Mentionsy

To główne zapowiedzi prorocze zawarte w XXI rozdziale Księgi Izajasza.

Pamiętamy, że rozdział ten należy do dłuższej sekwencji proroctw Izajasza zapowiadających sąd nad narodami, których historia była powiązana z dziejami Izraela.

Narody, o których w przyszłości mówi Izajasz, były wrogo usposobione względem narodu wybranego przez Pana.

Przekonują nas o tym dzieje wielkich mocarstw, cała historia ludzkości, przekonują nas o tym także prorocze słowa Izajasza.

Musimy powiedzieć, że z pewnością były one czytelne i zrozumiałe dla tych, do których Izajasz kierował swoje słowa.

Możemy dzisiaj stwierdzić, że obrazy, które wyrysował Boży prorok, odnoszą się zarówno do wydarzeń z bliższej przyszłości, które z naszej perspektywy należą już do czasów historycznych, jak też do przyszłości odległej, do czasów eschatologicznych, do wydarzeń wielkiego ucisku, milenijnego królestwa i wiecznego panowania Mesjasza Chrystusa.

XXI rozdział Księgi Izajasza rozpoczyna się następująco.

Jak huragany przelatujący nad Negebem, tak on przychodzi z pustyni, z okolicy strasznej.

Pamiętamy, że już wcześniej Izajasz zapowiadał upadek Babylonu.

Również w wizji danej Janowi na wyspie Patmos widzimy krainę, w której pełno jest wód.

I widziałem kobietę, siedzącą na czerwonym jak szkarła zwierzęciu, pełnym bluźnierczych imion.

Podobnie jak Fatamorgana na pustyni imitująca prawdziwą oazę pełną źródlanej wody i zieleni, Babilon symbolizuje łudę bogactwa i szczęścia tworzonego przez pysznego człowieka, sprzeciwiającego się Bogu.

Babilon nie był w sensie duchowym prawdziwą oazą, zaspokajającą pragnienia człowieka.

Każdy z nas musi zastanowić się i postawić sobie szczere pytanie, czy ja czerpię z prawdziwego Bożego źródła wody życia?

Prorok Izajasz woła.

Elam, czyli Persja i Media to nazwy dwóch narodów tworzących potęgę Medopersji, mocarstwa, które dopiero miało się rozwinąć, spychając w niebyt potęgę Babilonii.

Izajasz zapowiedział upadek Babilonu i inwazję nowego mocarstwa Medopersów.

Chwyciły mnie skurcze bolesne, jak bóle rodzącej.

Izajasz oczekiwał upadku Babilonu.

Prorok Izajasz składa tu świadectwo o prawdziwej naturze żywego Boga.

Pan pragnie uratować jak największą liczbę ludzi.

Gdy ujrzy poczet jazdy jeźdźców na koniach parami, jeźdźców na osłach, jeźdźców na wielbłądach, niech patrzy uważnie, z wielką uwagą.

Te słowa brzmiał jakby były relacją naocznego świadka najazdu na Babilonię, który to najazd i doszczętne rozbicie potęgi babilońskiej miały miejsce dopiero 200 lat później.

Prorok Izajasz zwraca się na koniec do ludu babilońskiego.

Izajasz przekazał proroczą wizję, darowaną mu przez Pana, przepowiedział dramatyczne okoliczności upadku Babilonu, porównując jego klęskę do młódzki na klepisku.

Przypomina nam to słowa Jezusa zapisane w Ewangelii Jana.

Jak ziarno zostaje wymłócone, by można było odrzucić plewy.

Druga część XXI rozdziału Księgi Zajasza zawiera proroctwa dotyczące Edomu i Arabii.

Góra Seir, wspomniana przez Izajasza, była miejscem, gdzie swoje niespokojne życie prowadził brat Jakuba, Ezaw.

Ezawa, brata Jakuba, który sprzedał pierworództwo za talerz soczewicy, nazwano Edomem.

Byli oni więc blisko spokrewnieni z Izraelitami, ale jak wiemy, odnosili się do nich wrogo.

Nazwa Seir oznacza burzę i możemy powiedzieć, że życie Ezawa, jak i jego potomków, Edomitów, było burzliwe, niespokojne.

To tak, jakby Edomici pytali proroka, kiedy zakończy się noc niewoli?

Oczekiwanie na nadejście Mesjasza, Wybawiciela.

Oczekiwanie na objawienie się Bożej chwały, która rozjaśni, rozedrze mrok niewoli grzechu, odstępstwa zła.

Mroczna noc nadchodzi dla ludzi takich jak Edom, człowiek, który wzgardził Bogiem.

W końcowej części XXI rozdziału Księgi Izajasza znajdujemy proroctwo dotyczące Arabii.

Ismael, syn Abrahama i niewolnicy Hagar, i Izak, syn Abrahama i Sary, syn obietnicy, nigdy nie byli tak naprawdę braćmi, nigdy nie byli przyjaciółmi.

Jest to konsekwencja błędu, grzechu Abrahama i Sary, którzy nie do końca zaufali Bożym obietnicom.

Jeszcze jeden rok taki, jak rok najemnika, a skończy się cała chluba Kedaru.

I jest to jasny promyk nadziei, światło pewności, że kto zaczerpnie ze źródła wody życia oferowanej przez Zbawiciela, Mesjasza, Chrystusa, zostanie uratowany, będzie zbawiony.

Takim zawołaniem kończy się XXI rozdział Księgi Izajasza, a rozdział następny, XXII, zawiera kolejne niezwykłe proroctwa, tym razem dotyczące samej Jerozolimy.

A teraz kieruje nasz wzrok w stronę stolicy Królestwa Judzkiego, miasta królów z mesjańskiej linii Dawida.

Niezwykłe jest określenie Izajaszowe wyrok na Dolinę Widzenia.

Jako przemieniony Pan spotkał się on z Mojżeszem i Eliaszem na górze przemienienia.

A jednak tym razem Izajasz, Boży prorok, nazywa Jerozolimę Doliną Widzenia.

Czyni tak dlatego, że poserstwo, które ma do przekazania, to zapowiedź smutku, cierpienia, śmierci, a te kojarzą się z cieniem, z doliną.

Zrządzony przez Pana, Boga zastępów, w dolinie widzenia, ktoś mur rozwala i krzyk się wzbija ku górze.

Izajasz zapowiada ciężkie dni dla miasta, które dotychczas pełne zgiełku życia nie jest świadome, że zbliża się kataklizm wojny.

Izajasz przepowiada inwazję w Stanach Ryba, oblężenie Jerozolimy.