Mentionsy

Ten mężczyzna nazywał się Jan Łowczyk i od 1953 roku milicja szukała go po całej południowej Polsce, jego i jego rodziny.

Okazało się bowiem, że w 1946 roku Jan Łowczyk...

Tak więc trzeba było to wszystko na nowo stworzyć i podczas tego porządkowania ewidencji ludności wyszło, że obywatelki Maria Łowczyk i Michalina Łowczyk z Wawrzeńczyc nie dopełniły obowiązku wymiany dowodu osobistego w wyznaczonym urzędowo terminie.

Sprawdzeniem tego mieli się zająć milicjanci z posterunku w Nowym Brzesku, w dzisiejszym województwie małopolskim, którzy rzecz jasna słyszeli już to i owo o rzekomym zaginięciu rodziny Łowczyków, ale niewiele sobie z tego robili.

Cała okolica widziała, jak Jan Łowczyk z żoną i dwoma synami wyjeżdżali na zachód w lipcu 1946 roku.

W 1945 roku, kiedy skończyła się wojna, rodzina Łowczyków znalazła się w opłakanej sytuacji materialnej, jak zresztą większość ludzi w tamtych czasach, z wiadomych przyczyn, jak to po wojnie.

W 1945 roku żyło się głównie z szabru i w ten sposób próbował sobie też radzić Jan Łowczyk.

Zatem Maria Łowczykowa namówiła syna, żeby wspólnie pojechali na ziemię zachodnie.

Maria Łowczykowa miała trudny charakter.

Demokracja czy nie, Łowczykowie dalej żyli na kupie z teściami, dalej nie mieli pieniędzy ani żadnych perspektyw, żeby je zdobyć i wtedy znowu wrócił pomysł wyjazdu na ziemię odzyskane.

Ale akurat Łowczykom dopisało szczęście.

Od łowczyków nigdy żaden list nie przyszedł.

Jakubowscy nie mieli nawet aktualnego adresu, wiedzieli tylko, że łowczykowie wyjechali gdzieś w okolice Jeleniej Góry, więc i tak niewiele mogli zrobić.

Nieznajoma powiedziała im, że Łowczyk zabił swoją matkę, żonę i dzieci.

Żadna z instytucji nie podjęła próby odnalezienia łowczyków.

Życie toczyło się dalej bez Łowczyków i aż do 1953 roku nikt nie podjął żadnej próby ustalenia, gdzie przebywają Maria, Michalina, Jan, Dionizy i Piotr Łowczykowie.

Opis kobiety był na tyle ogólny, że nie dało się na jego podstawie odnaleźć osoby, która jako jedyna prawdopodobnie miała informację o zaginięciu rodziny Łowczyków.

Milicjantom udało się jednak ustalić, że Jan Łowczyk jest zameldowany w Żarowie, małym miasteczku na Dolnym Śląsku, a w zasadzie to jeszcze wsi, bo Żarów uzyskał prawa miejskie dopiero właśnie w 1954 roku w październiku.

Także kiedy Jan Łowczyk tam zamieszkał, była to jeszcze wieś.

Jan Łowczyk prowadził życie na granicy prawa, niejednokrotnie te granice zdarzało mu się już przekroczyć, popełniał drobne przestępstwa, kradzieże, za które był karany i aktualnie ukrywał się przed milicją.

Tak więc dość szybko udało się milicjantom ustalić, że Jan Łowczyk pomieszkuje u swojej konkubiny, niejakiej Marii Kurki.

Ta strategia przyniosła spodziewany efekt i 13 września 1954 roku Jan Łowczyk został aresztowany.

przesłuchaniach dotyczących losów zaginionej w tajemniczych okolicznościach rodziny Łowczyka.

Kiedy za pierwszym razem milicja pytała Łowczyka o żonę i synów, powiedział, że rozstał się z nimi we Wrocławiu w 1946 roku i nie wie, co się z nimi działo od tamtej pory.

No i Jan Łowczyk wyjaśnił to następująco.

Otóż według Łowczyka latem 1946 roku...

Także jeśli rodzina Jana Łowczyka uconęłaby w Odrze lub Nysie latem 1946 roku, nikt by o tym nie wiedział.

