Mentionsy

Skupię się na postaci Diogenesa Synopy i jego specyficznych wypowiedziach.

Każdą jakoś będę nazywał i każdą opatrzę jednym specyficznym wydarzeniem z życia Diogenesa, które będzie przyjmowała zazwyczaj postać pewnej jego wypowiedzi.

Rozważmy to na przykładzie cytatu pochodzącego, tak jak wspomniałem wcześniej, z Diogenesa Laertiosa, który następująco relacjonuje pewne zdarzenie z życia Diogenesa z synopy.

Dlatego prowokacyjnie właśnie, żeby to pokazać i zademonstrować jedli w miejscach publicznych i Diogenes po to jadł w miejscach publicznych, żeby ludzi zaszokować, żeby oni potem zadawali mu o to pytanie i żeby on mógł powiedzieć to, co powiedział w cytacie z Diogenesa Elartiosa.

Poświadcza to poniższa, bardzo znana wypowiedź Diogenesa.

To stwierdzenie w intencji Diogenesa z synopy.

Trzeba w tym kontekście podkreślić, że kosmopolityzm Diogenesa z Snopy miał charakter antyspołeczny, ponieważ odrzucał obowiązki i lojalności wobec lokalnych wspólnot.

To dla Diogenesa znaczyło, nic wam nie jestem dłużem, nie muszę się podporządkowywać żadnym lokalnym prawom i normom.

To dla niego znaczyło, więc można powiedzieć, że kosmopolityzm Diogenesa miał charakter czysto negatywny.

Poświadcza to następująca bardzo znana wypowiedź Diogenesa, cytuję, to na pewno wszyscy z Was to słyszeli, kiedy Aleksander Wielki stanął przed nim i zapytał, czy czegoś potrzebuje,

niezależności i wolności Diogenesa, o tyle najprawdopodobniej oryginalnie pomyślona ona była przede wszystkim jako forma ostentacyjnej drwiny z władzy i autorytetu, a przez to także jako wyraz skrajnego, zupełnie w antyku niespotykanego indywidualizmu oraz braku szacunku dla hierarchii społecznej.

Poświadcza to następująca scena, dobrze znana, przypuszczam, większości z Was, moich słuchaczy, z życia Diogenesa Snopy.

Przyjrzyjmy się w tym kontekście jeszcze jednej znanej obrazoburczej wypowiedzi Diogenesa.

Podsumowując teraz tę część moich badań, sześć przytoczonych przeze mnie wypowiedzi Diogenesa z synopy wyczerpująco moim zdaniem ilustruje specyficzne dla antycznego cynicyzmu odrzucenie społecznych norm, instytucji, wartości oraz hierarchii.

Epiktet, jak już wcześniej wspomniałem, wielokrotnie powoływał się na postać cytowanego tu Diogenesa Synopy i innych cyników, podając go jako przykład ucieleśnienia.

I to w ogóle nie wybrzmiewa w relacji Diogenesa Laertiosa.

że w następnym odcinku postaram się Wam wyjaśnić, ile z tej cynickiej postawy i tej bezczelności zarówno w ujęciu, jakie udało mi się wydobyć z tekstów Diogenesa D'Artiosa, jak i w ujęciu współczesnym Petera Sloderdika, ile z tej postawy i w jaki sposób