historia sztuki stała się dyscypliną akademicką na początku XX wieku.

Gingerass podzieliła artystyczną kobiecą schedę na dziewięć rozdziałów pogrupowanych tematycznie, nie zaś chronologicznie, ponieważ chodziło jej o transhistoryczny dialog, niosący przez epoki określone wyobrażenia i tematy w sztuce kobiet.

Jeśli chodzi o kwestie macierzyństwa, bardzo chciałam pokazać XVIII-wieczną maszynę porodową Madame Angélique du Coudray, rodzaj lalki, którą ta niesamowita kobieta stworzyła, by uczyć kobiety położnictwa, opowiada historyczka sztuki.

Po niej przychodzi Elizabet Sirani i jej Madonna z Dzieciątkiem, która ugruntowuje kwestie cielesnej autonomii kobiet i autonarracji o głęboko egzystencjalnym doświadczeniu macierzyństwa, nie tylko o instytucji bycia matką.

Jak zmienia się historia sztuki, gdy odrzucimy dominującą dotąd patriarchalną narrację i spojrzymy nań z perspektywy kobiet?

Po raz pierwszy queerowe pożądanie zostało przedstawione na płótnie przez kobietę, jak w przypadku Lotte Lazerstein czy Tamary Łempickiej.

Wystawa Miasto Kobiet daje sygnał, że feministyczna rewolucja w sztuce już się wydarzyła i nie da się jej cofnąć.

Rok temu otworzyliśmy nasze muzeum w nowym budynku z mocnym akcentem na kobiety, pokazując dziewięć prac, których autorkami były artystki, mówi kuratorka Jagna Lewandowska, która z ramienia MSN współpracuje przy Mieście Kobiet.

Jako młoda instytucja mamy ten przywilej, że mogliśmy zacząć kolekcjonować od zera, a w związku z tym ponad 40% naszych zbiorów to sztuka kobiet.

Realizując obecne wystawy jako Muzeum Kobiet normalizujemy tę sytuację.

Dział programowy Muzeum, do którego należy Lewandowska, w ramach wystawy Miasto Kobiet proponuje więc cztery kapsuły tematyczne, które uzupełniają historyczną narrację kwestii kobiecej o lokalne i bardziej złożone wątki.

W trzeciej kapsule, którą opiekuje się Julie Brian Wilson, pokazane są prace rzeźbiarskie przyrównujące infrastrukturę miasta i budynku do wewnętrznych organów i procesów.

I wreszcie ostatnia spod wystaw, archiwalna, opowiadająca o 1975 roku, wynikająca z researchu Wiktorii Szczupackiej dotyczącego obchodów Międzynarodowego Dnia Kobiet w PRL-u.

Stąd artystyczne transparenty Czarnych Marszy Kobiet zostawiane po demonstracjach przed drzwiami Muzeum.

Kwestia Kobieca 1550-2025 i Miasto Kobiet w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie można zobaczyć od 21 listopada 2025 do 3 maja 2026 roku.