Mentionsy

Poznanie Pana Boga owocuje tym, że Ty stajesz przed Nim niesamowicie odważny, śmiały, zuchwały wręcz, ale ta zuchwałość miłości jest cudna.

A tak się składa, że jakoś tutaj w Łagiewnikach ten cały bogaty kontekst mamy, wiemy, znamy i z radością się tym kontekstem z Wami dzielimy, żeby ten dzienniczek łatwiej się Wam czytało.

To jak będziecie wzrastać duchowo, przybliżać się do Pana Boga, to wszystko będzie wzrastało i cały człowiek będzie w was wzrastał i ten wymiar ludzki, psychiczny i duchowy, wszystko będzie się rozwijało, rozkwitało i wzrastało.

Czy w formie takiego jakiegoś listu do Pana Boga, jakiegoś dialogu z Nim, to chyba by była najodpowiedniejsza forma, że nie takie pisanie ku sobie, czyli ja sobie coś rozkminiam i zapisuję dla siebie o sobie.

Nawet jeżeli ja przeżywam modlitwę, wiadomo, w kontekście ja i Pan Bóg, ale jeżeli tam nie ma odniesienia do Pana Boga zbyt dużego, a za duże skupienie na sobie, jakaś taka autoanaliza, psychonaliza, wchodzenie w siebie, analizowanie wszystkiego, co przeżyłam, co myślałam, co mi się wydarzyło,

Bez odniesienia do tej drugiej osoby, do Boga, no to to jest takie jałowe, to niedaleko nas zaprowadzi, więc może właśnie pisanie w formie Jezu, Ojcze, Duchu Święty i do Niego to wszystko wypowiadać, co ci przychodzi do głowy, do serca, jakie pragnienia, jakie lęki, wyrażać to, zapisywać.

Jak przeżyłeś coś duchowego takiego, co cię podniosło, to wiadomo, że jest od Pana Boga, bo On jest tym, który podnosi.

Niech to nas po prostu prowadzi coraz bardziej do Boga i z tą naszą biedą przychodźmy do Niego i mówmy, no Jezu, widzisz, bez Ciebie jestem sama bieda.

Pokazuje Faustynę jako niesamowicie odważną, śmiałą, wręcz zuchwałą kobietę, ale taką zuchwałą w miłości, czyli tak bardzo pewną, szalonej miłości Pana Boga, że...

To jest ten piękny wymiar naszego Pana Boga.

W tym jest strasznie dużo takiego powątpiewywania i znaków zapytania i braku poznania Boga tak naprawdę.

To poznanie Pana Boga owocuje tym, że ty stajesz przed Nim niesamowicie odważny, śmiały, zuchwały wręcz.

Najbardziej mi się kojarzy święta Teresa Wielka i Teresa K. od Dzieciątka Jezus z takimi postawami, ale i Katarzyna Sieneńska, no i właśnie nasza Kowalska z Głogowca mają w sobie taką odważną, śmiałą, zuchwałą miłość wobec Pana Boga.

I wtedy, kiedy my prosimy, słuchajcie, rozpala się w nas ogień i otwiera się w nas jakaś taka przestrzeń przyjęcia tego objawienia, przyjęcia tej miłości Boga.

My chcemy być z krwi i ciała żołnierzami Jezusa, oblubieńcami Jezusa, tymi, którzy są gotowi oddać nasze życie za Niego, za braci, żyć w totalnej wolności, bo wiemy, że mamy Boga, więc nic innego nie jest nam w stanie zaszkodzić, zagrozić.

Mamy Boga i o tego Boga w naszym życiu będziemy walczyć i dla nas, i dla braci.

Ma w sobie miłosierdzie, prawdziwe miłosierdzie, które wypływa z miłości Boga, z takiego skupienia się na tym, że Bóg mnie kocha, że ja chcę się odwdzięczyć za tą Jego miłość, że ja chcę Jemu pozwolić kochać drugiego człowieka przeze mnie i ciągle szukam tych przestrzeń, gdzie ja mogę