Mentionsy

Church of Atrocity, Tranquility of Death z tych nowszych, Deliverers of Faith.

To jest pierwszy numer, jego początek i siedząc, słuchając tego, pomyślałem sobie, no faktycznie wjeżdża stary, dobry Clandestine Blaze, Clandestine Blaze, którym się niewiele zmienia, no jest cały czas ta gęstość, ta intensywność, ten totalny mrok.

No ale wczoraj sobie porozmawialiśmy i mówię mu, słuchaj, zapuść ten nowy album, bo to jest totalny, totalny sztos.

To co zawsze gdzieś, to czego mi zawsze gdzieś brakowało w Clandestine Blaze, nie we wszystkich albumach, ale w większości powiem szczerze, to taka totalnie dynamiczna, wyraźna produkcja, znaczy wyraźna, żebyście mnie dobrze zrozumieli, tu nadal mamy brzmienie totalnie podziemne,

Często Miko to wszystko wrzucał w taką totalną, gęstą mgłę, maść.

No i to jest, moi drodzy, Darkthrone Total Death, ale też i Darkthrone inny, wcześniejszy, bo znajdziemy takie motywy chociażby na Under a Funeral Moon, ale z Total Death skojarzyło mi się to od razu.

Hitcher na tym albumie, ale to nie jest tylko Hitcher, to jest zarazem po prostu totalna dawka nienawistnej energii.

I kolejny taki motyw znajdujemy w szóstym numerze i to też jest po prostu strzał totalny.

Nie spodziewałem się czegoś takiego po Clown ze Steinblaze, a to po prostu jest... I co najlepsze, to pasuje, bo wiecie, kiedy nagrywa taki album w tym stylu, na przykład Dark Throne, to ten Total Death jest cały taki.

Ten oryginalny, klasyczny styl Clandestine Blaze jest jednak zupełnie inny od takich szybkich, totalnie tanecznych bym powiedział, jak ja to nazywam, fragmentów.

I to jest, myślę, największa też siła tego albumu, że on pozostając w totalnym podziemiu, pozostając w totalnej piwnicy gdzieś, wynurza tylko głowę z tej piwnicy, żeby zaczerpnąć powietrza, dorzucić to powietrze i dzięki temu powstaje wspaniała mieszanka starego, dobrego clandestine blaze z wybuchową po prostu energią, która się tutaj znajduje.

Po prostu padłem totalnie na glebę.