Mentionsy

W czasie mszy świętej ujrzałam Pana Jezusa przybitego do krzyża w wielkich mękach.

Nie myślę o tym i nie rozbieram ani się zagłębiam, ale uciekam jak dziecko do serca Jezusa i jedno słowo Mu tylko mówię.

I ja wtedy wybieram pójść do Jezusa i Mu tylko tyle powiedzieć.

Ona zauważyła problem i ona idzie do Jezusa i mówi, Jezu, Ty się tym zajmij.

No po prostu nie chcę tutaj wymyślać różnych scenariuszy, co się mogło dziać w głowie Maryi, ale po prostu nie przyszła do Jezusa z żadnym gotowym scenariuszem.

I Faustyna po prostu, po prostu żyje bardzo blisko Jezusa i to wszystko, co jest Jezusowe, się odbija w jej sercu.

Faustyna widzi w czasie przyświętej Jezusa przybitego do krzyża w wielkim cierpieniu.

Słyszy to, te ciche słowa Jezusa, ale jak mocne.

I tu się pojawia to zaproszenie dla nas, żeby każdy, każdy, każdy uwierzył w tego Jezusa miłosiernego.

I tu jest taka wielka tajemnica, bracie, siostro, że wiemy dobrze, że nie wszyscy ludzie na tym świecie poznają Jezusa.

I to jest takim paliwem, które napędza wszystkich misjonarzy, że oni zrobią wszystko, żeby ludzie poznali Jezusa.

Ale mam nadzieję, że to jest też paliwo, które będzie nas napędzać w tych naszych przestrzeniach życia, żeby każdy poznał Jezusa.

które już od lat próbujesz przybliżyć ich do Jezusa i tak bardzo chcesz, żeby oni uwierzyli i może lękasz się o ich zbawienie.

Wszyscy ludzie, bez względu na ich wyznanie, on był jakimś dla nas takim obrazem ukrzyżowanego Jezusa.

Bo Jezus znajdował czas dla każdego i nie przekreślał nikogo i z każdym miał chęć, pragnienie porozmawiania i odnalezienia dobra w Nim i przyprowadzenia Go do Jezusa, do Boga, do miłości.

Jest to tajemnicze zaproszenie, że pomimo, że niczego nie brakuje w ofierze Jezusa Chrystusa,

A święty Paweł zapisał tak w pierwszym liście, przepraszam, w liście do Kolosen, zapisał te tajemnicze słowa ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego ciała, którym jest Kościół.

Dopełniam braki udręk Chrystusa,

Przecież niczego nie brakuje w męce Chrystusa.

Nigdy mnie to nie przestanie zadziwiać, że Mu tak na nas zależy, że ja, człowiek, mam taką godność i jestem zaproszony do największej misji Jezusa, do misji zbawienia dusz, do ratowania dusz.

Ze swej strony w moim ciele dopełniam brak i udręk Chrystusa dla dobra Jego ciała, którym jest Kościół.

Ale wiarę w to, że ja dam radę, pokładam nie we własnych siłach, ale w łasce Jezusa Chrystusa, która mnie nie opuści.

Że jak ciężkość będzie przechodzić siłę moje, to po prostu pójdę do Jezusa i powiem, Jezu, Ty się tym zajmij.

To jest niesamowita tajemnica, że te moje cierpienie ofiarowane, złożone w ręce Ojca, złączone razem z cierpieniem Jezusa Chrystusa, staje się jak bezcenne perły, diamenty, takie sztabki złota i to idzie do Skarbca Niebieskiego.

to ja wiem, że ja siadam tam na tym tronie obok mojego Jezusa, dlatego że naprawdę z Nim walczyłam.

Ci, którzy upodobnili się do Jezusa w Jego męce, w Jego cierpieniu, w Jego walce o duszę, będą też do Niego podobni w królowaniu, w chwale nieba.

Człowiek, odkrywając przez wiarę, odkupieńcze cierpienie Chrystusa, odkrywa zarazem w nim swoje własne cierpienia.

Złącz to z cierpieniem Jezusa.