Mentionsy

Kapral Hitler znalazł nowe powołanie.

Okazało się, że mimo braku wykształcenia kapral Hitler potrafi z pasją przemawiać, a przemowami tymi ściągać kolejnych zwolenników na kolejne wiedzę i do dołączania do partii.

Hitler tymczasem kreował się i kreowany był na przyszłego przywódcę partii, a może i nawet całych Niemiec.

W Berlinie tymczasem zaczął zawiązywać się spisek, który miał położyć kres demokratycznemu eksperymentowi, który to równocześnie mógł być końcem kariery politycznej Adolfa Hitlera, nim ta na dobre się zaczęła.

I kiedy Ernst Röhm dowiaduje się o tym, że poszukiwany jest premier, to na ochotnika zgłaszają się Adolf Hitler, ale także jego partyjny kolega Dietrich Eckart.

Niemniej jednak 32-letni wówczas Adolf Hitler nie traci rezonu i ładuje się w pociąg, żeby dotrzeć do Berlina, w którym się kotłuje.

Hitler nie zdąży dojechać do Berlina, bo do miasta ciężko się dostać, skoro pociągi nie jeżdżą.

Tak czy inaczej, Hitler siedząc sobie w Monachium wraca do partyjnej ciężkiej pracy, do organizowania wieców, do przemawiania tych wiecach, do agitacji na rzecz NSDAP.

W pewnym momencie, konkretniej 12 grudnia, w Monachium odbędzie się 10 wiecy, 10 spotkań z ludźmi, z potencjalnymi wyborcami, potencjalnymi członkami partii, a Hitler przemawia na każdym z tychże 10 spotkań.

1 stycznia 1920 roku Hitler oficjalnie otrzymał legitymację partyjną, wstąpił do partii dwa miesiące wcześniej oczywiście, ale 1 stycznia otrzymuje oficjalną legitymację partyjną, ma ona numer 555.

Dzięki między innymi, ale może nawet nie między innymi, a przede wszystkim ciężkiej, mrówczej pracy Hitlera i tymże temu właśnie wiecowaniu.

Jednakowoż w ciągu najbliższych kilku miesięcy wszystkie udziały w gazecie przejmie Adolf Hitler.

Hitler podobnie.

Ta pasmo sukcesów Hitlera i to, że jest największą gwiazdą w partii nie wszystkim się podoba.

Bo tak się akurat składa, że trzon partii czterech najważniejszych członków to poza Drexlerem, który był robotnikiem, to jeszcze był Gottfried Feder, który był przedsiębiorcą, jak już wspominałem w poprzednim odcinku, Dietrich Eckart, który był intelektualistą, no i właśnie Hitler, który był weteranem.

Hitler był fanatykiem.

Hitler uważał, że system parlamentarny jako taki należy rozmontować, a NSDAP powinna zdobyć władzę poprzez rewolucję ludową.

Tak uważał Hitler, jak już mówiłem, był fanatykiem.

W związku z tym, wykorzystując oratorstwo Hitlera, Eckart i Hitler pojechali po natur, po kraju, przede wszystkim do Berlina, żeby tam wiecować i tam zbierać pieniądze na dalszą działalność partyjną.

I mimo, że w partii pojawiło się bardzo wielu żołnierzy od Ensta Ryma, którym się Hitler po prostu podobał, to jednak ta partia traciła swój robotniczy charakter, co bardzo Drexlera bolało.

kiedy Hitler z Eckartem pojechali do tego Berlina, to Drexler prowadził rozmowy z innymi partiami o podobnym charakterze.

Natomiast Hitler, będąc w Berlinie, spotykał się z różnymi tutaj, można powiedzieć, folkistowskimi politykami.

Ludendorff nie był zachwycony Hitlerem, ponieważ Ludendorff był szlachcicem z Junkrów, bogatym, wykształconym, z pewną klasą, a Hitler wydawał mu się prosty.

No i kiedy Hitler bywa w tym Berlinie, dzwoni do niego Herman Esser.

I tenże Herman Esser donosi mu, że coś się kroi i żeby Hitler natychmiast wracał do Monachium, bo szykuje się za jego plecami wielka reforma w partii.

W związku z tym Hitler wraca.

Hitler zaczyna się kłócić z Dicklem, ale przegrywa te kłótnie, co trudno dzisiaj uwierzyć swoją drogą, więc wychodzi z tego spotkania, a na drugi dzień odchodzi z partii.

Czy Hitler był wściekły i chciał odejść z partii?

Czy Hitler wiedział, że w partii jest popularny?

Patrząc na późniejszą karierę Adolfa Hitlera, należałoby moim zdaniem założyć, że Hitler wiedział, że to jest Gambit, wiedział, że ryzykuje dużo, ale wiedział, że jest spora szansa, że to ryzyko się opłaci.

W związku z tym Dietrich Eckart oraz Rudolf Hess, który jest już w NSDAP, podburzają działaczy partyjnych, żeby domagali się powrotu Hitlera, największej gwiazdy partyjnej.

W związku z tym Drexler ostatecznie kapituluje i pyta Hitlera, czego by sobie życzył w zamian za to, że wróci do partii.

Hitler powiedział, że przede wszystkim to życzy sobie tego, żeby przejąć władzę w partii.

że to on, Adolf Hitler, jest wodzem tejże partii i tylko on ma prawo decydować ostatecznie o wszelkich sprawach.

Hitler po raz drugi gra o wszystko.

Ale zanim uległ ostatecznie, udaje się do bawerskiego komisarza policji, Pynera, i mówi mu, że Hitler jest radykałem, prezentuje niebezpieczne poglądy i najlepiej byłoby, żeby go aresztować, bo Hitler jest spiskowcem.

Pöner każe mu spieprzać, ponieważ on już spotkał się wcześniej z Hitlerem i okazało się, że panowie mają wiele wspólnych poglądów.

W związku z tym ostatni akord w tej żałosnej kampanii Drexlera, by nie dopuścić Hitlera do władzy, najprawdopodobniej to, to to, że w siedzibie partii pojawiły się ulotki.

Ulotki, na których ktoś napisał, że Hitler był groźnym spiskowcem, szpiegiem, i to w dodatku brytyjskim, przy okazji Żydem, ale także niebezpiecznym szaleńcem.

Hitler był szalony.

I kiedy towarzysze partyjni głosują nad propozycją, by przywrócić towarzysza Hitlera w szeregi partyjne od razu jako nieomylnego wodza partii i przyjąć wszystkie jego pozostałe żądania pakietem...

Hitler w swojej wspaniałym myślności postanowił okazać Drexlerowi pewną litość.

Tymczasem partia skręca bardzo mocno w bardzo radykalną stronę, a Hitler postanawia prowadzić ją kursem antyparlamentarnym.

Natomiast po tym, jak Hitler przejął władzę, udał się z towarzyszami partyjnymi do piwiarni i w tejże piwiarni był wiwatowany, była wielka impreza i to tam, że po raz pierwszy towarzysze partyjni wznosili toaz za unsere Führer, naszego wodza.

I tak właśnie Adolf Hitler wygrał pierwszą wielką bitwę polityczną w swoim życiu.