Wersja, którą przedstawił Łowczyk, była więc teoretycznie możliwa, a nawet wiarygodna, biorąc pod uwagę ówczesną sytuację.

Nie dało się udowodnić, że Łowczyk kłamie.

Pewne nadzieje milicja wiązała z Marią Łowczykową, która zaginęła przecież rok wcześniej.

Za to w dokumentacji pracowniczej Jana Łowczyka z kwietnia 1946 roku, kiedy mężczyzna krótko pracował w hucie, widniała informacja, że matka Łowczyka

Nie jako dowód w sądzie, bo to wciąż by było za mało do skazania za zabójstwo, ale podczas przesłuchań można już było ten dokument wykorzystać i skłonić łowczyka do przyznania się.

Tego już się dziś nie dowiemy, jakimi metodami ostatecznie milicjanci wymusili to przyznanie, ale Jan Łowczyk zaczął mówić.

Dwor był dość okazały, więc mógł obudzić pewne nadzieje, ale przed nimi już się tu pojawił zapewne niejeden szabrownik, bo niczego szczególnie cennego łowczykowie nie znaleźli.

Co mogło być atutem do pewnego stopnia, ale gdyby już jakaś banda szabrowników tu przyszła, to łowczykowie nie mieliby z nimi żadnych szans.

Zwłaszcza, że Maria Łowczykowa generalnie była osobą konfliktową, do tego już od lat miała pretensje do syna i do swojego męża za to, że sprzeniewierzyli cały majątek.

Zostawała więc już tylko Maria Łowczykowa.

a więc przynajmniej jedne szczątki udało się odnaleźć i zidentyfikować, a tym samym potwierdzić historię opowiedzianą przez Jana Łowczyka.

I tym sposobem w czerwcu 1955 roku przed Sądem Wojewódzkim we Wrocławiu stanął Jan Łowczyk, któremu postawiono zarzuty czterokrotnego zabójstwa i kilku pomniejszych przestępstw.

Łowczyk zadawał śmierć, mając pełną świadomość skutku swoich czynów.

Na liście świadków powołanych do tej sprawy znalazło się 100 nazwisk i żadna z tych osób nie miała właściwie nic dobrego do powiedzenia na temat Jana Łowczyka.

Wszyscy mieli wojenne doświadczenia, często dużo gorsze i dużo bardziej drastyczne od tych, które stały się udziałem Łowczyka.

Teściowie Łowczyka wnieśli dodatkowo o pozbawienie go praw rodzicielskich do jedynego żyjącego jeszcze dziecka, czyli Marysi, która pewnie podzieliłaby los swoich braci, gdyby nie zdecydowany sprzeciw dziadków, żeby puścić ją w podróż z ojcem.

I 17 czerwca 1955 roku za każde z czterech zabójstw Jan Łowczyk został skazany na karę śmierci, co w efekcie dało karę łączną w postaci kary śmierci.

Łowczyk osunął się z wrażenia na ziemię, kiedy usłyszał wyrok, stracił przytomność, chociaż chyba mógł się spodziewać, że taki będzie ten wyrok.

I na tym przykładzie widać, dlaczego w niektórych krajach, na przykład w USA, można zostać skazanym na potrójną karę śmierci albo cztery dożywocia, albo wyroki się sumują i można zostać na przykład 100 lat pozbawienia wolności, bo to daje większe prawdopodobieństwo, że któraś z tych kar zostanie w pełni wykonana, nawet jeśli skazanego obejmie na przykład amnestię, bo tak się właśnie stało w przypadku Jana Łowczyka.

Więc to ma się nie jak do Jana Łowczyka.

Myślę, że tu autor popełnił błąd i że chodziło o amnestię z 1956 roku w ramach odwilży październikowej, bo to właśnie w ramach tej amnestii osoby, które zostały skazane na kary pozbawienia wolności do lat pięciu opuściły więzienia, a skazanym na śmierć i dożywocie wyroki zamieniono na 15 lat pozbawienia wolności i właśnie tak się stało w przypadku Jana Łowczyka.

I taka historia jak ta, historia zaginięcia rodziny Łowczyków, która przez 7-8 lat nikogo nie zainteresowała, mogła się wydarzyć chyba tylko w tamtym dziwnym czasie i dziwnym miejscu, jakim była ta część Europy.