Mentionsy

No oczywiście przede wszystkim nie podoba się formalnym liderom tejże partii, a szczególnie Antonowi Drexlerowi, który był przecież szefem partii.

Bo tak się akurat składa, że trzon partii czterech najważniejszych członków to poza Drexlerem, który był robotnikiem, to jeszcze był Gottfried Feder, który był przedsiębiorcą, jak już wspominałem w poprzednim odcinku, Dietrich Eckart, który był intelektualistą, no i właśnie Hitler, który był weteranem.

były tarcia na szczycie, a też Anton Drexler, który zakładał partię, uważał, że partia powinna mieć bardziej robotniczy charakter.

Tak czy inaczej, spory te byłyby do zażegnania, gdyby nie to, że Drexler i Feder czuli, że...

W związku z tym, kiedy ich nie było, to Drexler i Feder pomyśleli, że można by urządzić taki mały przewrót.

I mimo, że w partii pojawiło się bardzo wielu żołnierzy od Ensta Ryma, którym się Hitler po prostu podobał, to jednak ta partia traciła swój robotniczy charakter, co bardzo Drexlera bolało.

kiedy Hitler z Eckartem pojechali do tego Berlina, to Drexler prowadził rozmowy z innymi partiami o podobnym charakterze.

W związku z tym Drexler ostatecznie kapituluje i pyta Hitlera, czego by sobie życzył w zamian za to, że wróci do partii.

Jego żądania były splunięciem Drexlerowi w oczy, ale także byłyby tak, jakby powiedział Drexlerowi prosto w oczy, słuchaj, jesteś nikim i bez ciebie ta partia zcześnie.

Wiele wskazuje na to, że Drexler zdawał sobie z tego sprawę.

W związku z tym ostatni akord w tej żałosnej kampanii Drexlera, by nie dopuścić Hitlera do władzy, najprawdopodobniej to, to to, że w siedzibie partii pojawiły się ulotki.

Hitler w swojej wspaniałym myślności postanowił okazać Drexlerowi pewną litość.

Imienował go honorowym prezesem partii, utrzymał przy życiu i Drexler spokojnie patrzył przez kolejnych 20 lat, jak NSDAP przejmuje władzę i rozwija się bez jego udziału.